Francesc Cabré Rofes (1909) - Atardecer sobre la masía

Pictura Galeriële presenteert dit prachtige kunstwerk van Francesc Cabré, dat een traditionele boerderij omgeven door velden, bomen en bergen onder een mooie schemerlucht uitbeeldt, oproepend tot sereniteit, verbondenheid en het rusten van het plattelandsleven aan het eind van de dag. De schilderij blinkt uit in techniek en de grote schilderkunstige kwaliteit die het uitstraalt.

· Lijstafmetingen: 38,5x46,5x3 cm.
· Werkomvang: 27x35 cm.
· Olie op paneel, met de hand gesigneerd door de kunstenaar in de rechterbijkant van het werk, F. Cabré.
· Het stuk verkeert in goede staat van conserving.
· Het werk wordt verkocht met een prachtige lijst (inbegrepen bij de veiling als cadeautje).

Het werk komt uit een exclusieve privécollectie in Girona.

Belangrijke opmerking: de inbegrepen fotomateriaal maakt deel uit van de beschrijving van het lot. Digitale weergave in een indicatieve mockup; er kunnen verschillen bestaan ten opzichte van het echte artikel in kleur, schaal en details.

Het werk zal professioneel worden ingepakt door een IVEX-expert (https://www.instagram.com/ivex.online/), met hoogwaardige materialen om de bescherming te garanderen. De prijs van verzending dekt zowel de kosten van professionele verpakking als het eigen transport.
De verzending zal plaatsvinden via Correos of GLS met tracering. Internationale verzendingen mogelijk.

------------------------------------------------------------------

Dit schilderij biedt een landschap van landelijke sereniteit, gedomineerd door de uitgestrektheid van een schemerachtige hemel en de uitnodigende aanwezigheid van een oude boerderij in de voorgrond. De constructie staat omgeven door velden, bomen en bergen, en vormt een scène die diep verbonden is met het leven op het platteland. Het avondlicht transformeert de omgeving en hult deze in een palet van paarse, roze, blauwe en ocre tinten die de afbeelding een intiem, stil en evocerend karakter geven.

De compositie is opgebouwd uit een brede opeenvolging van horizontale vlakken. In het onderste deel bevinden zich de bebouwde aarde en de boerderij; achter ligt een donkergroene strook begroeiing; verderop verschijnen de bergen, weergegeven met verschillende dieptes; en ten slotte beslaat de lucht het grootste deel van het oppervlak. Deze verdeling laat de kijker toe vanaf de nabijheid van de boerderij naar de verte van de horizon vooruit te kijken.

De boerderij vormt het belangrijkste aandachtspunt van het onderste gedeelte. Zijn heldere gevel steekt boven de diepproefgroene en blauwachtige schaduwen van het landschap uit, en trekt onmiddellijk de aandacht. Zijn robuuste structuur, opgebouwd uit meerdere bouwlagen van verschillende hoogten, straalt ouderdom, stabiliteit en verbondenheid uit, alsof het gebouw al generaties lang op deze plek heeft bestaan.

Het middengedeelte van de woning rijst boven de bijgebouwen uit en heeft een roodachtige iets scheve kap. Het dak brengt een warme noot die contrasteert met de koude tinten van de bergen en vormt een aangename cromatische relatie met de delicate roze tinten van de lucht. De kleine schoorsteen die bovenaan uitsteekt versterkt het idee van een bewoonde en beschermde thuis in het midden van het landschap.

De raamopeningen zijn onregelmatig verdeeld over de gevel. Hun gesloten en stille uiterlijk draagt bij aan de kalme atmosfeer van de scène, maar prikkelt ook de verbeelding van de kijker. Achter hen zou het dagelijkse leven van een landelijke familie kunnen plaatsvinden, onaangeraakt door de grootsheid van de ondergaande zon die langzaam de velden en bergen omhult.

Op de begane grond valt een grote boogingang op, waarvan de donkere vorm het middelpunt van de voorgevel inneemt. Deze toegang geeft karakter aan het gebouw en doet denken aan de traditionele architectuur van oude landelijke huizen. Zijn diepte creëert een duidelijk contrast met de verlichte muren en lijkt uit te nodigen om naar binnen te gaan in een koele, beschutte en geschiedenisvolle interieur.

