Enrique Munné (1880-1949) - Paisaje

Pictura Subastas presenteert dit prachtige kunstwerk van Enrique Munné, dat een landelijke weg omgeven door bomen en groen toont die leidt naar een rustige dorpskerk, oproepend tot sereniteit, herinnering en harmonie met de natuur. De schilderkunst wordt gekenmerkt door uitstekende techniek en de grote picturale kwaliteit die zij overdraagt.

· Afmetingen met lijst: 68x83x3 cm.
· Afmetingen zonder lijst: 46x60 cm.
· Olieverf op houten paneel, handgesigneerd door de kunstenaar linksonder.
· Het stuk verkeert in goede staat van conserve­ring.
· Het werk wordt verkocht met prachtige lijst (inbegrepen bij de veiling als cadeau).

Het werk komt uit een exclusieve privécollectie in Girona.

Belangrijke opmerking: de inbegrepen foto's maken integraal deel uit van de beschrijving van het lot. Digitale weergave in mockup is indicatief; er kunnen verschillen bestaan ten opzichte van het werk in kleur, schaal en details.

Het schilderij zal professioneel worden ingepakt door een IVEX-expert (https://www.instagram.com/ivex.online/), met gebruik van hoogwaardige materialen om gegarandeerde bescherming te bieden. De verzendprijs dekt zowel de kosten van professioneel inpakken als het transport zelf.
De verzending vindt plaats via Correos, GLS of NACEX met traceerbare verzending. Internationaal verzenden mogelijk.

------------------------------------------------------------------

Dit schilderij toont een evocerend landschap met een landelijke weg die vanuit de voorgrond naar een kleine kerk in het midden van de compositie doorloopt. De scène wordt omgeven door slanke bomen, overvloedig groen en discreet geïntegreerde gebouwen, waardoor het beeld van een rustige en afgelegen dorpskern ontstaat. De combinatie van diepe groenen, felle geelgroene, okerkleurige, paarse en blauwachtige tonen transformeert het landschap in een energiek en expressief geheel. Hoewel er geen menselijke figuren voorkomen, lijkt alles te leiden naar het bewoonde centrum op de achtergrond, wat de kijker uitnodigt het pad te bewandelen en dit stille hoekje te betreden.

Het pad vormt het grote visuele middelpunt van het werk. Het komt breed van de onderkant en wordt geleidelijk smaller naarmate het dichter bij de kerk komt, waardoor een diepe gevoel van afstand ontstaat. De licht gebogen lijn lijkt zich aan te passen aan de natuurlijke vormen van het terrein en wordt gedefinieerd door warme nuances van beige, zand, oker, roze en lichtbruin. De kleine chromatische variaties over zijn oppervlak suggereren hoogteverschillen, sporen en gebieden met taaier aarde, waardoor het een levendige en bewogen verschijning krijgt.

De ruimtelijke breedte van het pad in de voorgrond geeft de kijker het gevoel midden in het landschap te staan. Men bekijkt de scène niet vanuit een verre positie, maar vanuit het eigen pad, alsof men op het punt staat een wandeling naar het dorp te beginnen. Deze opstelling creëert een directe relatie met de omgeving en maakt de reis bijna persoonlijk. De blik beweegt natuurlijk van de nabije aarde naar de centrale gebouwen en onthult aan beide zijden een buitengewone rijkdom aan kleuren en plantaardige vormen.

In het hart van de compositie rijst een eenvoudige en ingetogen kerk op. Zijn toren, smal en verticaal, rijst boven de naburige gebouwen uit en fungeert als het belangrijkste referentiepunt van het landschap. De gevel combineert paarse en violette tinten, blauwpurperige grijsachtige tonen en zachte roze reflecties, die contrasteren met de warme kleuren van de daken en met het groen van het terrein. Zijn aanwezigheid straalt sereniteit uit en geeft de scène een spiritueel karakter, alsof het kleine heiligdom de hele dorpsgemeenschap stilletjes beschermt.

De toren valt op door zijn verticale vorm en de fijne afwerking van de bovenkant. Verschillende donkereopeningen geven diepte en suggereren de binnenruimte van de klokkenstoel. Boven deze openen zich een hoekprofielachtige kap met een kleine knop die de opwaartse beweging versterkt. Ondanks zijn geringe afmetingen binnen het landschap, domineert de kerk de compositie door zijn centrale ligging en de helderheid eromheen.

