Antonio Nasuto - Hercules

Antonio Nasuto behaalt zijn diploma Architectuur aan de Universiteit van Napels, waar hij daarna een driejarige specialisatie in Design voltooit. Deze multidisciplinaire opleiding beïnvloedt zijn visuele taal in grote mate, gekenmerkt door een streng compositorisch systeem en aandacht voor de structuur van het beeld.
Hij is momenteel docent Anatomische Kunst aan de Accademia di Belle Arti van Foggia, terwijl hij naast het onderwijs een voortdurend schilderkundig onderzoek voert dat gericht is op het menselijk lichaam en de narratieve dimensie van de figuur.
Hij exposeert in solo- en groepstentoonstellingen in nationaal en internationaal verband. Enkele van de belangrijkste: solo’s in Palazzetto dell’Arte in Foggia (2002, 2003), de groepstentoonstelling gewijd aan P. P. Pasolini in Tribunale della Dogana in Foggia (2007), 150 Souvenirs d’Italie in de Galleria d’Arte Moderna e Contemporanea “Atelier degli Artisti” in Rome (2011), Il filo di Arianna. Labirinto fisico e mentale in Palazzo delle Arti Beltrani in Trani (2011), de solo in Palazzo Ducale Paternò Caracciolo in Pietramelara (2013) en L’ospite inatteso in Villetta Barrea (2016).

In het schilderij Hercules verschijnt de held bevrijd uit de retoriek van de handeling en teruggebracht naar een tijdloze, haast stille staat. Zittend op een stenen troon buigt zijn krachtige lijf zich niet naar de onderneming toe, maar keert zich in een houding van waakzame rust, alsof de kracht die hem typeert, tegen gehouden is, ingeperkt in een innerlijke dimensie.
De plastische opbouw van de figuur verwijst duidelijk naar de klassieke traditie: de gespierde, compacte en solenne massa lijkt uit het licht tevoorschijn te komen als een beeldhouwwerk dat de herinnering aan materia/ is drager van zichzelf. Toch wordt net deze formele soliditeit doorkruist door een subtielere spanning, die monumentaliteit in meditatie omzet. De held beheerst de scène niet: hij blijft erin aanwezig.
Het rotsachtige troonstuk, ver afstaand van een machtssymbool, krijgt de betekenis van een zware en stille aanwezigheid. Het is steen die ondersteunt, maar ook steen die weegt. In deze steen ligt symbolisch de herinnering aan de inspanningen samengevat, alsof elke doorstaan beproeving een onzichtbare afzetting heeft achtergelaten, een stratificatie van tijd en lot.
In deze schijnbare toestand onttrekt de mythe zich aan de epische vertelling om een reflecterende beeld te worden. Heracles wordt niet in het ogenblik van de daad vastgelegd, maar in het daaropvolgende of misschien vorige moment, wanneer de actie oplost in het denken. Juist in deze verdichte ruimte toont de mythische figuur zijn meest onverwachte dimensie: een kracht die zich voor een ogenblik als kwetsbaar, menselijk, bewust van zijn gewicht in de tijd herkent.