Elizabeth - Cerezos en las Alturas

Kunstwerk van de kunstenaar Elizabeth uitgevoerd in de olieverf op professioneel hoogwaardig doek.
Afmeting van 61 x 80 cm schilderij.
Originele uitvoering.
De verzending geschiedt via United Parcel Service (UPS) naar Spanje en Europa, en via FedEx naar de rest van de wereld.
Het werk zal gerold worden verzonden en beschermd zijn met meerdere lagen verpakking, bubbeltjesfolie en geplaatst worden in een stevige buis.
Eenmaal het werk is betaald, zijn drie dagen nodig voor het verpakkingsproces en de levering aan het verzende bedrijf.
Het werk zal u na tien dagen bereiken, afhankelijk van het bestemmingsland.

De Cubaanse schilderes Elizabeth (professioneel opgeleid), wonende en actief in Havana, ontwikkelt een serie droomachtige landschappen waarin het huishoudelijke architectonische zich op zwevende rotsen en onmogelijke evenwichten plaatst. Haar composities — tussen zee en hemel — bieden een poëtische overdenking over onderdak, herinnering en de kwetsbaarheid van wat bewoonbaar is. Met een atmosferische behandeling van de lucht en een lev palet van blauw, roze en groen, creëert de artieste scènes met intense emotionele helderheid: brandende ramen, rokende schoorstenen, trappen die omhoog leiden, bomen die bloeien op onwaarschijnlijke hoogtes. Het werk combineert nauwkeurigheid in detail met expressiviteit in materie, resulterend in beelden met sterk visueel en narratief impact, die kunnen leven tussen contemplatie en verwondering.

Deze stukken van Elizabeth bouwen een universum waarin het huis — dat intieme symbool van onderdak — een poëtisch idee wordt, meer dan eenArchitectuur: het lijkt te zweven, verankerd aan onmogelijke rotsen, in balans op stenen torens, geïsoleerd op minimale scheringeels alsof de echte wereld is teruggebracht tot het essentiële. Er is een stille vertelling in elke scène: de trap die omhoog leidt naar het onzekere, de rook die uit een schoorsteen komt als teken van leven, de brandende ramen die het verre warm maken, en de bomen die, zelfs op onwaarschijnlijke hoogtes, openen als een belofte van continuïteit.

Het thema is in de kern een metafoor over belong en evenwicht: «inwonen» is niet alleen ergens zijn, maar het daarmee vasthouden. Elizabeth maakt van het landschap een gemoedstoestand. De steen — zwaar, oeroud — verschijnt bewerkt met volumen en nuances, met kleuren die verschuiven van viool naar ocher en van diepe blauw naar mosgroene tinten, alsof elke rots geheugen en tijd bewaart. Daarnaast leven er: rode daken, verlicht hout, weelderig gebladerte. Die spanning tussen het solide en het fragiele, tussen het stabiele en het zwevende, is waar het werk het meest ademt.

In het kleurgevoel is er een duidelijke keuze: brede, atmosferische hemelen gevuld met wolken die fungeren als scène en als muziek. De kleur beschrijft niet; interpreteert. Blauwen worden oceaan en afstand; de roze en oranje van de schemer brengen een heldere melancholie; de groenen, soms intens, introduceren hoop en frisheid. De penseelstreek wisselt tussen zachte zones (hemelen en glazuurs) en meer uitgesproken momenten in het bladerdek en de rots, waar men een voorliefde voor contrast en textuur voelt. Het resultaat is een beeld met grote leesbaarheid — bijna als een verhaal — maar met een symbolische diepgang die decorativiteit vermijdt.

Ook valt de compositorische betekenis op: Elizabeth weet de blik te sturen met duidelijke routes (trappen, balustrades, diagonalen van de kliffen, bogen van stammen) en centra van interesse te creëren zonder te overladen. Vogels, golven, stenen op de voorgrond of details van deuren en balkons zijn geen accessoires: ze zijn signalen die de scène activeren, kleine ‘bewijsmomenten’ van realiteit binnen een wereld die het onmogelijke toelaat. Die mengeling van fantasie en emotionele waarheid plaatst deze werken op een gebied dicht bij magisch realisme in schilderkunst: een plek waar het buitengewone niet verrast, het gebeurt gewoon.

Deze olieverfschilderij op doek presenteert een droomachtige en fantastische scène waarin een rieten houten hutje, knus en uitnodigend, met een azuurblauw dak en een kleine terras, rust op een stapel van drie grote bolvormige rotsen die zich onbeholpen in een zee van pluizige wolken balanceren. Een weelderige boom met roze bloemen steekt uit het dak van het hutje en domineert de compositie. Een lange houten ladder strekt zich uit vanaf de basis van de grootste rots naar het platform dat het hutje ondersteunt, wat de enige toegang tot het toevluchtsoord suggereert, terwijl in de achtergrond zacht uitgesproken bergen en een zwerm vogels in een helderblauwe lucht te zien zijn. Het kleurpalet is rijk en verzadigd, met warme tinten van hout en rotsen die contrasteren met de kille blauwen van de lucht en de wolken, en roept een gevoel van serene isolatie op en een wonderlijke spanning tussen de kwetsbaarheid van de omgeving en de stabiliteit van het toevluchtsoord.