Soly Cissé (1969) - Serie Héritage 5

Soly Cissé

In zijn collage en schilderijen laat hij figuren zien die gekweld worden door twijfel en op de grillen van een natuur die door de mens uit evenwicht is gebracht vastlopen. Soly Cissé is een kunstenaar met een werk dat zich in vele vormen uitdrukt... Zijn kunst strekt zich uit over diverse media; collages, schilderijen, installaties, video, sculpturen, ... In elk van zijn creaties vindt men terug als leidmotief zijn hybride wezens, zijn dieren, zijn geesten, pictogrammen, graffiti en de silhouetten van de Sénoufo’s. Vormen komen naar voren, gevangen in de beweging van smeltende kleur, aan de rand van figuratie.
Onvoltooide schepsels en personages die tot een ongespecificeerde fase van de mensheid behoren (voorafgaand, volgend?). Kinderen, dieren, allen worden frontaal vastgelegd, met half-uitgetekende gezichten. Hij schildert, beeldhouwt, vormt het kraftpapier, klei; hij werkt de doeken in grafische reeksen, herwerkt het hout. Soly Cissé verkent gewaagde, onbekende paden. Hij wordt gedreven door een gezonde woede, hij is zeker van zijn invloeden om ze niet te noemen. Al luisterend naar de stedelijke wereld behoort hij tot diegenen die zonder spijt of berouw gerust het bijvoeglijk naamwoord “Afrikaans” kunnen loslaten, aangezien Afrika vandaag in hem leeft als factor van moderniteit. De lijn die Cissé zet is vastberaden, zenuwachtig, behendig, en herneemt het spoor dat zijn verre voorouders hadden gelaten. Snel vangt hij het zijn door het gebrek, zo ontstaan de figuren uit het ongewijde zonder te schrikken. Slechts een knipoog naar het lot.

Het werk van Soly Cissé is opmerkelijk door zijn eigenzinnige, spontane grafische handschrift. In zijn collages onthullen geesten en angstwekkende of beschermende figuren niet de godheden van een cultuur, maar een fantasmagorie.

Bij hem is er een duidelijke wil om een vruchtbare en dynamische spanning op te roepen. Hoe dieper men in zijn microkosmos vol geesten en monsters doordringt, hoe sterker de grote confrontaties tussen intense blauwtinten en schreeuwerige geeltonen naar voren komen. Het is in de langzame en geduldige ontdekking van zijn plastische taal dat de harmonie stap voor stap weergekeerd wordt, zijn evenwicht vindt.

“Er is zonder twijfel een majeure kunstenaar aanwezig die recht op zijn doel afgaat.”

Philippe Dagen (Le Monde)