Walter Geraci - Il cantico di Rosa (tribute to Sicily)





€ 60 |
|---|
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 139016 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Walter Geraci presenteert Il cantico di Rosa (tribute to Sicily), een originele uitgave uit 2026 in olie en acryl op doek met een portretweergave, 80 cm bij 60 cm, met handtekening en certificaat van echtheid in de volkse kunststijl, rechtstreeks van de kunstenaar verzonden.
Beschrijving van de verkoper
Olie- en acrylverf op doek - gesigneerd - met de hand gemaakt - met certificaat van echtheid - met zwarte gekleurde randen - schilderij verzonden in een stevig en goed beschermd pakket.
Een oud gezang steeg op uit zijn keel, een lijdzaam gemompel dat het verhaal van Sicilië vertelde. Zijn hoofd viel naar achteren, de ogen sloten zich en de mond ging open in een stille oergeroe. De pijn van eeuwen concentreerde zich in zijn tranen, die begonnen vloeiden als zwarte inkt, sporen van lijden trekkend op zijn geschilderde gezicht.
Maar zijn tranen waren geen zwakte. Het was vitale kracht, inkt van het geheugen die de geschiedenis van zijn eiland bewaarde. Elke druppel die viel was een eerbetoon aan het land, een lied van passie en veerkracht.
Het gezang van Rosa weerklonk in de nacht, met zich meebrengend de geur van citroenen en granaatappels, het licht van de zon en de warmte van de vulkaan. En toen het laatstnoot verstomde, droogden de tranen op en bleven de tekeningen achter op zijn huid, als een levende getuigenis van de ziel van de Trinacria.
Olie- en acrylverf op doek - gesigneerd - met de hand gemaakt - met certificaat van echtheid - met zwarte gekleurde randen - schilderij verzonden in een stevig en goed beschermd pakket.
Een oud gezang steeg op uit zijn keel, een lijdzaam gemompel dat het verhaal van Sicilië vertelde. Zijn hoofd viel naar achteren, de ogen sloten zich en de mond ging open in een stille oergeroe. De pijn van eeuwen concentreerde zich in zijn tranen, die begonnen vloeiden als zwarte inkt, sporen van lijden trekkend op zijn geschilderde gezicht.
Maar zijn tranen waren geen zwakte. Het was vitale kracht, inkt van het geheugen die de geschiedenis van zijn eiland bewaarde. Elke druppel die viel was een eerbetoon aan het land, een lied van passie en veerkracht.
Het gezang van Rosa weerklonk in de nacht, met zich meebrengend de geur van citroenen en granaatappels, het licht van de zon en de warmte van de vulkaan. En toen het laatstnoot verstomde, droogden de tranen op en bleven de tekeningen achter op zijn huid, als een levende getuigenis van de ziel van de Trinacria.

