Antonio Di Viccaro (1935) - Sperlonga

Het artistieke parcours van Antonio Di Viccaro, een consistente en gevoelige landschapsondersteller geboren in Castelforte, Latina, wordt gekenmerkt door een sleutelachtig, krachtig en incisief element: kleur, de absolute protagonist van al zijn creatie. Hij definieert zichzelf als schilder, en bevestigt dat onderweg, omdat zijn materiële en plastische werk juist uit kleur bestaat, een onverzettelijke aanwezigheid waarvan het resultaat na verloop van tijd de verwerving en aanname van een precieze kleurenonderzoek zal aantonen. Een passie die hij op jonge leeftijd ontdekte, een aangeboren talent dat zich later in vakmanschap heeft omgezet, dankzij een carrière van studie, doorzettingsvermogen en arbeid.

Tot op heden is Di Viccaro sterk door een verworven en winnende kennis van het ‘schilderwerk maken’, hij vindt zijn oorsprong in kleur en komt daartoe via een natuurlijk en vastgelegd traject, waarin de spatel, als favoriete instrument, op het doek een ogenschijnlijk bekende en reeds ervaren realiteit creëert en transformeert, hervormd en door zijn aanraking gewekt. Hij zal het gebruik van de spatel bevestigen voor een groot deel van zijn carrière, een techniek die door maar weinig landschapsschilderijen in Italië wordt toegepast, wat heeft geleid tot de verwezenlijking van een persoonlijk en herkenbaar stijl: kleursegmenten, ook willekeurig naast elkaar geplaatst, met een opmerkelijke visuele en emotionele impact. Voor zijn panorama’s, voor de glans van de tremulerende wateren, voor de steegjes vol kleur- en lichtvuur, raakt de toeschouwer aanvankelijk verdoofd, bijna geslagen; het oog onderzoekt het landschap, gevoeld en geïnterpreteerd door de kunstenaar, in een nieuwe, moderne context, waar geel naast blauw staat, rood naast roze, in een tegenstelling die eenheid schept. Men voelt de materie, de zintuigen worden bewogen.

Het kleur laat zich verblinden, op sommige plaatsen is de olie zo royaal op het doek verspreid dat men het bijna wil strelen; soms krijgt men het gevoel het geluid van golven op een stormachtige zee te horen, getint met een verzacht blauw, of om de aangrenzende glanslagen in een zachtaam meer te aaien. Dan volgt het detail, de zorg die in het bijzondere is gestoken en de aandacht catalyseert. Ramen die aangeraakt worden door een sterke maar geruststellende licht, bloemen die tussen de beweeglijke steegjes liggen, waarin zelden een menselijke figuur wordt weergegeven, protagonisten zijn de natuur, het leven, de liefde voor het mooie. Di Viccaro voelt de natuur aan, heeft het landschap eigen gemaakt en laat het licht krijgen via een innerlijke verwerking, in een proces van herwerking dat duidelijk wordt op het moment van de uitvoering van het werk.

Het landschap is geladen met optimisme, zelfs wanneer het doek een schemerachtig tafereel toont, omdat het licht zich al heeft gemanifesteerd, temporeel voorafgaand en preëxistent. Kleur is een middel om een directe invloed uit te oefenen op de ziel; het suggereert de vader van het Abstracte, V. Kandinsky, het werk van Antonio Di Viccaro bereikt expliciet de ogen, maar zijn kracht ligt ook in het in staat zijn om verder te gaan, om de toeschouwer te raken en de ziel van de kijker te betrekken.