Francisca Salvat Homs (1946) - Sueños de infancia

Pictura Subastas presenteert dit magnifieke kunstwerk behorend tot Salvat Homs, dat een jonge vrouw laat zien die slaapt, ingekruld tegen haar knuffelbeertje, in een intieme scène die tederheid, bescherming, kinderloze herinneringen en de sereniteit van het thuisleven oproept. De schilderij onderscheidt zich door uitstekende techniek en de hoge schilderkunstige kwaliteit die het overbrengt.

· Afmetingen van het werk: 80,5x65,5x2 cm.
· Olieverf op doek, met de hand gesigneerd door de kunstenaar rechtsboven.
· Het werk verkeert in een goede staat van behoud, er is enige verfverlies aan de onderkant.

Het werk komt uit een exclusieve privécollectie in Girona.

Belangrijke notitie: de inbegrepen foto's maken integraal deel uit van de beschrijving van het lot. Digitale weergave in mockup is ter indicatie; er kunnen verschillen bestaan ten opzichte van het echte artikel in kleur, schaal en details.

Het schilderij zal professioneel worden ingepakt door een IVEX-expert, met hoogwaardige materialen om optimale bescherming te garanderen. De verzendprijs dekt zowel de kosten van de professionele verpakking als van het transport zelf.
De verzending verloopt via Correos of GLS met traceerbaar pakket. Internationaal verzenden is mogelijk.

------------------------------------------------------------------

Dit schilderij toont een scène vol tederheid en sereniteit, met een jonge vrouw die heerlijk slaapt, ingekruld in een ruime fauteuil. Haar lichaam trekt zich op in een spontane en beschutte houding, terwijl haar hoofd zacht rust op een van de armen. Naast haar verschijnt een klein knuffelbeertje, stille metgezel van haar rust, dat een innemende toon toevoegt en herinneringen oproept aan de kindertijd, veiligheid en affectie. De compositie maakt een alledaags moment tot een intieme en emotionele afbeelding, die het gevoel kan oproepen dat de kijker voor korte tijd een privéruimt betreedt, heersen door stilte en kalmte.

De jonge vrouw vult bijna de hele bankoppervlakte en wordt het absolute middelpunt van de scène. Haar samengebalde houding volgt de kromming van de zitting, alsof ze beschutting zoekt tussen de kussens. De benen zijn gebogen en gekruist, terwijl een arm onder het hoofd rust en de andere ontspannen naar de rand van de fauteuil valt. De natuurlijkheid van deze positie suggereert een diepe, onbedoelde droom, wellicht na een intensieve dag, een middag spelen of een moment van lezen en rust.

Het gezicht straalt een buitengewone rust uit. De ogen zijn gesloten, de wenkbrauwen ontspannen en de licht licht geopende lippen versterken de indruk van een kalige ademhaling. Er is geen spanning op haar gezicht; slechts een volledige overgave aan de droom. De zachte rozerode, paarse en blauwachtige tinten die over de huid lopen geven diepte aan het gelaat en maken de delicate overgang tussen verlichte zones en de schaduwen rondom de oogleden, neus en mond waarneembaar.

Het hoofd helt op de linkerarm, die fungeert als improviserend kussen. Daaronder bevindt zich een roodachtig kussen dat comfort biedt en een cromatische continuïteit met de kleding van de jonge vrouw vormt. De hand ligt nabij het gezicht, met de tenen subtiel gebogen en volledig ontspannen. Dit kleine gebaar accentueert de kwetsbaarheid van de figuur en helpt een scène van grote emotionele nabijheid te creëren, alsof de toeschouwer een moment bekijkt dat normaal gesproken voorbehouden is aan de familie.

Het haar strekt zich uit in brede golven over de rug van de fauteuil. De kastanjebruine, rokerige, gouden en paarse tinten creëren een vloeiende beweging die het gezicht omlijst en zich uitstrekt naar het linkerboven gebied. Sommige plukjes lijken verlicht door warme reflections, terwijl andere samenvloeien met diepere schaduwen. De overvloed aan haar contrasteert met de kalmte van het slapend lichaam en geeft een ritmische golf die de compositie zacht en omvattend doorloopt.

De jonge vrouw draagt een kledingstuk in een intens rood-oranje, waarvan de helderheid onmiddellijk de blik trekt. De plooiingen verzamelen zich rondom de romp, armen en taille, en creëren een reeks dynamische krommen. De geel-, oranje-, karmijn- en enkele paarse nuances verrijken het oppervlak van de kleding en laten het lijken te vibreren binnen de stille omgeving. Die warme kleur maakt van de figuur het centrale focuspunt en vormt een mooi contrast met de blauwe tinten van de onderkant en de gedempte groenen op de achtergrond.

