Francesc Vidal (1950) - Primavera junto al campanario

Pictura Galeria presenteert dit magnifieke kunstwerk van Francesc Vidal, dat een helder landelijk dorpje aan de voet van paarse bergen voorstelt, gezien vanuit een uitbundige weide vol kleurrijke bloemen die lente, sereniteit en harmonie met de natuur oproepen. De schilderkunst valt op door de uitstekende techniek en de hoge schilderachtige kwaliteit die het overbrengt.

· Dimensiones del marco: 43,5x48,5x5 cm.
· Dimensiones de la obra: 22x27 cm.
· Óleo sobre tabla firmado a mano por el artista en la esquina derecha de la obra, F. Vidal.
· La pieza se encuentra en buen estado de conservación.
· La obra se vende con precioso marco (incluido en la subasta como regalo).

La obra procede de una exclusiva colección privada en Girona.

Nota importante: las fotografías incluidas forman parte integral de la descripción del lote.

La obra será embalada de manera profesional por un experto de IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), utilizando materiales de alta calidad para garantizar su protección. El precio del envío cubre tanto el coste del embalaje profesional como el propio transporte.
El envío se realizará por Correos o GLS con seguimiento. Envíos disponibles a nivel internacional.

------------------------------------------------------------------

Este cuadro presenta un paisaje rural de extraordinaria luminosidad, protagonizado por un extenso campo de flores que conduce la mirada hacia un pequeño pueblo situado al pie de las montañas. La escena transmite una inmediata sensación de primavera, frescura y bienestar, como si la naturaleza hubiera alcanzado su momento de máximo esplendor. La abundancia de colores, la amplitud del terreno y la delicada presencia de las construcciones convierten la composición en una celebración de la vida campestre y de la belleza serena de los paisajes mediterráneos.

Het eerste plana occupied door een immense pradera die zich uitstrekt van het ene uiteinde van de afbeelding naar het andere. Op een basis van levendige groenen verschijnen ontelbare bloemen wit, roze, paars, geel, rozerood en oranje. De begroeiing vormt een uitbundig en veranderlijk oppervlak, vol kleine kleurnuances die uitnodigen langzaam over het schilderij te dwalen.

De bloemen komen niet uniform voor maar gegroepeerd in stroken en onregelmatige vlekken die naturaliteit aan het landschap geven. In sommige zones overheersen fuchsia- en paarse tinten; elders concentreren witte tinten zich als delicate lichtpuntjes. Gele en oranje tinten verschijnen tussen de begroeiing als warme straaltjes, wat de indruk versterkt van een veld vol leven onder zacht licht.

Onderaan zijn de groenen bijzonder intens en combineren met kleine donkere zones die diepte van het gras suggereren. Deze afwisseling laat verschillende hoogten van planten vermoeden, alsof sommige bloemen boven andere uittorenen. De rijkdom van het eerste plan creëert een gevoel van nabijheid en laat de toeschouwer zich midden in het weiland voelen.

Naarmate de blik naar het midden beweegt, ordent de begroeiing zich in brede horizontale stroken. Een uitgestrekt roze- en violistische zone doorkruist het landschap en maakt een subtiele overgang tussen de dichterbij staande bloemen en de bomen rondom het dorp. Deze kleurband schenkt continuïteit en leidt visueel naar de witte gebouwen op de achtergrond.

Aan de linkerkant vallen clusters van roodgekleurde en oranje bloemen op, waarvan de warme kleuren variatie in het groen- en rozenoverwicht brengen. Deze diepere tinten balanceren de helderheid van de witte bloemen en geven een aangenaam visueel ritme. Het veld lijkt bij elke stap van aspect te veranderen, met een opeenvolging van kleine natuurlijke percelen bedekt met verschillende bloei.

Achter het weiland rijst een donkerdere strook begroeiing op, bestaand uit struiken en bomen met dichte kruinen. Hun diepe groenen vormen een natuurlijke barrière die het open veld scheidt van de kern met woningen. Deze schaduwzone is fundamenteel zodat de lichte huizen sterker opvallen en om een overtuigende perceptie van afstand te creëren.

