Francisca Salvat Homs (1946) - Sueños de infancia

Pictura Subastas presenteert dit magnifieke kunstwerk afkomstig van Salvat Homs, dat een jonge vrouw slaapt en zich in een intieme houding elegant tegen haar knuffelbeer wikkelt, in een intieme scène die tederheid, bescherming, kinderlijk herinneringen en de sereniteit van thuis oproept. De schilderkunst valt op door uitstekende techniek en de hoge schilderkwaliteit die worden overgebracht.

· Afmetingen van het werk: 80,5x65,5x2 cm.
· Olieverf op doek, handondertekend door de kunstenaar rechtsboven.
· Het werk verkeert in goede toestand van conservering, er ontbreekt af en toe verf aan de onderkant.

Het werk komt uit een exclusieve privécollectie in Girona.

Belangrijke opmerking: de opgenomen foto's maken integraal deel uit van de beschrijving van het lot. Digitale weergave in een illustratieve mockup; er kunnen verschillen bestaan ten opzichte van het werk zelf in kleur, schaal en details.

Het schilderij wordt professioneel ingepakt door een IVEX-expert, met hoogwaardige materialen om de bescherming te garanderen. De verzendprijs dekt zowel de kosten van de professionele verpakking als het transport zelf.
De verzending verloopt via Correos of GLS met tracking. Internationale verzending mogelijk.

------------------------------------------------------------------

Dit schilderij toont een scène van diepe tederheid en sereniteit, met een jonge vrouw die vredig slaapt, ingeklemd in een ruim fauteuil. Haar lichaam vouwt zich op zichzelf in een spontane en beschermende houding, terwijl het hoofd zacht rust op een van haar armen. Naast haar verschijnt een klein knuffelbeertje, stille metgezel van haar rust, dat een innige toon toevoegt en herinneringen oproept aan de kindertijd, veiligheid en genegenheid. De compositie maakt van een alledaags moment een intieme en emotionele afbeelding, in staat om het gevoel over te brengen dat men voor een paar seconden een privéruimte van stilte en kalmte binnenstapt.

De jonge vrouw beslaat vrijwel het hele oppervlak van het fauteuil en wordt het absolute middelpunt van de scène. Haar opgetrokken houding volgt de kromming van de zit, past zich eraan aan alsof ze onder de kussens schuilt. De benen zijn gebogen en kruisen elkaar, terwijl een van de armen onder het hoofd rust en de andere ontspannen naar de rand van het fauteuil hangt. De naturel van deze positie suggereert een diepe, onbewuste droom, wellicht na een drukke dag, een spelemiddag of een moment van lezen en rust.

Het gezicht straalt een Exceptionele kalmte uit. De ogen zijn gesloten, de wenkbrauwen ontspannen en de lippen, licht licht geopend, versterken de indruk van een rustige ademhaling. Er is geen spanning in het gezicht, maar volledige overgave aan de droom. Zachte roosachtige, paarse en blauwtinten die over de huid lopen geven het gezicht diepte en laten de delicate overgang zien tussen verlichte zones en de kleine schaduwen rond de oogleden, de neus en de mond.

Het hoofd buigt over de linkerarm, die als een geïmproviseerde kussen fungeert. Daaronder ligt een roodachtig kussen dat comfort biedt en een cromatische continuïteit brengt met de kleding van de jonge vrouw. De hand ligt nabij het gezicht, vingers licht gebogen en volledig ontspannen. Dit kleine gebaar onderstreept de kwetsbaarheid van de figuur en helpt een scène van grote emotionele nabijheid op te bouwen, alsof de toeschouwer een moment bekijkt dat normaal gesproken tot het gezinsleven behoort.

Het haar spreidt zich uit in brede golven over de rugleuning van de fauteuil. Zijn kastanjebruine, roodachtige, gouden en paarse tinten creëren een vloeiend beweging die het gezicht omlijst en zich uitstrekt naar de linkerbovenhoek. Sommige plukken lijken verlicht door warme reflecties, terwijl andere samen gaan met de diepste schaduwen. De overvloed aan haar contrasteert met de rust van het slapende lichaam en geeft een ritmische golfbeweging die de compositie op een zachte en omhullende manier doorloopt.

De jonge vrouw draagt een kledingstuk in intens rood-oranje, waarvan de helderheid onmiddellijk de aandacht trekt. De plooiingen verzamelen zich rond het torso, de armen en de taille, waardoor een opeenvolging van dynamische bochten ontstaat. Geel, oranje, karmijn en kleine violette tinten geven het oppervlak van de kleding diepte en laten het lijken te vibreren in de stille omgeving. Deze warme kleur maakt van de figuur het middelpunt en vormt een mooi contrast met het blauw aan de onderkant en de gedempte groentinten op de achtergrond.

