Franco Marzilli (1934–2010) - Paesaggio romano






Gespecialiseerd in 17e-eeuwse Oude Meesters schilderijen en tekeningen, ervaren in veilingen.
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 139016 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Franco Marzilli's olieverfschilderij Paesaggio romano (1960–1970) uit Italië, 50 × 40 cm, met handtekening en verkocht met lijst.
Beschrijving van de verkoper
Franco Marzilli (Rome, 14 december 1934 – Poggio Mirteto, 22 maart 2010)
Romig landschap
Olieverf op doek
Gesigneerd linksonder: Marzilli
Tweede helft van de 20e eeuw
Afmetingen schilderij: 50,0x40,0 cm
Afmetingen lijst: 78,5x68,5 cm
Het schilderij verkeert in uitstekende staat; de lijst, erg mooi, vertoont kleine gebreken en de kleur van de onderste dwarsbalk is vergeeld (zie de foto’s)
Franco Marzilli (Roma, 14 december 1934 – Poggio Mirteto, 22 maart 2010) is een Italiaanse ceramist, beeldhouwer en schilder, een figuratief schilder.
Franco Marzilli groeit op in een Romeinse familie en brengt zijn jeugd door in Trastevere.
Al op jonge leeftijd begint hij met kunststudies, door de ‘Scuola preparatoria alle arti ornamentali’ van Rome te bezoeken. In het begin van de jaren zestig start hij zijn artistieke en tentoonstellings-activiteiten, altijd buiten de modes, groepen en tendensen.
Aan het eind van de jaren zestig en in de vroege jaren zeventig, na de eerste tentoonstellingservaringen in Florence en Venetië, verhuisde Marzilli eerst naar New York, daarna naar Londen en uiteindelijk naar Parijs, waar hij kort verbleef om te schilderen en te studeren.
In de jaren zeventig verhuist hij naar het platteland van Sabina, eerst naar het middeleeuwse dorp Casperia, daarna naar een boerderijtje in Poggio Mirteto, waar hij ongestoord doorgaat met zijn artistieke productie.
Hij overleed in maart 2010 op 75-jarige leeftijd.
De artistieke activiteit
Het artistieke oeuvre van Franco Marzilli is uiterst gevarieerd en strekt zich uit van Romeinse landschappen tot die van het Lazio- platteland, van stillevens tot fascinerende abstracte onderwerpen. Marzilli voelde zich op zijn gemak tussen landschap, stilleven en figuur. Zijn beroemde Romeinse landschappen tonen een solide architectuur, versterkt door zachtheid en uiterste rijkdom van kleur. Castel Sant’Angelo, de bruggen over de Tiber, het Colosseum evolueren figuurlijk in de loop der tijd van een uniformer en gedetailleerder figuur naar een emotioneel gedefinieerd beeld door snelle penseelstreken en snelle kleurwisselingen. Zijn ballerines, waarvan zijn eerste vrouw de inspiratie was, breken door in de scène van de Romeinse landschappen en begeleiden twee decennia van het schilderkunstige werk van de Meester. In stillevens geven de felle en altijd voortreffelijk naast elkaar geplaatste kleuren limón, druiven, appels, bloemen de soliditeit terug die hij in zijn keramische sculpturen heeft, en beloven de frisheid en geur van de werkelijkheid. Marzilli was uiterst nauwkeurig in het kiezen van materialen, doeken, papier en kleuren. Altijd ontevreden in de zoektocht naar wat voor hem perfectie en schoonheid betekende en waar hij al zijn hele leven naar streefde, en dat door zijn bewonderaars werd gezien als een zeldzame meesterlijkheid. In sommige catalogi staat beschreven dat Franco Marzilli de lessen van de Romeinse meesters zou hebben geabsorbeerd, waardoor hij een zeer verfijnde en persoonlijke schildertaal kon ontwikkelen die zich uit in werken met een typisch Italiaans, naturalistisch-abstracte smaak. In het laatste decennium hebben zijn penselen de emotie van Sabina’s landschap weten te schilderen, met enkele korte verwijzingen naar de Romeinse landschappen, zoals te zien is bij schilderijen geïnspireerd op Venetië en Tivoli, waar hij één van zijn laatste solo-exposities hield. Ook in de Tiberische stad liet de Meester misschien wel de laatste getuigenis achter van de compositie van een groot mozaïek, met het thema paarden en ruiters, op het hoofdplein. Duiven, Paarden en Ruiters zijn de hoofdthema’s waarmee zijn doeken uitgewisseld werden met de keramische sculpturen, rijk aan emotie. Van zijn werk hebben in de loop der jaren kunstcritici als Carmine Benincasa, Toni Bonavita, Carlo Fabrizio Carli, Costanzo Costantini, Floriano De Santi, Carlo Giacomozzi, Sebastiano Grasso, Michelangelo Masciotta, Ruggero Martines, Carlo Melloni, Dario Micacchi, Terence Mullaly, Edith Schloss, Guglielmo Petroni, Marcello Venturoli, Max Wykes-Joice geschreven.