Tussen de bomen verschijnt een groep witte gebouwen met eenvoudige vormen en compacte volumes. Hun lichtgevende gevels zijn onregelmatig gegroepeerd, zoals vaak gebeurt in dorpen die langzaam rondom een kerk of een klein plein zijn gegroeid. De donkere ramen en warme dakpannen geven voldoende details om leven aan de plek te geven zonder afbreuk te doen aan het landschap.

De daken dragen roodachtig, roze, oranje en paarse nuances die harmoniëren met de bloemen op de voorgrond. Deze cromatische relatie verbindt het dorp visueel met de omliggende natuur en laat de bouwwerken organisch in het landschap opgaan. Niets lijkt vreemd aan het landschap: huizen, bomen, bergen en het veld vormen éénzelfde rustige atmosfeer.

In het centrum van het stedelijk kerngebied rijst een toren op die als belangrijkste architectonische referentie fungeert. Zijn verticale silhouet steekt boven de daken uit en verbreekt zachtjes de dominante horizontale lijn van de scène. De donkere openingen aan de bovenzijde laten haar herkennen als het klokkentorentje van een kerk, symbool van samenkomst, duur en collectief geheugen.

De toren geeft identiteit aan het dorp en helpt de dagelijkse levens van de bewoners voor te stellen. Men kan denken aan het geluid van de klokken die over de velden galmen, aan kleine paden die de huizen met elkaar verbinden of aan een plein verscholen tussen de gebouwen. Hoewel er geen menselijke figuren voorkomen, introduceert de aanwezigheid van het dorp een narratieve dimensie en suggereert een gemeenschap in harmonie met haar omgeving.

Aan de rechterkant rijzen meerdere hoge slanke bomen op, verlicht door heldergroene geelachtige tinten. Hun verticale kruinen lijken een sterkere lichtinval te ontvangen dan de rest van de begroeiing en vormen een elegante contrappunt voor de architectuur. Deze bomen leiden de blik naar de hemel en versterken het gevoel van diepte tussen het bloemrijke veld en de horizon.

Naast hen strekt zich een massa bomen uit in gele en heldergroene tinten. Dit rechtergedeelte vormt een van de stralendste punten van de compositie en suggereert een warme lichtinval dat door de bladeren sijpelt. Het contrast met de donkere bomen in het midden creëert variatie en laat denken aan verschillende plantensoorten rondom het dorp.

Aan de uiterste linkerzijde krijgt de begroeiing diepere groentinten. De bomen vormen een compacte massa die de huizen omlijst en een sterk contrast met de witte muren oplevert. Nabij dit geheel verschijnt een bosje lichtblauw, waarvan de delicate helderheid een frisse en onverwachte noot toevoegt aan het donkerste gedeelte.

Achter het dorp strekt zich een bergketen uit in blauwe en paarse tinten. Hun grillige vormlijn loopt over een groot deel van de horizon en omhult de scène met een kalme en beschermende aanwezigheid. De bergen zijn niet ruig of bedreigend, maar lijken een natuurlijke grens die de vallei slaat en zijn intieme karakter benadrukt.

De verschillende hoogten overlappen zich zacht, waardoor een gevoel van driedimensionale diepte ontstaat. De nabijgelegen reliëfs tonen iets intensere paarstinten, terwijl die verder weg lichter worden en geleidelijk opgaan in de hemel. Deze overgang vergroot visueel het landschap en laat voorstellen dat de bergen veel verder reiken dan wat weergegeven is.

De lucht vult de bovenste zone met een delicate combinatie van wit, zeer lichte grijstinten, blauwachtig en subtiele roze nuances. Hun helderheid is diffuus en omhullend, zonder scherpe contrasten, wat een rustige sfeer bevordert. De lichte roze tonen aan de rechterkant dialogeren met het bloemveld en brengen een bijna lente-achtige warmte.