Naast de tempel staan andere minder hoge gebouwen, mogelijk boerderijen of bijgebouwen die verbonden zijn met het dorpsleven. Hun schuine daken strekken zich uit in okers, sinaasbruin, bruin en roodgekleurde tonen, wat een warm contrast vormt met de paarse en blauwachtige muren. Een aantal gevels is gedeeltelijk verborgen door bomen en struiken, wat de indruk versterkt dat het dorp natuurlijk tussen de vegetatie is gegroeid. De gebouwen lijken een compacte en uitnodigende eenheid te vormen aan het einde van het pad.

Links van de kerk is een reeks discretere gebouwen te onderscheiden, waarvan de profielen samensmelten met de achtergrondheuvels. Hun blauwachtige en grijsachtige daken lopen horizontaal onder de lucht en bieden continuïteit aan het kleine landelijke kerngebied. Ook verschijnen enkele groene en ronde vormen die kunnen behoren tot bomen, reservoirs of elementen uit het landelijke leven. Deze details verrijken de scène en suggereren een bewoonde plek, al is die momentaal ondergedompeld in diepe rust.

De bomen spelen een essentiële rol in de ordening van het landschap. Twee grote stammen, aan weerszijden van de compositie, kaderen het pad en leiden de blik naar het centrum. De boom rechts heeft een bijzonder krachtige aanwezigheid: zijn donkere stam stijgt vanuit de voorgrond en splitst zich in talloze takken die zich uitspreiden bovenaan. Zijn zwarte, strakke silhouet contrasteert sterk met de blauwachtige helderheid van de hemel.

Aan de linkerkant verschijnt een andere boom met een buigzame stam, lichtjes hellend naar het pad. Zijn dunne takken openen zich in verschillende richtingen en vormen een delicate web van donkere lijnen tegen de lucht. De gebogen vorm van de stam geeft beweging en verbreekt de horizontale stabiliteit van het terrein. Tussen zijn takken zijn kleine okerkleurige, rozerode en groenige accenten te zien die bladeren suggereren die schaars zijn, mogelijk typisch voor een overgangsperiode tussen eind herfst en vroege lente.

De relative naaktheid van veel bomen geeft aan het landschap een bijzondere sfeer. De onbedekte takken laten de hemel en de gebouwen zien zonder ze volledig te verbergen, terwijl het grasland een opvallende cromatische intensiteit behoudt. Deze samenstelling van kale bomen en heldergroene vegetatie produceert een interessante seizoensambiguité. Het landschap lijkt zich in een moment van verandering te bevinden, wanneer de natuur nog warme kleuren behoudt en tegelijkertijd een nieuw seizoen aankondigt.

De begroeiing op de voorgrond strekt zich in beide zijden van het pad uit met grote levendigheid. Links overheersen geeltinten, lichtgroene, oker en kleine paarse accenten, terwijl rechts diepe groenen, bruin- en roodoranje tinten en zwart geconcentreerd zijn. Deze cromatische massa’s vormen geen strikte grenzen; ze verweven zich en schuiven over elkaar heen, waardoor een gevoel ontstaat van een natuurlijk terrein bedekt met kruiden, struiken, vallende bladeren en wilde bloemen.

Het rechterdeel is bijzonder intens door een strook donkere begroeiing die het grote bos begeleidt. Tussen de bijna zwarte groenen verschijnen vlammen oranje, rood, wit, geel en paars die het gebied opvrolijken en voorkomen dat het volledig in de schaduw verdwijnt. Deze kleine kleuraccenten kunnen doen denken aan droog blad, vruchten, bloemen of glinsterende reflecties op het terrein. De verscheidenheid aan tinten laat elk fragment van het landschap zijn eigen ritme lijken te hebben.

In contrast biedt het linker deel een groter gevoel van openheid. Het terrein strekt zich uit naar de gebouwen toe, door groene en gele verlichte zones, onderbroken door kleine stenen, struiken en fijne stamvormige bomen. Ver in de verte zijn blauwwitte bergtoppen of heuvels zichtbaar die gedeeltelijk verborgen worden door de kerk en door de begroeiing. Hun zachte contouren helpen de dorpskern in een ruimere omgeving te plaatsen en versterken de indruk van landelijke isolatie.

