Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN

Werk van kunstenaar Alessandro Padovan, wereldwijd beroemd om zijn Screw Art-techniek. Het werk is verfraaid met een plexiglazen vitrine.

Dit werk plaatst zich in dialoog met de radicale monochromie van Bernard Aubertin, door diens taal te herinterpretieren via industrieel materiaal. Het absolute rood – identiteitsvolle en totaliserende kleur – is hier niet alleen oppervlakte, maar een energieveld. Net als bij Aubertin wordt de monochroom mentale ruimte, zuivere spanning, spirituele vibratie. Echter, in plaats van vuur en verbranding vinden we de schroef: een mechanisch, modulair, serieel element.
De schroeven rijzen uit het vlak op als een dynamisch weefsel, creëren een visueel ritme dat de tweedimensionale ruimte doorbreekt en rood transformeert in een gebied doorkruist door krachten. Als Aubertin de materie verbrandde om haar essentie vrij te maken, wordt hier de materie geschroefd, doorboord, opgebouwd. Het is een tegengesteld maar conceptueel verwant gebaar: een radicale daad op het monochroom.
De transparante vitrine iso­lieert en beschermt, en tilt het werk om tot een hedendaags reliek te maken. Rood is niet alleen kleur, maar een onderdompelende ervaring; het is niet alleen oppervlak, maar spanning tussen orde en impuls, tussen mechanische controle en emotionele vibratie.
In dit perspectief geldt het werk als evolutie van de monochromie: van vuur naar schroef, van destructieve energie naar constructieve energie, waarbij de absolute kracht van het rood onaangetast blijft.

De werken van deze hedendaagse kunstenaar voegen zich in het spoor van Pop Art, Screw Art, conceptuele kunst en urbane kunst, en roepen qua visuele taal en culturele impact beelden op van grote namen zoals Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, Murakami en Damien Hirst.
Tegelijkertijd dialogeert het artistieke onderzoek met het imaginaire van luxe, iconische mode en wereldwijd design, en roept symbolen heilige en merken die universeel erkend zijn op zoals Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
De werken zijn geen reproducties noch officiële samenwerkingen met genoemde kunstenaars of merken, maar originele creaties, gemaakt met een persoonlijke stijl die een kritiek en een herinterpretatie van consumentisme, de symbolische waarde van het merk en kunst als hedendaags cultureel object weerspiegelt.
Deze benadering maakt de werken bijzonder gewaardeerd door verzamelaars en liefhebbers van hedendaagse kunst, luxe Pop Art, conceptuele street art en kunst geïnspireerd op de grote iconische merken, terwijl ze een sterke autonome artistieke identiteit behouden.