De rechtermang loopt naar beneden tot aan de hand die op de rand van de fauteuil valt. De vingers lijken lang en enigszins gespreid, zonder spanning, wat wijst op volledige ontspanning van het lichaam tijdens de slaap. De hand lijkt er casual te zijn blijven liggen, alsof hij geleidelijk zijn positie had verloren terwijl de jonge vrouw in slaap viel. Dit detail voegt authenticiteit toe aan de scène en versterkt de indruk van een moment dat zonder voorbereiding of kunstgrepen is waargenomen.

In het onderste deel verschijnt het figuur gehuld in een blauw kledingstuk dat gedeeltelijk de benen bedekt. De verschillende tinten, van heldere blauwen tot paarstinten en donkerdere, bouwen een breed volume dat de intensiteit van het rood in evenwicht brengt. De rondingen in dit gebied volgen de beweging van de gebogen benen en helpen het lichaam visueel in de fauteuil te kapselen. De dialoog tussen rood en blauw verleent de compositie rijke cromatische details, die warmte van emotie combineren met een gevoel van kalmte.

De onbedekte benen kruisen zich in de voorgrond en krijgen een prominente aanwezigheid in de compositie. Hun ronde vormen worden gemodelleerd met roze, room/creme, paars en oranje accenten, wat een gevoel van naturaliteit en rust oplevert. De ingeklemde positie van de knieën versterkt het idee van bescherming, alsof de jonge vrouw de warmte wil vasthouden en zich afschermen tegen de buitenwereld. De houding is niet stijf, maar flexibel en volledig aangepast aan de beschikbare ruimte.

De voeten zijn bedekt met lichte kousen die witte, blauwachtige, groenachtige en geelachtige reflecties tonen. Een daarvan rust aan de rechterkant van de rand van de fauteuil, terwijl de andere gedeeltelijk verborgen is door de kruising van de benen. Deze kleine kledingstukken voegen een alledaags en vertederend detail toe, versterkend de huiselijke sfeer. Hun helderheid contrasteert met de blauwe zitting en trekt de aandacht naar de uiteinden van de figuur, waardoor de visuele reis die begon bij het gezicht wordt voltooid.

Het knuffelbeertje is het tweede grote hoofdpersonage van het werk. Het verschijnt naast het lichaam van de jonge vrouw, steunend op de zitting en zeer nabij haar arm. Zijn lichte vacht bevat delicate variaties van wit, bleekgroen, blauw, roze en geel, terwijl de oortjes en pootjes warme oranje accenten tonen. Het kleine rode strikje rond zijn nek legt een directe verbinding met de kleding van de jonge vrouw en verbindt visueel beide personages.

De positie van het knuffelbeest laat vermoeden dat de jonge vrouw in slaap is gevallen terwijl ze het omarmde of het dicht bij zich houdt als troostende aanwezigheid. Haar gezicht, gericht naar de toeschouwer, brengt een curieuze sensatie van gezelschap en waakzaamheid. Terwijl de jonge vrouw onbewogen lijkt voor alles wat haar omringt, lijkt het knuffelbeertje de rol van een zorgzame bewaker te spelen die haar rust bewaakt. Deze relatie verleent de scène een narratieve betekenis die verwant is aan onschuld, herinnering en de universele behoefte zich geliefd te voelen.

De fauteuil vervult een essentiële functie, niet slechts als meubilair, maar als een schuilplek die het figuur volledig omvat. Zijn ronde of halfronde seat, in intens blauw- en paarstinten, vormt een stevige basis waarop het lichaam, het knuffelbeest en de kussens bijeenkomen. De rugleuning, bedekt met uitgestrekte roze, lila en paarse oppervlaktes, buigt zich rondom de jonge vrouw en versterkt het gevoel van bescherming. De structuur lijkt zich aan haar houding aan te passen en een klein gesloten universum te creëren dat volledig aan rust is gewijd.

De kussens tonen een rijke verscheidenheid aan kleuren en vormen. Onder het hoofd verschijnt een rode en paarse zone die het contact met de arm verzacht, terwijl aan de rechterkant een grote roze kussen met witte en paarse reflecties zich uitstrekt. Deze volumetrische opstoppingen omringen de jonge vrouw en verhogen het visuele comfort van de scène. De overvloed aan krommingen vermijdt hardheid en maakt van de ruimte een warme, flexibele en uitnodigende omgeving.

Vooraan in de fauteuil domineren diepe blauwen, paarse tinten en kleine turkoois reflecties. Zijn ronde vorm fungeert als een grote plank die de hele compositie ondersteunt en een duidelijke scheiding ten opzichte van de achtergrond markeert. Eronder zijn de poten van hout en een donker gebied te zien dat diepte toevoegt. De soliditeit van het meubel contrasteert met de emotionele lichtvoetigheid van de droom en biedt balans aan de schetsmatige houding van het lichaam.

De achtergrond wordt opgebouwd uit een harmonie van groenen, turquoise, oker en gedimde gele tinten. Er zijn geen concrete objecten die afleiden, waardoor de figuur geïsoleerd blijft in een rustige sfeer. De verticale kleurvariaties suggereren een muur die onregelmatig wordt verlicht, mogelijk door zacht licht dat vanuit een buitenpunt naar binnenvalt. Deze eenvoud laat de blik concentreren op de jonge vrouw en de affectieve relatie die zij met het knuffelbeertje aangaat.