De hemel neemt een groot deel van de bovenste zone in beslag en omhult de hele scène met veranderlijke helderheid. De hemelsblauwe en turkoois kleuren vermengen zich met wit, zachte grijs­tinten, bleke geelwitten en delicate paarse reflecties. De wolken zijn onregelmatig verspreid, vormen grote heldere oppervlakken die langzaam over het landschap bewegen. Deze atmosferische variatie geeft diepte en voorkomt dat de hemel als een uniforme achtergrond wordt gezien.

Het licht lijkt tussen de wolken door te filteren en fragmentarisch over het terrein te verdelen. Sommige delen van het pad en de begroeiing glanzen met gele en lichte groenen, terwijl andere delen in schaduw van blauwachtige, paarse en bruintinten liggen. Deze afwisseling creëert het gevoel van een frisse dag waarop de zon komt en gaat tussen de wolken. Het landschap verandert zo telkens wanneer het helder wordt.

Het cromatische palet bezit een buitengewone rijkdom. De warme tinten van het pad en de daken vinden een tegenhanger in de blauwen van de hemel en de bergen, terwijl de paarse van de kerk een verbinding creëren tussen beide groeperingen. De gele en groene tinten brengen helderheid; de rozeroodtinten brengen warmte; en de zwarte stammen geven structuur en vastberadenheid. Al deze kleuren zijn evenwichtig verdeeld, wat leidt tot een levendig beeld dat tegelijk een diepe harmonie behoudt.

De compositie stelt een delicate dialoog tussen natuur en architectuur. De bomen lijken zich te openen om de kerk zichtbaar te maken, terwijl het pad fungeert als een directe schakel tussen de toeschouwer en de kleine bebouwde kern. De huizen domineren het landschap niet, maar passen zich aan het aan en omgeven door groen. Deze integratie geeft het idee van een rustiek leven, diep verbonden met aarde, seizoenen en de omgeving.

Het ontbreken van mensen versterkt de indruk van stilte, maar maakt de plek niet tot een verlaten ruimte. Het pad, de woningen en de kerk suggereren een hechte gemeenschap, misschien teruggetrokken in het interieur van de huizen of bezig met werkzaamheden buiten het gezichtsveld. Het lijkt alsof op elk moment een klok kan luiden, een wandelaar kan verschijnen of een van de dorpsdeuren kan openen. Deze menselijke aanwezigheid geïmpliceerd geeft het werk een narratieve kwaliteit en laat zich vele verhalen bedenken.

De kerk kan ook worden geïnterpreteerd als symbool van onderdak, blijvende aanwezigheid en bestemming. Gelegen aan het uiteinde van het pad lijkt het een eindpunt te vertegenwoordigen na het doorkruisen van het landschap. Het pad krijgt zo een betekenis die verder gaat dan zijn fysieke functie en kan worden opgevat als een metafoor voor de levensreis, het zoeken naar rust of de terugkeer naar een vertrouwde plek. Het kleine dorp verschijnt als een beschermde ruimte te midden van een machtige en veranderlijke natuur.

Het werk roept een intense gevoelsmatige herinnering op. Het aarde-pad, de naakte bomen, de warme daken en de kerktoren roepen oude dorpen, rustige wandelingen en landschappen op die tijdens de kindertijd bekeken zijn. Het gaat niet slechts om een specifieke plek, maar om een beeld dat universele herinneringen samenbrengt met betrekking tot huis, tijd en de sereniteit van het landelijke leven. De sfeer nodigt uit om stil te staan en elk hoekje rustig te bekijken.

Samengevat toont het werk een landelijke weg die leidt naar een kleine kerk en de huizen van een dorpskern, omgeven door slanke bomen, overvloedige begroeiing en verre bergen. De diepte van het pad, de krachtige aanwezigheid van de donkere stammen, de rijkdom aan groen, geel, oker en violet en de uitgestrektheid van de heldere blauwe hemel vormen samen een scène vol beweging en gevoeligheid. Het landschap straalt stilte, contemplatie en een diepe verbondenheid met de natuur uit, waardoor de reis naar het dorp een evocatief beeld van toevlucht, herinnering en harmonie wordt."}{