Soly Cissé (1969) - Serie Héritage 16

SOLY CISSÉ

In zijn collages en schilderijen zet hij personages neer die gekweld worden door twijfel en die kopje onder gaan door de grillen van een door de mens verstoorde Natuur.
Soly Cissé is een kunstenaar met een oeuvre dat zich in vele media uitstrekt... Zijn kunst bestrijkt diverse media; collages, schilderijen, installaties, video, sculpturen, ... In elk van zijn verwezenlijkingen vindt men, als leidraad, zijn hybride wezens, zijn dieren, zijn geesten, pictogrammen, graffiti en silhouetten van senoufos. Er ontstaan vormen, gevangen in de beweging van samensmeltende kleur, aan de rand van figuratie.
Onvoltooide wezens en personages die behoren tot een niet-geplaatste fase van de mensheid (vroeg of laat ?). Kinderen, dieren, allemaal worden ze frontaal gevat, hun gezichten half geëtst. Hij schildert, beeldhouwt, vormt het kraft, de klei; hij bewerkt doeken in grafische reeksen, recyclet hout. Soly Cissé onderzoekt gewaagde, ongewone paden. Hij wordt bewogen door een gezonde woede, vertrouwt genoeg op zijn invloeden om ze niet te noemen. Door te luisteren naar de stedelijke wereld behoort hij tot degenen die zonder spijt of berouw het bijvoeglijk naamwoord “Afrikaans” rustig kunnen loslaten, omdat Afrika vandaag de dag in hem aanwezig is als factor van moderniteit. De lijn, door Cissé bepaald, zenuwachtig, wendbaar, gaat terug naar het houtskoolpotlood waar zijn verre voorouders het hebben laten liggen. Snel vangt hij het wezen in default; de figuren ontstaan zo uit het ongestructureerde zonder het te forceren. Slechts een knipoog naar het lot.

Het werk van Soly Cissé is opmerkelijk door zijn eigenzinnige, spontane grafie. In zijn collages onthullen de geesten en de onrustige of beschermende figuren niet de goden van een cultuur, maar een fantasmagorie.

Er is bij hem een uitgesproken wil om een vruchtbare en dynamische spanning op te roepen. Hoe dieper men doordringt in zijn microkosmos vol geesten en monsters, des te sterker worden de grote confrontaties tussen diepe blauwen en schreeuwerige geeltonen. Het is in de langzame en geduldige ontdekking van zijn plastische taal dat de harmonie zich geleidelijk herstelt en zijn evenwicht vindt.

“Er is zonder twijfel een belangwekkende kunstenaar aanwezig, die recht op zijn doel afgaat.”

Philippe Dagen (Le Monde)