Antonio Nasuto - Volti rivolti

Antonio Nasuto behaalde zijn diploma in Architectuur aan de Universiteit van Napels, waar hij vervolgens een driejarige specialisatie in Design behaalde. Deze multidisciplinaire opleiding beïnvloedt zijn visuele taal aanzienlijk, gekenmerkt door compositorische strengheid en aandacht voor de structuur van het beeld.
Hij is momenteel docent Anatomische Kunst aan de Accademia di Belle Arti in Foggia, naast zijn lesgevende werkzaamheden voortdurend bezig met schilderkunstige onderzoek gericht op het menselijk lichaam en de narratieve dimensie van de figuur.
Hij participeert in solo- en groepstentoonstellingen zowel nationaal als internationaal. Enkele hoogtepunten: solo’s in het Palazzetto dell’Arte in Foggia (2002, 2003), de groepstentoonstelling gewijd aan P. P. Pasolini in de Tribunale della Dogana van Foggia (2007), 150 Souvenirs d’Italie in de Galleria d’Arte Moderna e Contemporanea “Atelier degli Artisti” in Rome (2011), Il filo di Arianna. Labirinto fisico e mentale in Palazzo delle Arti Beltrani in Trani (2011), de solo in het Palazzo Ducale Paternò Caracciolo in Pietramelara (2013) en L’ospite inatteso in Villetta Barrea (2016).

Met «Volti rivolti» lijkt Antonio Nasuto een onderzoek te starten, of het duidelijker te maken, dat al geruime tijd door zijn schilderkunst heenloopt: de menselijke figuur gezien in het moment waarop het gezicht aan het blikveld onttrokken wordt. Het is geen eenvoudige compositionele keuze. Door het lichaam de mogelijkheid van herkenning door het gezicht te ontnemen, verschuift de aandacht naar de houding, de huid, de spierspanning, de handeling en vooral naar de richting van de blik die, hoewel niet zichtbaar, voortdurend wordt opgeroepen.
In het schilderij wordt een naakte vrouw van achteren afgebeeld, onder een warme gloed die de rug nauwkeurig vormgeeft en de anatomie transformeert tot een emotioneel oppervlak. Het licht op het hoofd dat licht gerot is, lijkt een mogelijke terugkeer van de blik te suggereren, maar het gezicht blijft ontoegankelijk. Juist deze suspensie tussen tonen en terughoudendheid genereert de spanning van het werk.
De titel Volti rivolti introduceert bovendien een verfijnd taalkundig spel: volti verwijst naar het gezicht als plaats van identiteit, terwijl rivolti wijst op een oriëntatie, een beweging richting iets of iemand. De schilderkunst lijkt zo nauwelijks te vragen naar wat de figuur toont, maar naar wat zij ervoor kiest om niet te tonen.
Het schilderij vindt betekenisvolle overeenkomsten in andere werken van Nasuto, waarin het met neergeslagen ruggegraat geziene lichaam een narratief instrument wordt: van de figuur naast het maniquin van Seven redhearts, waar het echte lichaam en het artificiële lichaam lijken te worden geconfronteerd door hun verschillende identiteit, tot de figuur van Aspettando Katrina, ondergedompeld in een landschap en gericht op een horizon die wij niet kunnen delen. Ook in werken zoals Het domste zonde van de duivel is de ijdelheid worden het gezicht en de lichamelijkheid elementen van een bredere vertelling, waarin identiteit nooit volledig aan de kijker beschikbaar is.
Volti rivolti kan dus gelezen worden als de titel van een serie meer dan van een enkel schilderij: een opeenvolging van lichamen die, wanneer ze zich omdraaien, lijken te onttrekken aan onze nieuwsgierigheid en juist daarom iets diepers gaan vertellen. Het gezicht verdwijnt, maar de persoon blijft; identiteit wordt niet getoond, ze wordt geïdealiseerd."