Sasho Violetov - It's fine!

Ik ben geboren in Sofia, waar ik nu woon en werk. Ik heb een bachelor- en masterdiploma in muurschilderkunst aan de National Academy of Arts in Sofia. Ik heb deelgenomen aan soloprojecten en groepsexposities, festivals en biennales in Bulgarije en het Verenigd Koninkrijk. In 2022 had ik het for te danken om als resident deel te nemen aan het residency-programma van de Cité Internationale des Arts in Parijs.

Een man in een perfect op maat gemaakte zakenjas is genesteld in de precieze geometrie van een vierkant. Elke buiging in zijn lichaam lijkt opzettelijk, alsof hij zichzelf vrijwillig heeft getransformeerd tot een architectonisch element. Het vierkant is onberispelijk—stabiel, efficiënt, voorspelbaar. Zijn gezicht blijft beheerst, noch glimlachend noch lijdend, en belichaamt de emotionele neutraliteit die in professionele omgevingen wordt verwacht.
Eén hand steekt uit de compositie naar buiten en geeft onmiskenbaar een duim omhoog. Op het eerste gezicht communiceert het goedkeuring, succes, veerkracht en de vertrouwde zakelijke boodschap dat alles onder controle is. De gebaar verzekert de kijker dat het figuur zich perfect heeft aangepast aan zijn toestand.
Het conceptuele zwaartepunt van het werk ligt in een verborgen waarheid: de duim omhoog bestaat alleen omdat de man in het vierkant is gevouwen. Als het lichaam ontplooid zou worden naar zijn natuurlijke, rechtopstaande houding, zou dezelfde hand omlaag wijzen—a.u.b. een universeel teken van afkeuring, falen of weigering. Het positieve signaal is dus niet oprecht maar door vervorming vervaardigd.
Goedkeuring wordt geproduceerd door compressie. Hoe meer het lichaam voldoet aan de opgelegde structuur, hoe overtuigender zijn boodschap dat “alles goed is.” Vrijheid kaatst die boodschap echter om. Buiten het systeem onthult de ware positie van het lichaam de omgekeerde intentie.
Het vierkant symboliseert institutionele orde—bedrijfsleven, bureaucratie, productiviteit en sociale verwachting. Het pak versterkt het figuur als een everyman van het moderne professionele leven, iemand wiens identiteit onlosmakelijk is geworden van prestatie. In plaats van authentieke emotie uit te drukken, heeft het lichaam geleerd de boodschap te communiceren die door zijn omgeving wordt geëist.
Het werk stelt de vraag hoe vaak mensen publiekelijk tevredenheid signaleren terwijl ze in het privé de tegenovergestelde houding belichamen. Het suggereert dat optimisme een bijproduct van beperking kan worden—dat systemen die in staat zijn individuen in aanvaardbare vormen te buigen ook de gebaren kunnen manipuleren waarmee die individuen lijken in te stemmen. Het werk nodigt kijkers uit te vragen of de “duim omhoog” een uiting is van oprechte goedkeuring, of simpelweg de houding die nodig is om in het vierkant te passen.