Franco Marzilli (Rome, 14 december 1934 – Poggio Mirteto, 22 maart 2010)
Romig landschap
Olieverf op doek
Gesigneerd linksonder: Marzilli
Tweede helft van de 20e eeuw
Afmetingen schilderij: 50,0x40,0 cm
Afmetingen lijst: 78,5x68,5 cm
Het schilderij verkeert in uitstekende staat; de lijst, erg mooi, vertoont kleine gebreken en de kleur van de onderste dwarsbalk is vergeeld (zie de foto’s)
Franco Marzilli (Roma, 14 december 1934 – Poggio Mirteto, 22 maart 2010) is een Italiaanse ceramist, beeldhouwer en schilder, een figuratief schilder.
Franco Marzilli groeit op in een Romeinse familie en brengt zijn jeugd door in Trastevere.
Al op jonge leeftijd begint hij met kunststudies, door de ‘Scuola preparatoria alle arti ornamentali’ van Rome te bezoeken. In het begin van de jaren zestig start hij zijn artistieke en tentoonstellings-activiteiten, altijd buiten de modes, groepen en tendensen.
Aan het eind van de jaren zestig en in de vroege jaren zeventig, na de eerste tentoonstellingservaringen in Florence en Venetië, verhuisde Marzilli eerst naar New York, daarna naar Londen en uiteindelijk naar Parijs, waar hij kort verbleef om te schilderen en te studeren.
In de jaren zeventig verhuist hij naar het platteland van Sabina, eerst naar het middeleeuwse dorp Casperia, daarna naar een boerderijtje in Poggio Mirteto, waar hij ongestoord doorgaat met zijn artistieke productie.
Hij overleed in maart 2010 op 75-jarige leeftijd.
De artistieke activiteit
Het artistieke oeuvre van Franco Marzilli is uiterst gevarieerd en strekt zich uit van Romeinse landschappen tot die van het Lazio- platteland, van stillevens tot fascinerende abstracte onderwerpen. Marzilli voelde zich op zijn gemak tussen landschap, stilleven en figuur. Zijn beroemde Romeinse landschappen tonen een solide architectuur, versterkt door zachtheid en uiterste rijkdom van kleur. Castel Sant’Angelo, de bruggen over de Tiber, het Colosseum evolueren figuurlijk in de loop der tijd van een uniformer en gedetailleerder figuur naar een emotioneel gedefinieerd beeld door snelle penseelstreken en snelle kleurwisselingen. Zijn ballerines, waarvan zijn eerste vrouw de inspiratie was, breken door in de scène van de Romeinse landschappen en begeleiden twee decennia van het schilderkunstige werk van de Meester. In stillevens geven de felle en altijd voortreffelijk naast elkaar geplaatste kleuren limón, druiven, appels, bloemen de soliditeit terug die hij in zijn keramische sculpturen heeft, en beloven de frisheid en geur van de werkelijkheid. Marzilli was uiterst nauwkeurig in het kiezen van materialen, doeken, papier en kleuren. Altijd ontevreden in de zoektocht naar wat voor hem perfectie en schoonheid betekende en waar hij al zijn hele leven naar streefde, en dat door zijn bewonderaars werd gezien als een zeldzame meesterlijkheid. In sommige catalogi staat beschreven dat Franco Marzilli de lessen van de Romeinse meesters zou hebben geabsorbeerd, waardoor hij een zeer verfijnde en persoonlijke schildertaal kon ontwikkelen die zich uit in werken met een typisch Italiaans, naturalistisch-abstracte smaak. In het laatste decennium hebben zijn penselen de emotie van Sabina’s landschap weten te schilderen, met enkele korte verwijzingen naar de Romeinse landschappen, zoals te zien is bij schilderijen geïnspireerd op Venetië en Tivoli, waar hij één van zijn laatste solo-exposities hield. Ook in de Tiberische stad liet de Meester misschien wel de laatste getuigenis achter van de compositie van een groot mozaïek, met het thema paarden en ruiters, op het hoofdplein. Duiven, Paarden en Ruiters zijn de hoofdthema’s waarmee zijn doeken uitgewisseld werden met de keramische sculpturen, rijk aan emotie. Van zijn werk hebben in de loop der jaren kunstcritici als Carmine Benincasa, Toni Bonavita, Carlo Fabrizio Carli, Costanzo Costantini, Floriano De Santi, Carlo Giacomozzi, Sebastiano Grasso, Michelangelo Masciotta, Ruggero Martines, Carlo Melloni, Dario Micacchi, Terence Mullaly, Edith Schloss, Guglielmo Petroni, Marcello Venturoli, Max Wykes-Joice geschreven.
