Montiel-1985 - "ALTA MAR"

In de uitgestrektheid van de oceaan, waar de horizon vervaagt tussen water en lucht, vaart dit vaartuig vooruit als een metafoor voor het menselijk bestaan.

Het navigeert niet alleen over de golven; het doorkruist ook de onzekere terreinen van het geheugen, de tijd en het lot.

Zijn casco, getekend door slijtage, spreekt van opgebouwde reizen, van overwonnen stormen en stille momenten gedeeld met de zee. De materie onthult de sporen van ervaring, en herinnert ons eraan dat elke transformatie een teken achterlaat en dat elk litteken een verhaal bevat.

De zee, voorgesteld als een levende en veranderende kracht, symboliseert datgene wat buiten onze controle ligt: de cycli van de natuur, de bewegingen van het leven en de onzichtbare stromingen die onze stappen leiden.

Tegen die immensiteit wordt het vaartuig een daad van verzet, een bevestiging van de menselijke wil om vooruit te gaan, zelfs wanneer de koers niet volledig zichtbaar is.

De maan die in de verte hangt functioneert als een oriëntatiepunt en contemplatie. Het is de stille aanwezigheid van het onbekende, het zwakke licht dat hen vergezelt die de nacht doorkruisen op zoek naar betekenis.

Alta Mar is een reflectie op de innerlijke reis. Een uitnodiging om te erkennen dat, net als dit schip, wij allemaal lichamen in beweging zijn: opgebouwd door onze ervaringen, gedreven door onze dromen en gedragen door de hoop om nieuwe oorden te bereiken.