Enrique Munné (1880-1949) - El pueblo

Pictura Subastas presenteert dit magnifieke kunstwerk van Enrique Munné, dat een kleine landelijke nederzetting weergeeft die zich uitstrekt over een helling en omgeven is door velden, bomen en bergen, in een harmonieuze viering van het landschap en het leven geïntegreerd in de natuur. De schilderkunst valt op door vakmanschap en de hoge schilderkwaliteiten die worden overgebracht.

· Afmetingen met frame: 64x83,5x3 cm.
· Afmetingen zonder frame: 54x72 cm.
· Olieverf op paneel, met handtekening van de kunstenaar rechtsonder.
· Het stuk verkeert in goede staat van behoud.
· Het werk wordt verkocht met een prachtige lijst (inbegrepen in de veiling als cadeau).

Het werk komt uit een exclusieve privécollectie in Girona.

Belangrijke opmerking: de bijgevoegde foto's maken integraal deel uit van de beschrijving van het lot. Digitale weergave in een informatieve mockup; er kunnen verschillen bestaan ten opzichte van het werk in kleur, schaal en details.

Het schilderij zal professioneel worden verpakt door een expert van IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), met materialen van hoge kwaliteit om optimale bescherming te garanderen. De verzendprijs dekt zowel de kosten van professionele verpakking als het transport zelf.
De verzending zal plaatsvinden via Correos, GLS of NACEX met track & trace. Internationaal verzenden is mogelijk.

------------------------------------------------------------------

Dit schilderij toont een uitgebreide landelijke panorama bekeken vanuit een verhoogde positie, waar een kleine groep gebouwen zich nestelt tussen hellingen, velden en massa’s begroeiing. In het midden van de scène springen verschillende heldere vormen op in roze-, mauve- en purpeltinten, gegroepeerd op het terrein als een architectonisch kluwen dat zich aan de helling lijkt aan te passen. Daaromheen ontvouwt zich een uitgestrekt en golvend landschap, rijk aan cromatische contrasten en variërende niveaus. Het beeld geeft de indruk van een levendig gebied, gevormd door zowel de natuur als menselijke aanwezigheid, onder een zachte helderheid die de variëteit aan kleuren naar voren brengt.

De compositie is georganiseerd volgens een opeenvolging van vlakken die de blik leiden van de gebouwen en daken in de voorgrond tot de verre heuvels aan de horizon. Onderin verschijnen fragmenten van woningen met roodachtige, rozige en purperachtige daken, sommigen gedeeltelijk verborgen door begroeiing en door het oneffen terrein. Deze nabijgelegen huizen brengen de kijker in de scène en creëren het gevoel dat men het landschap bekijkt vanuit een andere bewoonde hoogte, misschien vanaf een pad, een natuurlijke terasje of een nabije helling.

In het midden rijst het meest opvallende element van het werk omhoog: een verzameling grote heldere vormen die doen denken aan een bevolking die zich op een rotsachtige helling heeft gevestigd. Hun oppervlakken vertonen een rijke combinatie van pale roze, wit, grijs, violet en delicate blauwtinten. De constructies overlappen en stijgen progressief, waardoor een compacte en onregelmatige structuur ontstaat die lijkt rechtstreeks uit de aarde te wortelen. Het ontbreken van een rigide ordening schenkt de plek een oude, organische aard die diep verweven is met het landschap.

Sommige van deze centrale vormen hebben verticale en hoekige contouren die muren verheffen, smalle gevels of rotsformaties die als leefruimtes zijn aangepast. Het licht valt op hun breedste vlakken en maakt ze tot het belangrijkste lichtpunt van de compositie, terwijl de zijkanten en de onderste delen door donkere schaduwen worden gedefinieerd. Dit contrast versterkt het volume van het geheel en maakt de dominerende positie boven het dal duidelijk waarneembaar.

Aan de rechterkant verschijnt een geïsoleerde bouw met hellend dak en paarse tinten, gelegen op een kleine verhoging. Zijn aparte aanwezigheid roept nieuwsgierigheid op en biedt een evenwichtspunt tegenover het grote centrale cluster. De driehoekige vorm van het dak steekt uit boven het groene en gele omgevingsgebied, terwijl de donkere basis lijkt op te gaan in de helling. Deze vrijstaande woning suggereert een eenvoudige landelijke architectuur, aangepast aan het reliëf en omgeven door een uitgestrekt landschap.