De compositie is georganiseerd door een evenwichtige opeenvolging van vlakken: het uitbundige weiland in de voorgrond, de donkere strook begroeiing, het witte dorp, de paarse bergen en ten slotte de heldere lucht. Elk gebied leidt naar het volgende en draagt bij aan een scène van grote ruimtelijkheid. De blik beweegt natuurlijk van de dichtstbijzijnde bloemen naar de toren en vandaaruit naar de verre toppen.

Een van de meest aantrekkelijke aspecten van het werk is het contrast tussen de overvloed van de natuur en de architectonische sereniteit. Het veld lijkt vrij, spontaan en rijk aan kleur, terwijl de huizen ordelijk, stil en stabiel gepresenteerd worden. Deze co-existentie geeft het idee van een plek waar het leven menselijk is en het tempo van het landschap respecteert.

Het ontbreken van duidelijke paden vergroot het gevoel een geïsoleerde en beschermde hoek te bekijken. Het dorp lijkt direct uit de bomen te schieten, aan de andere kant van de uitgestrekte wei. Deze opstelling wekt de wens op om door het veld te lopen, dichter bij de huizen te komen en te ontdekken wat er achter hun heldere façades schuilgaat.

Het werk heeft een vrolijke, maar ook diep contemplatieve atmosfeer. De intensiteit van de bloemen straalt vitaliteit en optimisme uit, terwijl de afstand van de bergen en de stilte van het dorp kalmte brengen. Beide sensaties balanceren elkaar om een uitnodigende afbeelding te vormen die herinneringen oproept aan wandelingen in het veld, lentedagen en plekken die in het geheugen bewaard blijven.

De toren kan worden geïnterpreteerd als een symbool van continuïteit tegenover het veranderende karakter van de natuur. De bloemen komen in volle glorie voor, hoewel hun schoonheid tot een specifiek seizoen behoort; de klokkentorentje lijkt daarentegen generaties lang een toevlucht te hebben voorgestaan. Deze relatie tussen vergankelijke en duurzame aspecten verleent de scène een delicate poëtische dimensie.

Ook valt de harmonie tussen warme en koude kleuren op. Roze, geel, rood en oranje brengen energie en nabijheid, terwijl groene, blauwe en paarse tinten balans, frisheid en afstand introduceren. Het wit van de huizen fungeert als een visueel rustpunt en laat toe dat het dorp in het midden van de cromatische rijkdom straalt.

De ruimtelijkheid van het veld maakt van de natuur de ware hoofdrolspeler van de compositie. Het dorp neemt een relatief klein oppervlak in, alsof de onmetelijkheid van het land tegenover de menselijke schaal wordt erkend. Deze verhoudingen versterken het gevoel van vrijheid en laten de begroeiing in al haar decoratieve en emotionele kracht zien.

Het landschap nodigt uit tot het voorstellen van een stille ochtend waarin de lucht nog de frisheid heeft van de eerste uren. De bloemen lijken door te lopen tot aan de deuren van het dorp en de bergen blijven omgeven door een zachte helderheid. Alles suggereert een ogenblik van absolute kalmte, voorafgaand aan de dagelijkse beweging, waarin natuur en architectuur eenzelfde stilte delen.

Vanwege de rijkdom aan kleur en zijn lumineuze karakter bezit het werk een opmerkelijke capaciteit om een ruimte te transformeren. In een salon, eetkamer of rustkamer zou het vreugde, diepte en een aangename openheid brengen. De prairawies zou levendigheid brengen, terwijl het dorp en de bergen een serene horizon zouden vormen waarnaar men de blik kan richten.

In het geheel biedt het werk een heldere en diep evocatieve visie van een wit dorp aan de voet van paarse bergen, omgeven door een buitengewoon veld wilde bloemen. De toren van de kerk, de warme daken, de groene en geelachtige bomen en de immens kleurrijke weide bouwen een scène vol harmonie, frisheid en emotie. Het landschap viert de komst van de lente en geeft het gevoel van een landelijke toevlucht waar de tijd langzaam voortgaat, de natuur vrij bloeit en het leven verbonden blijft met de schoonheid van de omgeving.