Soly Cissé (1969) - Serie Héritage 2

SOLY CISSÉ

In zijn collages en schilderijen plaatst hij personages die geplaagd worden door twijfel, en waarop de grillen van een door de mens ontregelingde Natuur afkomen.
Soly Cissé is een kunstenaar met een proteïform oeuvre... Zijn kunst strekt zich uit over diverse media; collages, schilderijen, installaties, video, sculpturen, ... In elk van zijn creaties vindt men als leitmotief zijn hybride wezens, zijn dieren, zijn geesten, pictogrammen, graffiti en Senoufo-silhouetten. Vormen ontstaan, gevangen in de beweging van kleur die in fusie gaat, aan de rand van figuratie.
Onvoltooide wezens en personages die tot een niet-locatieerd stadium van de mensheid behoren (vroeger, later?) . Kinderen, dieren, allen worden frontaal vastgelegd, hun gezichten half getekend. Hij schildert, beeldhouwt, vormt het kraftpapier en klei; hij bewerkt doeken in grafische seriewerken, recyclet het hout. Soly Cissé verkent gewaagde, ongekende paden. Hij is gedreven door een gezonde woede, vrij zeker van zijn invloeden om ze niet te noemen. Luisterend naar de stedelijke wereld behoort hij tot degenen die zonder spijt of berouw het bijvoeglijk naamwoord “Afrikaans” sereen kunnen loslaten, aangezien Afrika vandaag in hem leeft, als factor van moderniteit. De lijn van Cissé, beslist, zenuwachtig en behendig, vist de houtskool terug op de plek waar zijn verre voorouders die hadden achtergelaten. Snel legt hij het wezen vast vanuit het onvolledige; zo ontstaan figuren uit het ongewilde zonder het te forceren. Slechts een knipoog naar het lot.

Het werk van Soly Cissé is opmerkelijk door zijn unieke, spontane grafische taal. In zijn collages onthullen de geesten en de angstwekkende of beschermende figuren niet de goden van een cultuur, maar een fantasmagorie.

Bij hem is er een duidelijke wil om een vruchtbare en dynamische spanning op te roepen. Hoe dieper men in zijn microkosmos, bevolkt door geesten en monsters, des te sterker worden de grote confrontaties tussen intense blauwen en schreeuwende geeltonen. Het ligt in de langzame en geduldige ontdekking van zijn plastische taal dat de harmonie geleidelijk weer herstelt, zijn evenwicht vindt.

“Er is daar zonder aarzeling een majeur kunstenaar, die recht door zee gaat.”

Philippe Dagen (Le Monde)