In de rechterbenedenhoek zijn andere verspreide gebouwen te onderscheiden, herkenbaar aan hun roodgele en rozige daken. Sommigen vallen bijna weg tussen vlekken begroeiing, paden en oneffenheden, terwijl andere duidelijker naar voren komen. De onregelmatige verspreiding van deze huizen creëert de indruk van een nederzetting die zich uitspreidt over de berg, zonder vaste straten of duidelijke grenzen. Elke constructie lijkt te genieten van de ruimte die het terrein biedt, wat de eenheid tussen bewoonde ruimte en natuur versterkt.

Het voorste gedeelte wordt gedomineerd door een intense mix van groen, geel, oker, bruin en violet. De vegetale vormen strekken zich in alle richtingen uit en vormen een dynamisch oppervlak, doorsneden door paden, percelen en schaduwzones. De chromatische rijkdom doet denken aan een warm landschap, mogelijk gezien tijdens een seizoen waarin gras en velden beginnen te verkleuren naar gouden tinten. De kleine kleurvariaties maken verschillende soorten terrein zichtbaar en geven de scène veel levendigheid.

Tussen de centrale gebouwen en de huizen op de voorgrond opent zich een donkerdere zone, samengesteld uit diepe bruintonen, blauwgroene tinten, bordeaux en viooltinten. Deze ruimte fungeert als een schaduwrand die de densiteit verhoogt. Mogelijk behoort dit tot een vallei, een klif of een deel van dehelling bedekt met dichter begroeiing. Zijn cromatische diepte laat de lichte volumes erboven helderder en hoger lijken.

Aan de linkerzijde strekt zich een brede zone uit van velden, doordrenkt met gele, groene en okerkleuren. Het terrein loopt zacht af van de achtergrond naar het midden van de compositie, met kleine kleurvariaties die paden, gewassen of open plekken door begroeiing suggereren. De helderheid van dit deel contrasteert met de blauwachtige massa van de rechterdal en geeft het landschap een aantrekkelijke afwisseling tussen warme en koele zones.

Boven deze velden rijzen verschillende bomen met dunne, donkere stammen. Sommigen verschijnen bijna naakt, met verticale takken die naar de hemel reiken, terwijl anderen groenblijvende vlekken van bladeren in groen, geel, blauw en bruin behouden. Hun silhouetten brengen een stijgende cadans en doorbreken de horizontale lijn van de verre heuvels. De donkerste boom links heeft een bijzonder intense aanwezigheid en fungeert als een contrastaal element tegenover de open helderheid van de velden.

De bomen rondom het centrale kluster lijken de gebouwen te omringen en te beschermen. Hun dunne stammen spreiden zich op verschillende hoogten en creëren een delicate verticale structuur boven het landschap. Sommigen zijn nauwelijks waarneembaar door hun purperen of bruine tint, terwijl andere opvallen dankzij kleine heldere reflecties. Deze begroeiing geeft een gevoel van intimiteit aan de nederzetting en verzacht de geometrische hardheid van muren en daken.

In de centrale bovenzone verschijnt een kleine groep bloemen of planten in intense geel, zichtbaar op een van de heuveltoppen. Ondanks dat het een detail in geringe afmetingen is, trekt de helderheid ervan de blik aan en voegt het een frisse noot toe aan het geheel. Dit gele punt laat visueel spreken met de gouden velden links en de zonnige zones rechts, en verenigt zo verschillende delen van de compositie.

Aan de rechterkant is een diepe uitgestrektheid van blauwgroene begroeiing te zien. De tinten marineblauw, grijs, turquoise en viola mengen zich tot een grote massa die lijkt te behoren tot een helling bedekt met bomen en schaduw. Deze koude zone staat tegenover de gele en oker tinten van de nabijgelegen velden en vormt een van de expressiefste contrasten van het beeld. De duisternis van het dal geeft diepte en laat het centrale deel visueel naar de kijker voortschuiven.

Naarmate de blik verder trekt, vereenvoudigen de details en worden de vormen grote kleurvlakken. De middelste hellingen tonen een combinatie van blauwen, grijzige groenen en violetten, terwijl de horizon wordt gedefinieerd door een lange rij met een zacht profiel. Deze geleidelijke overgang genereert een aanzienlijke sensatie van afstand. Het landschap lijkt verder te reiken dan wat weergegeven is, uit te strekken naar een stille en nauwelijks bewoonde gebied.

