Lluís Domingo Abelló (1917) - La costa

Pictura Subastas presenteert dit magnifieke kunstwerk behorend tot Domingo Abelló, dat een kleurrijke stillevenvoorstelling toont met een boeket bloemen en een blauwe fontein vol fruit, oproepend tot de schoonheid van de natuur, overvloed en de harmonie van het dagelijks leven. De schilderkunst valt op door de uitstekende techniek en de grote schilderkunstige kwaliteit die wordt overgebracht.

· Afmetingen met lijst: 71x82x4 cm.
· Afmetingen zonder lijst: 45x54 cm.
· Olieverf op paneel, met de hand gesigneerd door de kunstenaar in de linkerbovenhoek van het werk, Domingo Abelló.
· Het stuk verkeert in goede conservatietoestand.
· Het werk wordt verkocht met mooie lijst (inbegrepen in de veiling als cadeau).

Het werk komt uit een exclusieve privécollectie in Girona.

Belangrijke noot: de bijgesloten foto’s maken integraal deel uit van de beschrijving van het lot. Digitale weergave in orienterend mockup; er kunnen verschillen zijn ten opzichte van het werkelijke artikel wat kleur, schaal en details betreft.

Het schilderij zal professioneel worden ingepakt door een IVEX-expert (https://www.instagram.com/ivex.online/), met hoogwaardige materialen om de bescherming te garanderen. De prijs van verzending dekt zowel de kosten van de professionele verpakking als het eigen transport.
De verzending geschiedt via Correos, GLS of NACEX met tracking. Internationale verzendingen beschikbaar.

------------------------------------------------------------------

Dit schilderij toont een helder kustlandschap waarin aarde, zee en lucht elkaar ontmoeten onder een sterk wisselende atmosfeer. Vanaf een met begroeiing begroeide hoogte gaat de blik naar een uitgestrekt gebied helder blauw water, doorkruist door lichte en donkere stroken die de beweging van de golven suggereren. In de verte rijzen verschillende rotsachtige eilandjes op uit de horizon, terwijl pijnbomen in de voorgrond de kust vergezellen en de scène kaderen met hun groene kruin. De compositie weet meteen de krachtige schoonheid van de Middellandse Zeekust over te brengen, een gebied waar de natuur tegelijk sereen, wild en levendig is.

Het eerste plan wordt bevolkt door een grillige helling bedekt met struiken, kruiden en kleine bomen. De begroeiing ontstaat spontaan, zonder een strak aangelegde tuin, wat het natuurlijke karakter van het landschap versterkt. Donkergroene tinten, felgeel, oker, aardkleuren en kleine rozerode nuances mengen zich in de bodem, waardoor een rijke en veranderlijke oppervlakte ontstaat. Deze cromatische variatie laat zich voorstellen als begroeiing die door de zon, mariene wind en de kenmerkende droogte van kustgebieden wordt blootgesteld.

Onderaan vormen kruiden en struiken een dynamische band die de kijker in de scène trekt. Sommige zones vertonen geelachtige en gouden tinten, alsof de planten door de hitte waren uitgedroogd, terwijl andere diepe, frisse groentinten behouden. Daartussen verschijnen kleine oranje, bruine en rozerode accenten die warmte aan het geheel geven. De variatie in vormen en kleuren geeft het gevoel van een overvloedige natuur die vrij op een rotsachtige ondergrond groeit.

De pijnbomen op de voorgrond vormen een van de kenmerkendste elementen van het landschap. Hun slanke, licht schuin staande stammen rijzen op uit de helling tot ze ronde, dichte en onregelmatige kruinen dragen. Sommigen bevinden zich in het centrale gebied, verdeeld, terwijl anderen zich naar de randen clusteren. Hun aanwezigheid roept onmiddellijk de Middellandse Zeekusten op, waar deze bomen zich aanpassen aan de wind en vanaf kliffen en verhoogde terreinen uitkijken over de zee.

De kruinen van de bomen combineren talrijke groentinten. In de meest verlichte zones zijn ze geelgroen en helder, terwijl de binnenste delen donkerder worden tot bijna blauw en zwart. Deze afwisseling geeft volume aan de bomen en suggereert een wisselende belichting, gefilterd door de wolken. De ronde vormen van de kruinen contrasteren met de horizontale lijnen van de zee en geven de compositie een organische cadans.

Aan de linkerkant rijst een hoger en compacter vegetatieblok op, dat fungeert als een grote natuurlijke lijst. Verschillende kruinen overlappen elkaar en vormen een grillige silhouet die zich uitstrekt over de lucht en de zee. Smaragdgroene, olijfkleurige en geelachtige tinten verschijnen naast zeer donkere zones, wat een opmerkelijke diepte creëert. Deze groep bomen draagt een aanzienlijk deel van het visuele gewicht van de scène en leidt de blik naar de mariene opening rechts ervan.