De mouw rechts loopt naar de hand die op de rand van de fauteuil valt. De vingers zijn verlengd en licht gescheiden, zonder spanning, wat het volledige ontluchten van het lichaam tijdens de slaap laat zien. De hand lijkt daar als bij toeval te liggen, alsof hij langzaam zijn positie heeft verloren terwijl de jonge vrouw in slaap viel. Dit detail geeft echtheid aan de scène en onderstreept de indruk van een ogenblik dat zonder voorbereiding of kunstgreep is waargenomen.

In het onderste deel lijkt de figuur omhuld door een blauwe wattering die gedeeltelijk de benen bedekt. De verschillende tinten, van heldere blues tot paarse en donkerdere tonen, bouwen een ruim volume op dat de intensiteit van het rood balanceert. De bochten in dit gebied volgen de beweging van de gebogen benen en helpen het lichaam visueel binnen het fauteuil te kaderen. Het gesprek tussen rood en blauw geeft de compositie een rijke cromatische kwaliteit, en combineert emotionele warmte met een gevoel van rust.

De onbeschermde benen, onbedekt, kruisen elkaar in de voorgrond en krijgen een prominente aanwezigheid binnen de compositie. Hun ronde vormen worden gemodelleerd met rozen, roomwitte, paarse en oranjeachtige reflecties, wat een gevoel van naturaliteit en rust oplevert. De opgehaalde positie van de knieën versterkt het idee van bescherming, alsof de jonge vrouw het warmte wil bewaren en zich afsluiten van de buitenwereld. De houding is niet rigide, maar flexibel en volledig aangepast aan de beschikbare ruimte.

De voeten zijn bedekt met lichte socks die witte, blauachtige, groene en gelige reflecties tonen. Een ervan rust tegen de rechterrand van de fauteuil, terwijl de andere gedeeltelijk verborgen is achter de knieën. Deze kleine kledingstukken voegen een alledaags en innemend detail toe, en versterken de huiselijke sfeer. Hun helderheid contrasteert met de blauwe zitting en trekt de aandacht naar de uiteinden van de figuur, waarmee de visuele reis vanaf het gezicht voltooid wordt.

De knuffelbeer vormt de tweede grote protagonist van het schilderij. Hij verschijnt naast het lichaam van de jonge vrouw, steunt op de zitting en bevindt zich zeer dicht bij haar arm. Zijn lichte vacht bevat delicate variaties van wit, bleekgroen, blauw, roze en geel, terwijl de oren en pootjes warme oranje accenten tonen. Het kleine rode strikje rond zijn hals vormt een directe relatie met de kleding van de jonge vrouw en bindt visueel beide personages.

De plaatsing van de knuffel laat toe te vermoeden dat de jonge vrouw in slaap viel terwijl ze hem vasthield, of hem dichtbij hield als een troostende aanwezigheid. Haar gezicht, gericht naar de beschouwer, brengt een intrigerende sensatie van gezelschap en waakzaamheid. Terwijl het meisje afgeleid is van wat haar omringt, lijkt de beer een vriendelijke bewaker die haar rust beschermt. Deze relatie verleent de scène een narratieve betekenis die verweven is met onschuld, herinnering en de universele behoefte om zich gedragen te voelen.

De fauteuil vervult een essentiële functie, omdat hij niet alleen als meubel dient, maar als een toevluchtsoord dat het figuur helemaal omhult. Zijn ronde of halfronde zitting, in diepe blauwen en paarse tonen, vormt een stevige basis waarop het lichaam, de knuffel en de kussens samenkomen. De rugleuning, bedekt met brede roze, lilac en purpere oppervlakken, buigt zich rondom de jonge vrouw en versterkt het gevoel van bescherming. De structuur lijkt zich aan haar houding aan te passen en creëert een kleine gesloten wereld die uitsluitend aan rust is gewijd.

De kussens tonen een rijke variëteit aan kleuren en vormen. Onder het hoofd straalt een roodpaars gebied, dat het contact met de arm verzacht, terwijl rechts een grote roze kussen met witte en lila reflecties zich uitstrekt. Deze zachte volumes omringen de jonge vrouw en versterken het visuele comfort van de scène. De overvloed aan bochten voorkomt elke hardheid en maakt van de ruimte een warme, flexibele en uitnodigende omgeving.

Het voorste gedeelte van de fauteuil wordt gedomineerd door diepe blauwen, paarsen en kleine turquoise reflecties. Zijn ronde vorm fungeert als een grote plank die de hele compositie ondersteunt en duidelijk scheidt van de achtergrond. Hieronder zijn de poten van hout en een donker gebied dat diepte geeft zichtbaar. De soliditeit van het meubel contrasteert met de emotionele lichtheid van de droom en biedt evenwicht aan de scheefliggende lichaamspositie.

De achtergrond ontstaat door een harmonie van groenen, turquoise, okers en gedempte geeltonen. Er worden geen concrete objecten getoond die afleiden, waardoor de figuur geïsoleerd blijft in een rustige sfeer. De verticale variaties van kleur suggereren een muur die op onregelmatige wijze verlicht is, mogelijk door een zacht licht dat vanuit een buitenpunt naar binnen valt. Deze eenvoud laat de blik gericht blijven op de jonge vrouw en de affectieve relatie die zij aangaat met de knuffel.