De lijn van de horizon loopt bijna door het hele bovenste gedeelte en scheidt de bergen van de hemel met een rustige golving. Op sommige punten steken kleine purperen verhogingen uit boven de kam en onderbreken de continuïteit. De bergen lijken niet monolithisch of abrupt, maar sereen en ver weg, omgeven door een sfeer die hun contouren verzacht. Hun aanwezigheid sluit de compositie af zonder de indruk van ruimtelijkheid te beperken.

De hemel beslaat een relatief smalle band, gedomineerd door witten, roomwitten, zachte grijstinten en delicate blauwtinten. Zijn uniforme helderheid geeft licht aan het geheel en voorkomt concurrentie met de cromatische intensiteit van de aarde. Er zijn geen duidelijk afgebakende wolken waarneembaar, maar een rustige atmosferische oppervlakte die de heuvels lijkt te omringen. Deze eenvoud laat alle aandacht aan de complexiteit van het lagere landschap ontspruiten.

Het cromatische gamma bezit een buitengewone variëteit. De roze- en mauven uit het centrale cluster relateren zich tot de daken op de voorgrond, terwijl het groen door velden, bomen en hellingen loopt. De gele en oker tinten suggereren verlichte zones en droge gronden; de diepe blauwen creëren schaduw en afstand; en de granaten en bruinen geven vastheid aan de delen dichtbij. De combinatie van warme en koele kleuren houdt een constant evenwicht en geeft het landschap een intense emotionele rijkdom.

Het licht lijkt onregelmatig verdeeld over het terrein, waarbij bepaalde percelen worden verlicht en andere in schemering blijven. De gele en lichtgroene zones lijken rechtstreeks door het licht aangeraakt te worden, terwijl de blauwen en violetten dieper gelegen of beschut gebied aanduiden. Deze afwisseling creëert een gevoel van luchtbeweging, alsof het licht voor de heuvels uit beweegt en voortdurend het uiterlijk van het landschap verandert.

Het verhoogde perspectief maakt het mogelijk om tegelijkertijd talrijke elementen waar te nemen zonder dat een van hen zijn relatie met het geheel verliest. De nabije huizen geven de schaal aan; het centrale cluster ordent de compositie; de bomen markeren de verschillende vlakken; de velden brengen helderheid; en de bergen vergroten de horizon. De kijker kan de werken langzaam aflezen, stilstaand bij kleine gebouwen, paden, vlekken begroeiing en cromatische veranderingen die de complexiteit van het gebied onthullen.

De scène straalt een diepe gevoel van isolatie en sereniteit uit. Er worden geen menselijke figuren of duidelijke tekenen van onmiddellijke activiteit getoond, hoewel de overvloed aan woningen aangeeft dat het een bewoonde plek betreft. Deze afwezigheid van personages laat een stille bevolking toe te fantasiëren tijdens de rustige uren van de dag. De huizen lijken verhalen in hun binnenruimte te bewaren, terwijl het landschap om hen heen immens en stabiel blijft.

Ook kan men een dialoog waarnemen tussen blijvende en transformatie. De heuvels en het terrein suggereren een oude natuur, terwijl de gebouwen de menselijke wil onthullen om beschutting te vinden en zich te vestigen op een moeilijk bewoonbaar terrein. De gebouwen verheffen de berg niet, maar lijken naast haar te groeien, gebruikmakend van haar niveaus en zich aan haar vormen aanpassend. Deze co-existentie maakt van de nederzetting een verlengstuk van het eigen landschap.

Het schilderij roept de charme op van landelijke dorpjes gelegen in bergachtige regio’s, waar architectuur, gewassen en vegetatie één onlosmakelijke eenheid vormen. Verspreide daken, nauwelijks gesuggereerde paden en duidelijke gevels prikkelen de verbeelding en suggereren een rustiger leven, gekenmerkt door seizoenen en de dagelijkse relatie met de aarde. Het landschap krijgt zo een emotionele dimensie die verbonden is met huis, geheugen en verbondenheid.

Over het geheel genomen vertegenwoordigt het werk een schilderachtig landelijke nederzetting die zich uitstrekt over een helling, omgeven door heldere velden, slanke bomen, overvloedige vegetatie en diepe blauachtige bergen. De heldere gebouwen in het centrum komen naar voren als het visuele hart van de scène, terwijl verspreide huizen en roodgekleurde daken harmonieus in het reliëf opgaan. De rijkdom aan roze, purper, groen, geel en blauw transformeert het panoramische beeld in een levendige en evocatieve visie die de schoonheid uitdrukt van een bewoond gebied in perfecte samenhang met de natuur, stilte en de immensiteit van de horizon."