Stefano - Reverie by the Water

Dromerij aan het water

Een vrouw in een vlijtig zwanenkleurige, vloeiende jurk van ivoor staat aan de randen van een met bloemen bezaaid moeras, haar donkere haar sierlijk opgespannen onder een groen-wit parasol die ze hoog vasthoudt. Ze kijkt richting een helder vijver met lavendelachtige tinten, bezaaid met lelies, haar rug naar de kijker gekeerd. Lossere, expressieve penseelstreken vangen wilde bloemen in koraalrood, roze en wit, terwijl goudachtig licht over haar jurk stroomt. Dramatische paarse wolken verzamelen zich boven verre blauwe heuvels, waardoor de scène een tedere, contemplatieve melancholie uitstraalt.

Grootte: 100 x 75 x 2,5 cm (H x B x D)
Uitgespannen op hout en klaar om op te hangen!

- 100% met de hand geschilderd; uniek stuk
- Professionele olieverf op hoogwaardig doek
- Inlijsting is niet inbegrepen (randen afgewerkt)
- Handtekening van de kunstenaar op de achterzijde
- Certificaat van Echtheid (COA) inbegrepen
- Verzekerde verzending via Italiaanse koerier

***Belangrijke Verzending Informatie***
Alle kavels worden verzonden via Catawiki Smart Shipping. Bevestig alstublieft uw adres vóór betaling; als u het daarna wilt bijwerken, neem dan rechtstreeks contact op met Catawiki.

Over Stefano

Stefano is een Italiaanse hedendaagse kunstenaar wiens kenmerkende paletmes-impasto vlamt tot een samenspel van impressionisme en abstractie, waardoor het moderne landschap in het rijk van gevoel wordt getrokken. Werkend met gelaagde oliën bouwt hij terreinen van licht en textuur waar kleur, beweging en emotie botsen—in rivieren die de zon opvangen, gekrabde passages die adem halen, en horizons die slechts gesuggereerd zijn.

Geboren in Milaan en momenteel gevestigd in een klein dorp in het platteland, put hij evenveel uit stedelijke dynamiek als uit landelijke rust. Zijn proces is lichamelijk en ritmisch: het mengen van dense pigmenten, het aanbrengen en weghalen van verf, en het laten kruipen en glijden van het mes zodat de tijd op het oppervlak blijft verankeren. Stadslijnen lossen op tot gebaren; weilanden veranderen in chromatische getijden.

De doeken van Stefano openen een dialoog tussen realiteit en verbeelding, tussen herinnering en plek. Hij verandert herinnering in beweging en plaatsen in sensatie, waardoor kijkers worden uitgenodigd te blijven hangen, te dwalen en zichzelf te herkennen in de verschuivende verte.