fon - fon

Deze draagbare altaar werd in herinnering aan een prominente persoon in opdracht gegeven en geplant binnen hun familie-achtige schrijnhuis (asenho). Begrijpelijk als een plek waar de levenden met de doden kunnen spreken en contact kunnen maken, vereiste een asen regelmatige rituele offers om zijn effectiviteit te behouden. Mondelinge overleveringen dateren deze traditie uit het bewind van koning Agaja (r. 1718–40), die naar verluidt het heeft aangepast van het hof van een verslagen tegenstander. De vroegste gedocumenteerde asen werden in het midden tot het einde van de negentiende eeuw gemaakt voor de heersende klasse van Dahomey. Naarmate Fon-handelaars rijker werden en meer politieke invloed kregen, werd de havenstad Ouidah een tweede centrum voor de patronage van asen gesponsord door een groeiende eliteklasse.

Het tableau dat aan de top van deze asen is geplaatst, combineert visuele en verbale verwijzingen naar het leven van een overleden familielid. Het succes van een asen werd gemeten aan de hand van de meesterlijke beheersing door de maker van zowel de Fon-taal als metaalbewerking. De vormen die deze lofgedicht vormen, hebben betrekking op filosofisch denken en spirituele praktijken. Een gebogen zitting geeft aan dat de persoon mogelijk een opperhoofd of priester was. Een haan en een kip, dieren die gewoonlijk geofferd werden ter ere van de voorouders, roepen een ideaal evenwicht op tussen mannelijke en vrouwelijke eigenschappen en het begin en einde van elke dag. De prominente kalebas-pompoen, gebruikt als receptakel tijdens asen-gerelateerde rites die de overledene eren en verzorgen, vertegenwoordigt een schema van kosmische eenheid. De vier spiralen die de basis van de kalebas vormen, verwijzen naar de vier hoeken van het universum, de cyclische aard van leven en dood, en de slangengod Dangbe Ayido Hwedo. Togbe (hangers) in de vorm van kruisen weerspiegelen uitwisselingen met de christelijke wereld en lokale devotionele gebruiken.

Provenance: Jean-Michel Huguenin, Parijs