Het licht lijkt zich steeds vriendelijk te verspreiden, zonder al te strakke contrasten. Het streelt het haar, het gezicht, de kleren, de benen en de kussens, en laat kleine gouden en roze schitteringen achter op de oppervlakken. De paarse en blauwachtige schaduwen geven diepte, maar degraderen de scène niet; integendeel, ze dragen bij aan een gevoel van kalmte. Alles lijkt ondergedompeld in de warmte van een rustige middag, wanneer de tijd stil staat en de droom op natuurlijke wijze arriveert.

Het kleurenpalet vormt een van de meest aantrekkelijke elementen van het werk. De rode en oranje tinten van de kleding brengen warmte, vitaliteit en nabijheid, terwijl de blauwen en paarsen van de fauteuil rust en diepte uitstralen. De groenen van de achtergrond creëren een serene sfeer, en de roze van de rugleuning verzacht het geheel. De knuffelbeer, in lichte tinten, fungeert als een delicate verbindingspunt tussen al deze gebieden en vangt reflecties op uit de omliggende kleuren.

De compositie is georganiseerd door een opeenvolging van bochten die de blik rondom het lichaam leiden. Het haar, de gebogen arm, de rug, de opgetrokken benen, de ronde zitting en de kussens delen hetzelfde circulair beweging. Deze structuur verhindert dat de blik snel uit het schilderij ontsnapt en nodigt uit om alle details te verkennen. De jonge vrouw lijkt gevangen in een soort beschermende cirkel, visueel verbonden met veiligheid, thuis en genegenheid.

Het gebrek aan andere personages versterkt het intime karakter van het moment. Weet iemand wie de jonge vrouw observeert, wat er gebeurde voordat ze in slaap viel of hoe lang ze al rust? Juist dit gebrek aan informatie laat verschillende verhalen mogelijk maken: het kan een pauze na een middag spelen zijn, een onverwachte droom terwijl iemand wachtte, of een moment van uitputting aan het eind van de dag. De scène blijft open voor gevoeligheden en persoonlijke herinneringen van elke toeschouwer.

De droom verschijnt als een ruimte van vol vertrouwen. De onbeschermde houding van de hand, de ontspannen gezichtsspieren en de nabijheid van het knuffelbeertje geven aan dat de jonge vrouw zich veilig voelt waar ze rust. Er is geen onrust of dreiging, maar een diepe kalmte die zich uitstrekt naar de omgeving. Het fauteuil wordt zo een klein eiland van welzijn, tijdelijk afgescheiden van zorgen en beweging van de buitenwereld.

De aanwezigheid van de beer laat toe de voorstelling te interpreteren als een reflectie op de blijvende jeugd. Hoewel de figuur misschien geen klein meisje meer is, houdt ze een object met diepe affectieve betekenis naast zich. Het knuffelbeertje kan een dierbare herinnering symboliseren, een gewoonte metgezell of de band met een periode van onschuld en bescherming. Deze emotionele dimensie geeft diepte aan een ogenschijnlijk eenvoudige scène en maakt het tot een herinnering aan groei, geheugen en het verstrijken van de tijd.

Eveneens bijzonder mooi is de tegenstelling tussen de energie van de kleuren en de immobiliteit van de hoofdpersoon. De intense roodtinten, heldere geel en levendige blues zouden beweging en vitaliteit kunnen suggereren; toch komen ze allemaal samen rondom een lichaam dat volledig sereen is. Deze tegenstelling creëert een zeer expressieve balans: het leven blijft in de kleur kloppen, terwijl de jonge vrouw gehangen blijft in de stilte van haar dromen.

Het werk viert de schoonheid van een alledaags moment dat gemakkelijk onopgemerkt zou kunnen blijven. Het gaat niet om een buitengewone gebeurtenis, maar om een huishoudelijke scène van rust, nabijheid en vertrouwen. Juist daarom heeft het een grote capaciteit om universele emoties op te roepen. De toeschouwer kan in haar eigen jeugdherinneringen herkennen, het gevoel om te slapen in een vertrouwde plek, of de tederheid van het zien van een dierbare terwijl deze rust.

In het geheel representeert het werk een jonge vrouw die diep slaapt en zich in een ruime fauteuil warm omhuld, vergezeld door een innig knuffelbeertje. Haar samengebalde houding, een sereen gelaat, de losse hand op de rand en de gebogen benen stralen een uitzonderlijke kalmte en bescherming uit. De intense rode tinten van de kleding, de blauwen van de zitting, de roze kussens en de groene achtergrond vormen een warme en expressieve harmonie die de scène in een intieme sfeer wikkelt. Verder dan een simpel rustmoment, roept het werk onschuld op, de veiligheid van thuis, het bestaan van kindertijdherinneringen en de stille schoonheid van de dagelijkse momenten op."