Ángel Ries (1943) - El valle

Pictura Galeria presenteert deze magnifieke kunstwerk behorend tot Ángel Ries, dat een helder plattelandslandschap uitbeeldt met gouden velden, traditionele huizen en overvloedige begroeiing aan de voet van een majestueuze bergketen, waardoor sereniteit, worteling en harmonie met de natuur worden opgeroepen. De schilderij onderscheidt zich door uitstekende techniek en de hoge schilderkunstige kwaliteit die het overbrengt.

· Afmetingen van het werk: 50x65x2 cm.
· Olieverf op doek, met handtekening door de kunstenaar in de rechterbovenhoek van het werk.
· Het werk verkeert in goede staat van conservering.

Het werk komt uit een exclusieve privécollectie in Girona.

Belangrijke opmerking: de opgenomen fotomateriaal maakt integraal deel uit van de beschrijving van het lot. Digitale representatie in mockup is illustratief; er kunnen verschillen bestaan ten opzichte van het werk in kleur, schaal en details.

Het werk zal professioneel worden verpakt door een expert van IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), gebruikmakend van hoogwaardige materialen om de bescherming te garanderen. De verzendprijs dekt zowel de kosten van de professionele verpakking als het eigen transport.
De verzending zal plaatsvinden via Correos of GLS met tracking. Verzendingen mogelijk op internationaal niveau.

------------------------------------------------------------------

Dit schilderij presenteert een ruime en heldere landelijke uitgestrektheid domineren door de majesteit van een bergketen die in de verte oprijst. Op de voorgrond liggen gouden velden van sterke cromatische intensiteit, terwijl verschillende traditionele gebouwen verspreid voorkomen aan de voet van de bergen, omgeven door bomen, struiken en overvloedige begroeiing. De scène straalt de sereniteit uit van een heldere dag op het platteland en de diepe harmonie tussen natuur, architectuur en het landelijke leven.

De voorgrond wordt ingenomen door een uitgestrekte oppervlakte in geel-, oker- en goudtinten die doet denken aan een rijstveld of een weide die door de zon verlicht wordt. Deze warme band vult het onderste deel van de compositie en creëert vanaf het eerste moment een uitnodigende sfeer. De kleurvariaties, in combinatie met de donkerdere zones die door het terrein lopen, suggereren hoogteverschillen, sporen en kleine onregelmatigheden die typisch zijn voor een landschap dat door de tijd heen is bewerkt.

De intense geeltonen hebben een bijzonder aantrekkelijke helderheid en lijken alle kracht van het zomerlicht te vangen. Op sommige punten naderen ze het goudkleurige, terwijl ze elders mengen met bruine, gedempte groenen en diepe schaduwen. Deze variëteit geeft beweging aan het veld en verhindert dat het oppervlak uniform aandoet, waardoor het oog langzaam over het terrein naar de woningen in het middelste gedeelte voort beweegt.

Aan de onderrand verschijnt een smalle strook heldere begroeiing, gevormd door kleine groepen bloemen en wilde planten. De witte, blauwgroene en delicate gele tinten brengen een vleugje verfrissing tegenover de intensiteit van het veld. Deze bloemen lijken spontaan te groeien langs een pad of een sloot en geven het landschap een intieme dimensie, alsof de kijker vanaf een nabij wandelpad naar de scène kijkt.

Een donkere lijn loopt horizontaal door de compositie en scheidt het veld van de verzameling huizen. Dit gebied kan doen denken aan een kleine muur, een strook natte aarde, een kanaal of de natuurlijke grens tussen verschillende percelen. Zijn diepe toonzaamheid geeft structuur aan de scène en creëert een sterk contrast met de heldere geelten die eromheen liggen, waardoor diepte wordt versterkt.

Aan de linkerkant rijst een landelijke, eenvoudige en robuuste uitbouw op, deels verborgen tussen de begroeiing. Zijn geelgroene muren vangen het licht met bijzondere intensiteit, waardoor het een van de belangrijkste aandachtspunten wordt. Het donkere, schuine en enigszins onregelmatige dak vormt een mooi contrast met de helderheid van de gevel en geeft de indruk van een woning die al vele jaren in dit milieu is geïntegreerd.

Het huis is omgeven door struiken, jonge bomen en planten die vrij groeien. Enkele kale takken rijzen naast de gevel op, terwijl massa’s begroeiing in verschillende groentinten de lagere zone bedekken. Kleine witte en gele accenten suggereren bloemen, verlichte bladeren of lichtreflexen tussen de begroeiing, wat dit hoekje verrijkt en een bijzonder levendige en innige sfeer geeft.

