Montiel-1985 - "FÓSIL VIVIENTE"

Dit werk verkent de spanning tussen de kwetsbaarheid van de materie en de persistentie van de essentie. De figuur van de vis verschijnt open, onthullend niet alleen zijn interne structuur, maar ook een hart dat de anatomische logica tart om een symbool te worden. Daar waar alleen de biologie voorhanden zou moeten zijn, verschijnt het emotionele centrum, de vitale herinnering die de slijtage van de tijd doorstaat.
Het lichaam, bijna tot een fossiel teruggebracht, roept de sporen op van wat geweest is. Zijn geërodeerde vormen herinneren eraan dat elk bestaan onderhevig is aan transformatie, verlies en verandering. En toch blijft het hart intact, levendig en stralend, als een kracht die weigert te verdwijnen. Het is de metafoor van wat levend blijft voorbij de uiterlijke verschijning: identiteit, genegenheden, geheugen en geest.
Het werk legt een dialoog tussen leven en dood, tussen continuïteit en verdwijning. De vis, eeuwenoud bewoner van de diepten, wordt hier een getuige van geologische en menselijke tijd. Zijn skelet spreekt van het verleden; zijn hart van het voortdurende heden van emotie. Samen scheppen ze een beeld waarin kwetsbaarheid niet synoniem is met zwakte, maar met waarheid.
De blauwe achtergrond, uitgestrekt en stil, verwijst naar de oceaan als oorsprong en archief van het leven. In die zwevende ruimte lijkt het schepsel te drijven tussen twee toestanden: relikwie en organisme, herinnering en aanwezigheid. Zo stelt Fossiel Levend een essentiële vraag: wat blijft er werkelijk bestaan wanneer de tijd de vorm heeft verbruikt?
Het antwoord lijkt te kloppen in het midden van het beeld. Het is niet het lichaam dat blijft bestaan, maar hetgeen het betekenis gaf. Want zelfs wanneer de materie uiteenvalt, bestaat er een onzichtbare kracht die blijft wonen in de herinnering van de wereld. Waar het fossiel eindigt, begint het innerlijke leven.