Paul Almasy - Zaungast der Zeitgeschichte - 1999

GENIET VAN DE NIEUWSTE EDITIE van de SUPER POPULAIRE SINGLE-SELLER AUCTIONS van 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Keulen, Duitsland).

Het aanbieden van enkele van de BESTE FOTOBOEKEN TER WERELD – uit mijn privécollectie en uit recente aankopen.

BELANGRIJKE MONOGRAFIE over het werk van de Hongaar- Zwitserse fotograaf Paul Almásy (1906-2003),
bekend om zijn documentaire en portretfotografie.

MET ORIGINELE STofomslak.

ZEER VERSE CONDITIE.

5Uhr30.com garandeert gedetailleerde en nauwkeurige beschrijvingen, 100% bescherming,
100% verzekering en gecombineerde verzending wereldwijd.

Benteli Verlag, Bern. 1999. Eerste druk, eerste en enige oplage.

Harde kaft met stofomslag. 245 x 305 mm. 240 pagina's. Foto's: Paul Almasy. Opmaak: Sandra Binder, Lausanne. Bewerkt door Klaus Kleinschmidt in samenwerking met "Archiv für Kunst und Geschichte Berlin". Vertaling: Christine Flechtner, Bern. Tekst: Axel Schmidt, Paul Almásy, Klaus Kleinschmidt. Tekst in het Duits.

Toestand:
Boek van binnen en van buiten uitstekend, fris en foutloos; schoon met geen notities van vorige eigenaren en geen vlekken. Stofomslag zeer fris; zeer lichte gebruikssporen, geen opmerkelijke gebreken of defecten. Over het algemeen zeer goede conditie.

Prachtig fotoboek van Paul Almasy - met originele stofomslag.

"Paul Almásy groeide op in een kunstenaarsfamilie en wendde zich in de jaren dertig tot de fotografie. Almásy werkte als fotojournalist voor verschillende kranten en tijdschriften in Europa en versloeg gebeurtenissen zoals de Spaanse Burgeroorlog en de Tweede Wereldoorlog. Hij stond ook bekend om zijn portretten van beroemde kunstenaars, schrijvers en intellectuelen, waaronder Pablo Picasso, Salvador Dalí, Jean-Paul Sartre en Albert Camus.

In de jaren vijftig verhuisde Almásy naar Zwitserland en werd hij Zwitsers staatsburger. Hij bleef als fotograaf werken, vaak gericht op landschappen en reisfotografie. Zijn werk is tentoongesteld in galeries en musea over de hele wereld, en hij wordt beschouwd als een van de belangrijkste fotografen van de twintigste eeuw.

Paul Gross Almásy werd geboren op 29 mei 1906 in Boedapest en groeide daar op. Hij was de jongste van vijf kinderen in een kunstenaarsfamilie; zijn vader was schilder en zijn moeder schrijfster. Toen hij 17 was verliet hij Hongarije en studeerde politieke wetenschappen in Wenen, München en Heidelberg in 1924 om zich voor te bereiden op een diplomatieke carrière, maar hij trok naar de journalistiek.

In 1925 nam hij een baan aan als correspondent in Marokko tijdens de Republiek van het Rif. Almásy werd vervolgens fotojournalist en van 1929 tot 1931 schreef hij zijn eerste verslaggeving uit Rome voor de Duitse persagentschap Wehr, verlicht met zijn fotografische werk.

Om zijn artikelen te illustreren maakte hij de eerste foto’s in 1935 tijdens een reis naar Zuid-Amerika. In de daaropvolgende jaren verschenen talloze rapporten uit alle delen van de wereld; bijvoorbeeld in 1936, voor de Berliner Illustrirte Zeitung, trok hij door de Sahara met de auto. Hij ondernam verschillende reizen naar Afrika in de late jaren dertig en Illustrierte over de training van Finse atleten voor de Olympische Zomerspelen 1936. Tijdens de Tweede Wereldoorlog versloeg hij gebeurtenissen uit Frankrijk, België en Nederland voor de Zwitserse pers tussen 1940 en 1943.