Het licht lijkt zich rond te verspreiden zonder extreme contrasten. Het streelt het haar, het gezicht, de kleding, de benen en de kussens, en laat kleine gele en roze flitsen achter op de oppervlakken. De paarse en blauwachtige schaduwen geven diepte, maar verkleinen de scène niet; integendeel, ze dragen bij aan een gevoel van kalmte. Alles lijkt ondergedompeld in de warmte van een rustige middag, wanneer de tijd stil lijkt te staan en de droom op natuurlijke wijze komt.

Het cromatische palet is een van de meest aantrekkelijke elementen van het werk. De rode en oranje tinten in de kleding brengen warmte, vitaliteit en nabijheid, terwijl de blues en paarse van de fauteuil rust en diepte uitstralen. De groenen van de achtergrond creëren een serene sfeer, en de roze kussens verzachten het geheel. Het knuffelbeertje, met lichte tinten, fungeert als een fragile verbindingspunt tussen al deze gebieden, en vangt reflecties op die afkomstig zijn van de omringende kleuren.

De compositie is georganiseerd door een opeenvolging van krommen die de blik rond het lichaam leiden. Het haar, de gebogen arm, de rug, de opgetrokken benen, de afgeronde zitting en de kussens nemen deel aan dezelfde circulaire beweging. Deze structuur voorkomt dat de blik snel uit het schilderij verdwijnt en nodigt uit om in al haar details te verkennen. Het lijkt alsof de jonge vrouw binnen een soort beschermende cirkel wordt gehouden, visueel geassocieerd met veiligheid, thuis en genegenheid.

Het ontbreken van andere personages versterkt het intieme karakter van het moment. Weet niet wie de jonge vrouw bekijkt, wat er voor haar slapen gebeurde of hoe lang ze rust. Juist dit gebrek aan informatie laat zich vele verhalen voorstellen: het kan een pauze na een middag spelen zijn, een onverwachte droom terwijl ze op iemand wacht of een moment van uitputting aan het eind van de dag. De scène blijft open voor de gevoeligheid en persoonlijke herinneringen van elke kijker.

De slaap verschijnt als een ruimte van absolute vertrouwelijkheid. De onbeschermde houding van de hand, de ontspanning van het gezicht en de nabijheid van het knuffelbeertje geven aan dat de jonge vrouw zich veilig voelt waar ze rust. Er is geen onrust of bedreiging, maar een diepe kalmte die zich uitstrekt naar de omgeving. De fauteuil wordt zo een klein eiland van welzijn, tijdelijk afgesneden van zorgen en beweging van de buitenwereld.

De aanwezigheid van het knuffelbeertje laat toe de werken te interpreteren als een reflectie op de blijvende aanwezigheid van de kindertijd. Hoewel de figuur geen klein meisje meer is, bewaart ze naast zich een object vol emotionele betekenis. Het knuffelbeertje kan symbool staan voor een dierbare herinnering, een trouwe metgezel of de band met een onschuld- en beschermingsfase. Deze emotionele dimensie geeft diepte aan een ogenschijnlijk eenvoudige scène en transformeert deze in een evocatie van groei, geheugen en de tijdsverloop.

Het is ook bijzonder mooi de tegenstelling tussen de energie van de kleuren en de immobiliteit van de hoofdpersoon. De intense roodtinten, felle geel- en felblauwe tonen zouden beweging en vitaliteit kunnen suggereen; toch verzamelen al deze kleuren zich rondom een volledig sereen lichaam. Deze tegenstelling creëert een zeer expressieve balans: het leven blijft kloppen in kleur, terwijl de jonge vrouw in stilte van haar dromen blijft hangen.

Het werk viert de schoonheid van een alledaags moment dat gemakkelijk onopgemerkt zou kunnen blijven. Het vertegenwoordigt geen bijzonder voorval, maar een huishoudelijke scène van rust, nabijheid en vertrouwen. Juist daarom heeft het een grote capaciteit om universele emoties op te roepen. De kijker kan in het werk zijn eigen kinderlijke herinneringen herkennen, het gevoel om in een vertrouwde plek in slaap te vallen of de tederheid om een dierbare persoon ziet slapen.

Samengevat toont het werk een jonge vrouw die diep slaapt en ingekruld op een ruime fauteuil, vergezeld door een innig knuffelbeertje. Haar samengebalde houding, sereen gezicht, de op de rand verlaten hand en gebogen benen dringen een buitengewone kalmte en bescherming over. De intense roden van de kleding, de blauwe zitting, de roze kussens en de groene achtergrond vormen een warme en expressieve harmonie die de scène in een intieme sfeer wikkelt. Verder dan een eenvoudig rustmoment roept het schilderij onschuld, de veiligheid van thuis, de blijvende herinneringen aan jeugd en de stille schoonheid van alledaagse momenten op.