Aan beide zijden van het hoofdlichaam verschijnen verschillende aangrenzende gebouwen, waarschijnlijk verbonden met agrarische werkzaamheden. Hun lage, lange daken vergroten horizontaal de aanwezigheid van de boerderij en helpen deze in het terrein te integreren. Dit geheel presenteert zich niet als een geïsoleerde woning, maar als het centrum van een kleine rurale onderneming die verbonden is aan de velden die haar omringen.

De muren combineren verouderde witten, crèmekleuren, zachte okers en schaduwen met grijstinten. Deze variaties geven de indruk van oude architectuur, gekenmerkt door de tijd en door de constante blootstelling aan het klimaat. Ver verwijderd van minder mooi, geeft deze rijke, geleefd karakter authenticiteit aan het gebouw en versterkt het zijn harmonie met het landschap.

Aan de rechterkant rijzen twee grote gouden vormen op die doen denken aan hopen hooi of bundels graan die na de oogst bijeen zijn gebracht. Hun verticale silhouet doorbreekt de horizontale vlakverdeling van het land en biedt een interessante balans tegenover de hoogte van de boerderij. De geeltinten, okers en bruintinten van deze elementen brengen warmte en roepen het landbouwwerk op dat in de meest zonnige maanden is verricht.

De aanwezigheid van deze hooibergen laat de verbeelding een net voltooide werkdag voorstellen. De velden lijken uit te rusten na het werk, terwijl het licht langzaam achter de bergen verdwijnt. Hoewel er geen zichtbare menselijke figuren zijn, spreken alle elementen van de activiteit: het huis, de gewassen, de aangrenzende gebouwen en de geoogste vruchten tonen een constante relatie tussen mensen en het land.

Voor de boerderij strekt zich een strook terrein uit van donkergroene, bruine, roodgekleurde en delicate paarse tinten. Deze kleuren suggereren paden, percelen en terreinen die door dagelijks verkeer zijn aangeraakt. Het onregelmatige oppervlak creëert een stevige basis voor de compositie en geeft de rijkdom van een door de tijd bewerkte akker weer.

De begroeiing rondom het gebouw verschijnt als kleine vlekken van bomen en struiken. Hun ronde kroonvormen, gedefinieerd door diepe groentinten, okers en verbleekte geeltonen, vormen een natuurlijke barrière rondom de woning. Sommige bomen lijken nog steeds verlicht door de laatste zonnestralen, terwijl andere beginnen op te gaan in de schaduwen van de middag.

Deze groene strook creëert een zachte overgang tussen de menselijke schaal van de boerderij en de monumentaliteit van de bergen. De bomen beschermen het huis en maken het tot een toevluchtsoord in de vallei. Tegelijkertijd draagt hun onregelmatige rangschikking bij aan de natuurlijkheid van het landschap en voorkomt dat de architectuur losstaat van de omgeving.

In de verte rijzen meerdere opeenvolgende bergketens op. De eerste is donker met brede, afgeronde silhouetten die zich van het ene uiteinde van de compositie naar het andere uitstrekken. Hun blauwiggroene en diepgrijze tonen geven soliditeit, terwijl de zachte chromatische variaties hellingen, hellingen en beboste gebieden mogelijk maken.

Achter deze eerste berglijn verschijnt een centrale, intenser blauwe verhoging. Zijn driehoekig profiel steekt uit tussen de nabije vormen en richt de blik naar het hart van het landschap. Het kleurverschil creëert een duidelijke afstandsgevoel en suggereert dat het gebied nog verder reikt dan de boerderij en de zichtbare velden.

Links krijgen de bergen een onregelmatiger karakter en lijken ze geleidelijk te vervagen in de atmosfeer. De minder gedefinieerde contouren en de paarse, grijze en blauwere tinten versterken de diepte. Deze verre vormen smelten samen met de hemel en geven het landschap een uitgestrekt, open en licht mysterieus karakter.

De lucht is de ware emotionele hoofdpersoon van de scène. Zijn enorme uitgestrektheid beslaat bijna de hele compositie en omhult het landschap met een zachte helderheid. Bovenaan domineren paarse en diepe blauwtinten, terwijl de nabijgelegen horizon zich vult met poederroze, abrikoos, warme grijstinten en delicate geelachtige nuances.