Na de oorlog werd Parijs het middelpunt van zijn leven tijdens het reizen; bijvoorbeeld in 1950 reisde hij naar Indochina. Vanaf 1952 werkte Almásy in naam van Verenigde Naties-instellingen zoals UNICEF, Wereldgezondheidsorganisatie en UNESCO, waarvoor hij als geaccrediteerd medewerker reisde. Zijn grafische rapporten over het raciale vraagstuk in Zuid-Afrika in 1953, het drugsprobleem in Azië, het leven van de Eskimo’s en Tierra del Fuego in 1962 maakten hem tot een van de meest gereisd fotjournalisten.
Hij was medeoprichter, samen met Albert Plécy, van de fotografische groep Gens d'Images die jaarlijks de Niépce Prijs en Prix Nadar promoot. In 1956 kreeg Almásy de Franse nationaliteit. Van 1972 tot 1989 bekleedde hij hoogleraarschappen in Parijs aan de Sorbonne University en aan het Center de Perfectionnement des Journalistes.
In 1963 bracht Argentinië een postzegel uit ter bestrijding van de honger met een van zijn fotografische beelden, en in 1965 publiceerde hij "Le monde a thirst", een rapport over het gebrek aan water in de wereld. In 1995 verkocht Paul Almásy zijn kleurfotos aan Branded Entertainment Network (Corbis), het beeldbankbedrijf opgericht door Bill Gates.
Onderwerpen van Almásy waren mensen uit alle lagen van de samenleving: "Mensen zoals jij en ik", maar ook etnische en maatschappelijke marginale groepen, mensen uit de hogere en lagere klassen. Of het nu in een strenge of sombere, documentaire, opgewekte of zelfs humoristische context werd vastgelegd, de mensen in zijn foto’s behouden altijd hun waardigheid. In zijn bundel "Paris" proef je een innig aangrijpende benadering van het vastleggen van het straatleven of de wereld van kunstenaars; zijn stijl doet soms denken aan André Kertész en doet qua schilderachtige, speelse observaties op de randen van de wereldgeschiedenis denken aan de schilderijen van Robert Doisneau. Almásy was ook verbonden met adellijke en bohemienkringen en documenteerde hun feesten en rituelen. Hij stond persoonlijk in contact met Otto van Habsburg en Baron Rothschild. In de loop der jaren hield hij interviews en maakte hij rapporten met belangrijke figuren uit de hedendaagse geschiedenis zoals Menachem Begin, Nikita Chroesjtsjov, Dwight D. Eisenhower, Charles de Gaulle, Benito Mussolini, Jawaharlal Nehru en de Shah van Perzië Mohammad Reza Pahlavi. Almásy maakte opmerkelijke portretten van vele andere persoonlijkheden uit het publieke leven, die in het collectieve geheugen zijn gebleven - kunstenaars van verschillende afkomst kunnen hier als voorbeelden genoemd worden: Salvador Dalí, Alberto Giacometti, André Breton, Colette, Jean Cocteau, Jacques Prévert, Man Ray, Romy Schneider en Alain Delon en Yves Saint Laurent.

Als een "toeschouwer van de wereldgeschiedenis" - een discreete, terughoudende, maar nooit voyeuristische waarnemer - van zijn tijd werkte hij aan een "archief van de wereld". Zijn oeuvre kan zo worden gezien als je het relateert aan het onderwerp "mensen" omdat alle continenten, vele verschillende culturen, alle sociale klassen en alle menselijke stemmingen in zijn werk vertegenwoordigd zijn, wat de meest turbulente tijden van de afgelopen eeuw van de jaren dertig tot eind jaren zestig vastlegt.

Volgens zijn eigen verklaring had hij in elk land ter wereld gewerkt "behalve Mongolië". Almásy typeert zijn manier van werken met een ongelooflijke understatement: "Het was altijd het toeval dat alles besliste. Ik zocht nooit – mijn camera was de zoeker, ik was gewoon de zoeker." Met deze houding vond Almásy nogal wat beelden die, naar zijn mening, "meer zeggen dan een lange reportage" in één shot. Hoewel het niet zijn primaire doel was, worden veel van zijn beelden gekenmerkt door adembenemende authenticiteit en eenvoudige schoonheid, waardoor een heel discreet waarnemend humanist achter de camera te zien is.

Na zijn tijd als verslaggever werd zijn werk lange tijd bij vakgenoten verkeerdelijk alleen bekend. De verwerking van zijn archief, dat 120.000 negatieven bevat, is in handen van akg-images en is nog lang niet voltooid; wat in de afgelopen jaren is gepubliceerd toont echter aan dat de taak hier is om het werk van een belangrijke figuur in de geschiedenis van de fotografie uit het vergetelheid te redden. In dit verband, naast meer recente boekpublicaties, was er rond de millenniumbegin ook een uitgebreide tentoonstelling in het Frankfurter Museum of Modern Art, gevolgd door anderen in München's Haus der Kunst en ook in Boedapest. In het voorjaar van 2006 bevonden delen van zijn vroege werk zich in de Kunst- en Cultuurstichting Opel Villas in Rüsselsheim aan de Main.
23 september 2003, Almásy overleed op 97-jarige leeftijd op zijn landgoed in Jouars-Pontchartrain bij Parijs. Zijn nalatenschap bevat zo'n 120.000 negatieven."