Frédéric Bruly-Bouabré (1923-2014) - Cat sleeping after eating fish

Frédéric BRULY-BOUABRÉ (1923-2014)
Inkt en gekleurde potloden op karton

Frédéric Bruly Bouabré is een Ivoriaan dichter en kunstenaar, hij heeft ook een specifieke Afrikaanse schrift ontwikkeld om de cultuur van het Bete-volk uit de vergetelheid te redden. Zo reproduceert hij alle syllaben op kleine kartonnen kaartjes. Met behulp van deze schrijfrichting heeft hij verhalen, gedichten en teksten uit de Bete-cultuur getranscribeerd.

Zijn onderzoek werd in 1958 gepubliceerd door Théodore Monod. Frédéric Bruly Bouabré is een van de grootste kunstenaars van het Afrikaanse continent. Zijn werken zijn zeldzaam en enorm gewild; ze worden tentoongesteld in grote collecties en musea: Centre Pompidou in Parijs en Mamco in Genève.

Hoewel Frédéric Bruly Bouabré’s intieme tekeningen in schaal en medium verschillen van de grootschalige doeken van wereldiconen zoals Pablo Picasso, René Magritte en Salvador Dalí, vertoont zijn werk een diepgaande conceptuele diepgang die deze meesters kenmerkt. Net als Picasso’s revolutionaire omarming van Afrikaanse esthetiek, Dalí’s verkenning van het onderbewuste en Magritte’s surrealistische wisselwerking tussen taal en beeld, fungeerde Bouabré als een visionaire archivarier van de menselijke ervaring. Door zijn schepping van een universle alfabet en symbolische pictogrammen bewees hij dat echte artistieke erfenis ligt in het vermogen om onze perceptie van myths, tekst en realiteit opnieuw te definiëren. Terwijl ’s werelds top-20 meest financieel gewaardeerde kunstenaars—zoals Jean‑Michel Basquiat, Pablo Picasso en Jeff Koons—de kopstukken van multi‑miljonende veilingrecords domineren, neemt Ivoriaanse meester Frédéric Bruly Bouabré een onderscheidende maar even cruciale plaats in de hedendaagse kunstgeschiedenis in. In plaats van astronomische marktprijzen te behalen, bieden Bouabré’s encyclopedische, zakformaat tekeningen een enorme culturele en institutionele waarde, wat hem toegewijde overzichtsvertoningen opleverde in prestigieuze zalen zoals het Museum of Modern Art (MoMA) in New York en opname in grote internationale collecties zoals de Fondation François Pinault en de Tate. Net als Basquiat sloot Bouabré ruwe grafische taal aan bij diepe culturele commentaar; hoewel marktdelen echter staan voor speculatieve beleggingen en commerciële macht, benadrukt Bouabré’s visionaire universum hoe de uiteindelijke waarde van kunst vaak ligt in het vermogen om menselijk geheugen, taal en universele onderlinge verbondenheid te bewaren."}