giampaolo parrilla - Power People Myanmar

Deze reeks werken vormt zich als een cartografische en geopolitieke studie van de visuele taal van hedendaagse protesten, waarbij de opstanden in Myanmar als primair case study dienen. Het onderzoek onderzoekt de subtiele, en vaak ambiguële, grens tussen de dramatische urgentie van de gebeurtenissen en hun onmiddellijke transformatie in iconische beelden.

In het huidige medialandschap fragmentariseert en herenigt het narratief van het conflict zich via een gelaagde visuele register: het ruwe geweld van de repressie door de politie leeft naast en verweeft zich met memes, gecodeerde boodschappen, pop-symbolen en originele vormen van performatieve protesten.

De schilderijen nemen een zenitale perspectief aan, een satellietbeeld dat afstand neemt en het gebied onderzoekt, en worden vervolgens verrijkt en aangemerkt met diagrammen en vectormetingen, die de dynamiek van stromingen en territoriale controle traceren, fragmenten van tekst en digitale boodschappen, herinnering aan activisme online en de circulatie van informatie, visuele symbolen en iconografische codes die culturele weerstand coderen binnen de schilderachtige ruimte.

Voorbij de loutere documentatie legt het werk deze verschillende vertelregimes bovenop en voegt ze samen, waardoor het doek verandert in een complexe kaart waarin de geografie van macht en de syntaxis van het verzet botsen en zichzelf heroriënteren.

Eng:

Deze serie werken neemt de vorm aan van een cartografische en geopolitieke studie van de visuele taal van hedendaagse protesten, waarbij de opstanden in Myanmar als primair case study dienen. Het onderzoek onderzoekt de subtiele—anders vaak ambiguë—lijn tussen de dramatische urgentie van gebeurtenissen en hun onmiddellijke transformatie in iconische beelden.

In het huidige medialandschap fragmentariseert en herenigt het verhaal van het conflict zich via een gelaagde visuele register: het ruwe geweld van politie-repressie bestaat naast memes, gecodeerde boodschappen, popsymbolen en originele vormen van performatief protest.

De schilderijen nemen een zenithale perspectief—a een satellietbeeld dat afstand neemt en het gebied onderzoekt—en worden vervolgens verrijkt en gemarkeerd door diagrammen en vectormetingen die de dynamiek van stromingen en territoriale controle traceren, evenals fragmenten van tekst en digitale boodschappen, een verslag van online activisme en de circulatie van informatie, visuele symbolen en iconografische codes die culturele weerstand coderen binnen de schilderachtige ruimte.

Verder gaand dan louter documentatie, legt het werk deze verschillende narratieve regimes over elkaar heen en verenigt deze, waardoor het doek verandert in een complexe kaart waarin de geografie van macht en de syntaxis van het verzet botsen en zichzelf herschikken.