Tijs Dragtsma (1992) - Curled Into Herself

Zij trekt haar knieën naar haar borst, en het laken is achter haar naar beneden weggedoken, waardoor alleen de vorm overblijft die een lichaam aan zichzelf biedt. Dit is geen portret van kwetsbaarheid. Het is een portret van het instinct dat het overleeft, hetzelfde instinct dat een pasgeborene inneemt en een oude vrouw ’s nachts gadeslaat.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld wordt gekrast in het oppervlak van het acrylglas, opgebouwd door verwijdering in plaats van toevoeging, elke gecontroleerde kras werkt als een slag licht tegen een veld volledig zwart.

Het beeld is altijd aanwezig, het wacht niet op licht om te bestaan. Maar licht geeft het diepte. Onder een gericht lichtbron vangen de krassen het licht op en reflecteren, het contrast verdiept zich, en het gevouwen lijf lijkt zich verder te hullen in het donker. Het leest anders vanuit verschillende hoeken, zonder ooit het beeld te verliezen. Licht schept het beeld niet. Het scherpt het aan.

Vanuit de andere kant van een kamer leest de figuur als één monumentale vorm, verlicht als een onderwerp uit een schilderij van een oude meester, geïsoleerd in het zwart. Naderbij komt die vorm op in een veld van gecontroleerde oppervlakteschade, een oppervlak opgebouwd uit verwijdering dat pas op afstand weer terughoudt in een beeld.

De houding is ouder dan welk enkel lichaam ook. Naar binnen krommen is wat we doen wanneer de wereld te veel vraagt, verdriet, kou, ziekte, leeftijd zelf. Geen hand reikt in het kader, geen ander figuur biedt troost, alleen een laken dat al is gevallen. Wat overblijft is een vrouw die haar eigen kwetsbaarheid rechtstreeks ontmoet, en zichzelf vasthoudt tijdens die periode.

"Curled Into Herself" zet de Kunst met Krassen-serie voort van Tijs Dragtsma, waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlakteschade in plaats van pigment of druk.

"Een visuele taal waarin schade geen vernietiging is, maar structuur."

Over Art with Scratch

Art with Scratch is een oeuvre waarbij het beeld niet getekend is, maar vrijgegeven wordt. Ingebeiteld lijn voor lijn in een diep zwart oppervlak, ontstaat elk werk door ontelbare nauwkeurige krassen die het licht vangen en vorm uit duisternis brengen.

Vanuit een afstand lijkt het beeld bijna photographisch. Krachtig, herkenbaar en vol aanwezigheid. En van dichtbij ontleedt het werk zich tot een dicht veld van individuele merktekens. Fijn, kwetsbaar en bijna gewichtloos. Wat solide leek, blijkt een delicaat web van lijnen te zijn, elk een weloverwogen gebaar, elk essentieel voor het geheel.

Licht schept het beeld niet. Het scherpt het aan. Het zwarte oppervlak absorbeert, terwijl de gekrabde lijnen reflecteren. Naarmate het licht over het oppervlak verschuift, ademt het beeld. Vanaf de ene hoek staat de figuur helder en gedefinieerd. Vanaf een andere kant verzacht het en zakt het terug in de duisternis waaruit het kwam, zonder ooit te verdwijnen. Onder een gefocusde spotlight verdiept het contrast zich en krijgt het beeld een sculpturale, bijna lumineuze kwaliteit.

Wat dit medium zo meeslepend maakt, is de stille spanning. De handeling van krassen is direct en onomkeerbaar. Elke lijn is een beslissing die niet kan worden teruggedraaid. Toch is het resultaat niet ruw. Het is intiem, atmosferisch en vol beweging. Hardheid wordt zachtheid. Vernietiging wordt schepping. Afwezigheid wordt aanwezigheid.

In werken zoals dit portret is de figuur nooit volledig vastgelegd. Door de wisselwerking van lijn, licht en schaduw verschuift het beeld met perspectief en sfeer. Op bepaalde momenten lijkt het onderwerp naar voren te komen uit het donker. Op andere momenten kalmeert het en zakt het terug naar stilte. Het is in die beweging, tussen scherpte en kalmte, dat het werk tot leven komt.

Net als alle materialen die door de tijd worden aangeraakt, draagt het oppervlak zijn eigen stille leven. Elk kras bevat een moment, een adem, een gebaar. Samen vormen ze niet alleen een beeld, maar een aanwezigheid die zich blijft onthullen bij elke verandering van licht.

Over de kunstenaar

Mijn naam is Tijs Dragtsma, oprichter van TD Fine Art Studio.

Als kunstenaar word ik gedreven door een constante drang om nieuwe visuele talen te verkennen. Ik zie kunst niet als een vaststaande stijl, maar als een evoluerend ontdekveld waar materiaal, structuur, licht en emotie samenkomen.

Mijn werk begint vaak met een simpele vraag. Hoe kan een materiaal op een nieuwe manier spreken. Hoe kan hardheid intimiteit worden. Hoe kan precisie emotie scheppen. Die zoektocht ligt aan de kern van alles wat ik maak.

Binnen TD Fine Art Studio wordt elk oeuvre benaderd als zijn eigen wereld, met zijn eigen logica, sfeer en visuele identiteit. Sommige werken ontstaan door ritme, herhaling en structuur. Andere ontstaan door afwezigheid, schaduw, reflectie of spanning. Wat hen verbindt, is een gedeelde toewijding aan originaliteit, helderheid en emotionele aanwezigheid.

Ik ben gefascineerd door contrast. Tussen sterkte en kwetsbaarheid. Tussen controle en gevoel. Tussen wat zichtbaar is en wat open blijft voor interpretatie. Mijn doel is niet eenvoudigweg een beeld maken, maar een werk creëren dat de aandacht vasthoudt, tot reflectie aanzet en zichzelf blijft ontvouwen na verloop van tijd.

TD Fine Art Studio is de ruimte waarin deze verkenningen samenkomen. Het is niet alleen een studio, maar een zich ontwikkelend artistiek universum gevormd door nieuwsgierigheid, precisie en de ambitie om werk te creëren dat onderscheidend, intentioneel en levendig aanvoelt.