Zijn iets teruggelegen positie ten opzichte van de overige gebouwen draagt narratieve interesse bij aan de scène. Het zou een oude herberg, een agrarische schuur of een woning die aan de nabije velden is verbonden kunnen zijn. Zijn aanwezigheid nodigt uit tot het verbeelden van het dagelijks leven van degenen die hier wonen of werken, gedomineerd door het ritme van de seizoenen, veldwerk en de constante nabijheid van de bergen.

Rechts verschijnt een kleine groep landelijke huizen die langs een strook terrein staat verlicht. Hun lichte gevels, opgebouwd uit crèmekleuren, beige, zacht geel en bruin, vallen op tegen de donkerdere begroeiing die erachter ligt. De daken met warme tinten vangen direct het licht en lijken te schitteren onder een blauwe lucht.

De verschillende hoogten en oriëntaties van de gebouwen brengen variëteit in het architectonische geheel. Sommige gevels tonen kleine, donkere ramen die eenvoudig verdeeld zijn, terwijl andere voor een deel being verborgen door aangrenzende gebouwen. Ze vormen geen stedelijk knooppunt, maar een kalm en open boerderijtje, perfect geïntegreerd in de uitgestrektheid van het landschap.

Tussen de linkse woning en de huizen aan de rechterkant rijzen meerdere hoge, gestileerde bomen op. Hun verticale kroonvormen, gevormd door diepe groenen, blauwgroenen en geelachtig groenen, introduceren een opgaande ritmiek die visueel de gebouwen met de bergen op de achtergrond verbindt. Deze bomen fungeren als een natuurlijke barrière en bieden schaduw, frisheid en een gevoel van onderdak aan het kleine landelijke knooppunt.

De begroeiing in het middelste gebied wordt opgebouwd uit een rijke opeenvolging van groenen. Verschijnen olijf-, smaragd-, mosgroene en geelgroene tinten, vergezeld door blauwachtige en bruinige schaduwen. De lichtere zones suggereren struiken en kroonlagen die door de zon zijn geraakt, terwijl de donkere tinten verwijzen naar dichte en beschutte gebieden, wat een plantoppervlak met volume en diepte creëert.

Achter de huizen rijst een grote heuvel op, bedekt met bos en struikgewas. Deze groene massa neemt een belangrijk deel van de compositie in beslag en functioneert als overgang tussen de horizontale vlakte en de monumentaliteit van de bergtoppen. Zijn zachte helling leidt de blik naar de rotsige toppen, terwijl hij tegelijk de bouwwerken omvat en ze kleiner laat lijken tegenover de grootsheid van de natuur.

Boven op de helling onderscheidt zich een zone met groen-gele tint die schuin naar de berg lijkt te bewegen. Deze heldere band kan een weiland, een open plek tussen begroeiing of een pad omhoog naar de hoogten oproepen. Zijn verloop geeft dynamiek en wekt de wens op om het landschap te verkennen, alsof er een verborgen pad bestaat dat van de huizen naar de toppen leidt.

De bergketen vormt het grote decor en een van de meest indrukwekkende elementen van het werk. Zijn grillige contouren lopen van links naar rechts met toppen, kammen, verticale wanden en rotsformaties. Sommige bergen hebben zachte en ronde hellingen, terwijl andere oprijzen met enorme ruige blokken, waardoor een gevarieerde en krachtige silhouet tegen de hemel ontstaat.

De rotsachtige zones combineren grijstinten, wit, vergeelde, gedempte groenen en delicate roze tinten. De lichte tinten benadrukken de oppervlakken die rechtstreeks verlicht worden, terwijl de diepe grijstonen en groenachtige tinten scheuren en schaduwen definiëren. Deze afwisseling laat het ruwe reliëf van de bergen voelen en geeft ze een solide, oud en monumentaal voorkomen.

In het centrale gedeelte valt een scherper, smaller puntachtig topje op dat de continuïteit van de omliggende hoogten verbreekt. Zijn profiel trekt de blik omhoog en vormt een belangrijke visuele as. Aan zijn rechterzijde verschijnen grote massieven met verticale vormen, vergelijkbaar met natuurlijke muren, wier lichte muren de horizon beheersen met een kalme en imposante kracht.

De massieven aan de rechterkant hebben een bijzonder steile uitstraling. Hun vlakke en onregelmatige toppen, gescheiden door diepe verticale snoeiingen, herinneren aan forten die door de natuur zijn opgetrokken. De kleine groentinten tussen de rotsen suggereren de aanwezigheid van begroeiing die zich aan hoogten kan aanpassen en op hellingen en scheuren kan groeien.

Aan de extreme linkerzijde lijken de bergen geleidelijk verder te rijken en nemen ze koudere en donkere tinten aan. Deze afnemende intensiteit draagt bij aan de afstandsbeleving en vergroot de uitgestrektheid van het landschap buiten de zichtbare randen. De bergketen wordt niet gezien als een geïsoleerde formatie, maar als onderdeel van een uitgestrekt gebied dat buiten de compositie voortzet.

