Walter Geraci - La danza dei due solstizi

Acryl, brons en goud op canvas - klaar om op te hangen - met echtheidscertificaat - verzonden in een robuuste en goed beschermde verpakking.

Heel lang geleden, toen de bergen nog jong waren en de vlaktes alleen gouden stof, kende de wereld geen evenwicht. Er was een tijdperk beheerst door de Grote Schaduw, waarin elke kleur uit was en elk geluid een moeizaam gefluister. In deze leegte leefden Kaida en Ren.

Kaida was de Grù van het Zenit (die bovenin het schilderij). Ze keek altijd naar de hemel, haar vleugels vingen de laatste, zwakke glans van licht en hielden ze vast als gloeien in een stervende vlam. Haar hart brandde voor de belofte van warmte.

Ren was de Grù van de Nadir (die onderaan). Zij keek naar het beschaagde land, haar klauwen doken diep in de dorre aarde, telkens luisterend naar de slapende wortels van het leven. Haar hart sloeg voor de hoop van geduld.

Beide wisten dat de Duisternis niet eeuwig was, maar een einde. Ze wisten dat ze moesten handelen voordat de wereld in definitieve vergetelheid zou glijden. Niet door geweld, maar door schoonheid. Door de danze.

Ze begonnen hun dans op een middag die nooit middag geworden was. Hun bewegingen waren traag en krachtig, elke vleugelzwaai een uitdaging aan de grauwheid. Walte, de kunstenaar die dit schilderij heeft geschilderd, heeft niet alleen hun vorm vastgelegd, maar ook de essentie van hun energie.

Terwijl ze dansten, begonnen de kleuren te veranderen.

* Het Achtergrond: De vleugels van Kaida, wijd uitgespreid naar boven, zochten niet alleen het licht, maar creëerden het. Ze bewogen de stilstaande lucht, terwijl ze wolken van koperen en gouden stof opriepen die de kunstenaar heeft weergegeven met rijke texturen en glinsterende vonkjes. Dit was geen statische achtergrond, het was de energie van het universum die ontwaakte, een wervelwind van metaalachtige hitte die de kou wegduwde.
* De Lichamen: Hun lichamen van zuiver wit symboliseerden de helderheid van de intentie, het schone begin. Maar Walter heeft tinten blauw-grijs aan hun veren toegevoegd. Dit blauw was niet de kou van de sneeuw, maar het herinnert aan diep water en de frisheid van regen die op komst is.
* De Rode Manen: Hun rode "kronen" waren de brandpunten van hun wil. Ze waren de minisculen zaden van het kosmische vuur die ze in de wereld plantten. In Kaida is het rood een baken gericht naar de hemel; in Ren is het een belofte geworteld in de aarde.

Het moment dat het schilderij vastlegt is het hoogtepunt. Ren voert een laatste duik richting de aarde uit (het lichaam gebogen naar beneden) om vitaliteit uit de bochten van materie terug te halen. Kaida tilt op om deze vitaliteit te verwelkomen en te verspreiden door het universum. Ze kruisen elkaar, de vleugels zijn een dynamische spiegel van elkaar, waardoor een bewegingarchitectuur ontstaat die Clara Young (zoals in het handschrift te lezen is) heeft vereeuwigd met brede en woeste penseelstreken.

Wanneer hun dans eindigde, keken ze elkaar nog eenmaal aan. De wereld was niet langer grijs; hij was goudkleurig, levendig, klaar om uit te bloeien. Maar zij tweeën waren uitgeteld. Ze hadden hun sterfelijke essentie verbruikt om de wereld tot leven te brengen.

Ze zijn echter niet gestorven. Met een laatste vlam smeedden hun witte en zwarte lichamen zich samen met de omringende omgeving. Ren werd de wortels van de eerste gigantische bomen; Kaida werd het licht van de nieuwe ochtenden. En het schilderij dat Walter Geraci heeft gecreëerd is niet slechts een portret van twee majestueuze vogels; het is de poort waardoor de energie van die eerste, vitale lente-equinox-in ons wereld nog steeds binnentreedt, ons eraan herinnerend dat ook in de diepste schaduwen een gouden dans wacht om uitgevoerd te worden.