Deze cromatische overgang suggereert het moment waarop de dag begint uit te doven, misschien na zonsondergang. Het licht valt niet langer direct op het landschap, maar blijft in de atmosfeer hangen, kleurt de wolken en laat een laatste gloed over de boerderij achter. Het resultaat is een gevoel van diepe rust, eigen aan de uren waarin het platteland langzaam in stilte verdwijnt.

De wolken verschijnen als brede horizontale stroken die door de lucht lopen. Sommigen zijn licht en lijken te vervagen in de roze tinten, anderen hebben een grotere dichtheid en vertonen paarse grijstinten. Hun spreiding geeft beweging aan het bovengedeelte en stelt een rustige cadans vast die de rust van het landschap begeleidt.

Het contrast tussen de uitgestrektheid van de hemel en de geringe omvang van de woning versterkt het gevoel van natuurlijke immensiteit. De boerderij lijkt klein tegenover de bergen en de hemelruimte, maar haar heldere gevel laat haar een essentiële rol behouden. Deze tegenstelling suggereert zowel de kwetsbaarheid van menselijke aanwezigheid als haar vermogen om wortels te slaan en beschutting te vinden in een uitgestrekt gebied.

De cromatische selectie is bijzonder harmonieus. De roze en abrikozen van de horizon geven fijnheid; de paarse en blauwe tinten brengen diepte; het diepe groen verbindt het huis met de velden; en de roodgekleurde dakpannen en de gouden hooihopen bieden warmtepunten. Al deze kleuren staan in relatie tot elkaar en dragen bij aan een evenwichtige en omhullende atmosfeer.

Het ontbreken van figuren geeft de scène een contemplatieve aard. Er is geen zichtbare beweging of gebeurtenissen die de rust onderbreken, maar het beeld lijkt niet leeg. De architectuur, de bebouwde velden en het geoogste hooij benadrukken een menselijke aanwezigheid die indirect aanwezig is, alsof de bewoners net thuis zijn gekomen na hun werkzaamheden.

Het werk nodigt uit tot het voorstellen van de discrete geluiden van de omgeving: het gefluister van de wind tussen de bomen, het verre gezang van een vogel, het geritsel van het geboomte en wellicht de geluiden uit het interieur van de boerderij. Het roept ook de geur op van aarde, van droog graan en de frisse lucht die van de bergen afdaalt bij de schemering.

Naast its descriptieve karakter kan de scène ook worden geïnterpreteerd als een reflectie op thuis, continuïteit en de band met de aarde. De boerderij staat voor bescherming en continuïteit; de velden spreken van inspanning en cycli van het seizoen; de bergen symboliseren stabiliteit; en de veranderende lucht herinnert aan de onvermijdelijke passage van de tijd.

Er is ook een subtiel gevoel van nostalgie. De traditionele woning, de agrarische omgeving en de rust van de schemering verwijzen naar een traag leven, geleid door de uren van het daglicht en de seizoenen. Het landschap lijkt de herinnering aan talloze vergelijkbare dagen te bewaren en zet een alledaags moment om in een tijdloze en emotioneel nabije afbeelding.

Zijn atmosfeer straalt bezinning uit, maar geen verdriet. De roze gloed die nog steeds op de horizon aanwezig is, verzacht de schaduwen en brengt hoop aan het eind van de dag. De scène spreekt over rust na het werk, over de veiligheid van een thuis en over die stille schoonheid die verschijnt wanneer het landschap even tussen licht en duisternis in hangt.

Gezamenlijk biedt het werk een serene en diep evocerende visie op een boerderij omgeven door velden, begroeiing en bergen onder een uitgestrekt schemerplein. De traditionele architectuur, de rode daken, de gouden hopen hooigoed en de opeenvolgende bergsilhouetten smelten samen in een sfeer die wordt gedomineerd door delicate paarstinten, blauwen en roze tinten. Het landschap viert de harmonie tussen huis en natuur, en geeft verbondenheid, stilte en een warme gevoel van beschutting aan het eind van de dag.