De hemel beslaat een uitgestrekte oppervlakte en envelopt de scène met een zachte helderheid. Voornamelijk lichte en lichtgrijze blauwtinten domineren, vergezeld door witte wolken met lange, diffuus gevormde koepels. Hun ruimtelijkheid geeft lucht en balans aan de compositie, zodat de aanwezigheid van de bergen niet zwaar aanvoelt en versterkt de indruk van een rustige en heldere dag.

De wolken lijken horizontaal uitgestrekt en lijken traag boven de toppen te bewegen. Ze kondigen geen storm aan en verstoren de sereniteit van het moment niet, maar verzachten het licht en voegen diepte toe aan de hemelruimte. Sommige zones vervagen bijna met het blauw, terwijl andere een witte helderheid behouden die in dialoog staat met de heldere oppervlaktes van de bergen.

De compositie is georganiseerd volgens een evenwichtige opeenvolging van vlakken. Op de voorgrond verschijnen de gouden velden; daarna begroeiing en landelijke woningen; verder achtergelegen de hellingen bedekt met bomen; en uiteindelijk de bergen en de lucht. Deze structuur leidt de blik vanuit de warme nabijheid van de aarde naar de frisse en verheven uitgestrektheid van de horizon.

Een van de meest aantrekkelijke aspecten van het werk is het contrast tussen warme en koude kleuren. De geel- en okerkleuren van het veld en van de daken Stralen licht, welvaart en nabijheid uit, terwijl de groenen van de begroeiing en de blauwen van de lucht kalmte en frisheid brengen. De grijzen en witten van de berg balanceren beide groepen en geven het landschap soliditeit.

De afwezigheid van menselijke figuren versterkt het gevoel van stilte en rust, hoewel de huizen en velden wel een discrete menselijke aanwezigheid tonen. Het landschap lijkt niet verlaten, maar op een respectvolle en harmonieuze manier bewoond. De constructies lijken een natuurlijk onderdeel van het terrein te vormen, zonder te concurreren met de grootsheid van de bergen of hun karakter te verstoren.

Deze relatie tussen de natuurlijke omgeving en het plattelandsleven geeft het werk een emotionele dimensie. De velden spreken van arbeid en het verloop van de seizoenen; de huizen roepen huis, toevlucht en continuïteit op; de bomen staan voor groei en bescherming; en de bergen dragen continuïteit, kracht en herinnering uit. Al deze elementen verenigen zich om een ideaal, maar nabij beeld te bieden van het leven op het platteland.

De scène lijkt te verwijzen naar het eind van de zomer of het begin van de herfst, wanneer de velden intens gouden tinten aannemen en het licht de gevels omhult met een speciale warmte. Deze mogelijke seizoensovergang geeft het landschap een subtiele sensatie van volheid. De aarde lijkt klaar voor de oogst, terwijl de begroeiing nog steeds veel van haar vitaliteit behoudt.

Het landschap nodigt uit om de geluiden en sensaties van de plek te imaginaren: het zachte beweging van de planten onder de bries, het verre gezang van vogels, geruis van bladeren en het diepe stilteskom van de bergen. Ook kan de geur van droge aarde, rijpe velden en zonverhitte begroeiing worden opgeroepen.

Verder dan zijn descriptieve karakter kan het werk worden geïnterpreteerd als een viering van worteling en de relatie tussen mensen en hun territorium. De woningen, klein tegenover de uitgestrekte bergen, stralen nederigheid en verbondenheid uit. Ze vertegenwoordigen een leefstijl die verbonden is met het landschap, waarin generaties elkaar opvolgen terwijl de toppen in stilte over het dal waken.

Het beeld bezit een serene en tijdloze schoonheid. Het toont geen buitengewone gebeurtenis, maar de grootsheid van een alledaagse omgeving die met aandacht en gevoeligheid wordt bekeken. Juist daarom is het zo evocatief: het transformeert een veld, een paar huizen en een bergketen tot een scène die herinneringen aan reizen, oorsprongsplaatsen en landschappen oproept die verbonden zijn met rust.

In totaal biedt het werk een heldere, warme en diep evocatieve visie van een landelijke vallei beschermd door een imposante bergketen. De gouden velden, traditionele huizen, overvloedige begroeiing, groene hellingen en rotsachtige toppen vormen een evenwichtige compositie die sereniteit, worteling en harmonie uitstraalt. Het contrast tussen het door zon verlichte land en de hoog verheven bergen maakt het landschap tot een viering van de natuur en het eenvoudige leven, waardoor de kijker wordt uitgenodigd om zich voor te stellen dat hij langs de paden wandelt en genoot van de vrede van deze prachtige omgeving."