Matteo Ciffo (1987) - Frammenti - Nefertiti

- Hedendaagse sculptuur van Matteo Ciffo (Italië - 1987). Titel Frammenti-Nefertiti
- Jaartal 2026. Editie nr. 1/8 - Ondertekend en gecertificeerd door de kunstenaar, met echtheidscertificaat
- Materiaal: Koude smelting van poeders van marmer en steen
- Condities uitstekend



Collectie FRAGMENTEN

De vergelijking met de klassieke sculptuur vormt een centraal element van deze collectie. Die vormen, historisch geassocieerd met het idee van perfectie, eeuwigheid en collectief geheugen, worden opgevat als vertrekpunt en onderworpen aan een proces van fragmentatie en herdefiniëring.
De vorm wordt niet langer begrepen als een stabiele eenheid, maar als een voorwaarde die tijdelijk is. Ze wordt onderbroken, opgedeeld en her samengesteld, waardoor de eigen onstabiele aard naar voren komt. Het volume opent zich, splitst zich op in blokken en fragmenten, en genereert een nieuwe structuur waarin tijd niet langer verborgen is, maar een zichtbaar element wordt.
Deze spanning elimineert het idee van perfectie als absolute toestand. Wat eeuwig lijkt, onthult zijn kwetsbaarheid. De klassieke vorm blijft bestaan, maar getransformeerd: niet langer symbool van onsterfelijkheid, maar aanwezigheid die door de tijd is doordrongen, blootgesteld aan verandering en teruggebracht naar een nieuwe dimensie.





MATTEO CIFFO

Geboren in Biella in 1987, ontwikkel ik sinds 2007 een onderzoek dat gericht is op materie, haar transformatie en het geheugen dat zij bewaart. Mijn werk ontspringt aan een directe relatie met nobele en complexe materialen zoals poeders van marmer en steen, natuurlijke pigmenten, aardkleuren, oxiden en metalen. Ik beschouw ze niet als eenvoudige expressieve gereedschappen, maar als levende verschijningen, draagsters van tijd, geschiedenis en hernieuwing.

Via een proces dat ik beschouw als meer ritueel dan sculpturaal: een wedergeboorte van de steen geleid door mijn hand. De praktijk ontstaat uit observatie en de wens om leven terug te geven aan wat gebroken, verlaten of vergeten is. Fragmenten en afval, vaak afkomstig van het werk van andere beeldhouwers, worden ruwe materie voor mijn werken.
Het gaat om materialen die al een verhaal dragen. Ik ontleed ze en hercomposeer ze, waardoor vormen ontstaan die niet langer tot hun vorige toestand behoren, maar tot een nieuwe conditie. Elk werk ontstaat uit een evenwicht tussen verlies en wedergeboorte, tussen geheugen en mogelijkheid, en maakt het moment zichtbaar waarop materie ophoudt te zijn wat ze was en iets anders wordt.

De weg neemt de vorm aan van een transformatie die de traditionele sculptuur overstijgt, dichter bij een bijna alchemische dimensie. Ik gebruik materialen die al een bestaan hebben gehad, ontleed ze en hercomposeer ze om nieuwe vormen en identiteiten te genereren. Elke creatie ontstaat uit een spanning tussen vernietiging en regeneratie, tussen verlies en geheugen, waardoor een continue toestand van verandering zichtbaar wordt.
Het onderzoek gaat een confrontatie aan met materialen die een diepe tegenspanning belichamen: schijnbaar eeuwig en onstersbaar, maar tegelijkertijd gevoelig en kwetsbaar. Wat onwrikbaar lijkt, onthult een onstabiele aard, in staat te reageren, te oxideren en in de loop van de tijd te transformeren. Deze toestand maakt van de materie een handelende partner in het werk, betrokken in een constante dialoog met tijd en omgeving.
Perfectie laat ruimte aan kwetsbaarheid, en eeuwigheid manifesteert zich als een levende en menselijke ervaring. Materie is niet ondergeschikt, maar wordt medeauteur, met op het oppervlak de sporen van gesture, proces en eigen evolutie bewaard.

Autodidact heb ik mijn loopbaan opgebouwd door experimenteren, waarnemen en luisteren. De aanpak is niet gericht op beheersing, maar op het begeleiden van het materiaal in zijn transformatie. De resulterende vormen reflecteren het functioneren van het geheugen: structuren waarin fragmenten, sporen en absenties samenleven en regenereren.
Deze praktijk verkent materie als levende archief. De sculpturen ontstaan als aanwezigheid die tussen ruïne en wedergeboorte, tussen blijvende aanwezigheid en transformatie, zweven en materie een diep hedendaagse en menselijke dimensie teruggeven.