De helling daalt geleidelijk naar het water en laat rotsachtige zones in crema-, beige-, oker- en grijstinten doorschijnen. Deze lichte oppervlakken zijn gedeeltelijk bedekt door begroeiing, alsof de rots tussen de struiken tevoorschijn komt. De verbinding tussen rotsen en planten geeft een gevoel van ruw terrein, gevormd door jaren wind, regen en de nabijheid van de zee. Het is geen zachte kustlijn, maar een landschap vol hoogteverschillen en verborgen plekjes.

Het contrast tussen begroeiing en rots verrijkt vooral het eerste plan. De donkere, ronde vormen van de pijnbomen snijden zich af tegen de lichte oppervlakken van het terrein, terwijl gele en oranje vlekken de overgang tussen beide elementen verzachten. Deze afwisseling van warme en koele kleuren creëert diepte en maakt het mogelijk onderscheiden van verschillende vlakken in de helling. Elke boom lijkt een specifieke positie in de ruimte te bezetten, van de dichtstbijzijnde tot die die naar de kust dalen.

De zee opent zich vanaf het centrale gebied en beslaat een groot deel van de compositie. Het oppervlak is opgebouwd uit een opeenvolging van horizontale banden in marineblauw, turkoois, wit en grijstinten. De donkerdere banden suggereren diepe zones of tijdelijk beschaduwd door wolken, terwijl heldere strepen de schepping van schuim en lichtreflecties oproepen. Het water lijkt niet volledig kalm, maar wordt aangewakkerd door een voortdurend hijgende golfslag die de hele scène energie geeft.

De vele witte lijnen die de zee doorkruisen kunnen geïnterpreteerd worden als bergkammen van kleine golven, geduwd door de wind. Sommige strekken zich uit over een grote afstand, anderen komen gefragmenteerd voor, wat een onregelmatig ritme creëert. Deze herhaling genereert een aantrekkelijke gevoel van beweging en doet het oppervlak vooruit lijken te bewegen naar de kust. De zee krijgt zo een auditieve aanwezigheid, alsof men het ruisen van brengende golven tegen rotsen kan voorstellen.

De blauwe tinten van het water vertonen een buitengewone variatie. Nabij de horizon domineren diepe, donkere tinten; dichterbij verschijnen turkoois, heldere blauwtinten en bleke reflecties. Deze cromatische overgang geeft ruimtelijkheid aan het landschap en versterkt de afstand tussen de oever en de eilandjes. De heldere zones lijken direct door het hemellicht te worden aangeraakt, terwijl andere in koele, diepe schaduwen blijven.

De horizonlijn verdeelt de compositie duidelijk, maar is niet rigide. Zijn verloop wordt onderbroken door de kleine rotsformaties die in de verte oprijzen en door de kleurvariaties van het water. De horizon strekt zich uit tot aan beide randen van het schilderij, en geeft een gevoel van immensiteit en openheid. Tegenover de dichtbeboste voorgrond biedt deze verre band rust en laat de kijker zijn blik verliezen in de uitgestrektheid van de zee.

In het midden verschijnen verschillende eilandjes met lage, onregelmatige profielen. Hun kastanjebruine, okergele en grijzige tinten contrasteren met het blauw van de zee en maken ze tot referentiepunten in de brede watermassa. Sommigen lijken verbonden te zijn, anderen scheiden zich licht en laten smalle stroken water tussen hen door. De afstand verzacht hun contouren en geeft ze een eenzame, bijna mysterieuze uitstraling.

Deze eilandjes brengen diepte en een mogelijke narratieve dimensie. Ze lijken onbewoonde gebieden, blootgesteld aan de wind en omgeven door het voortdurende beweging van het water. Hun aanwezigheid nodigt uit tot het voorstellen van kleine verborgen baaien, zeevogels of schepen die rondom hun kusten varen. Hoewel ze een beperkt oppervlak innemen, zijn ze essentieel om de compositie in balans te brengen en te voorkomen dat de uitgestrekte zee helemaal leeg lijkt.

De lucht beheerst de bovenste helft van het werk en wordt gepresenteerd door een rijke combinatie van blauw, wit, grijs en zachte paarse tinten. Het is geen uniform oppervlak, maar een ruimte doorkruist door grote massa’s wolken die snel lijken te bewegen. Sommige zones zijn helder en licht, terwijl andere donker worden en een weersverandering suggereren. Deze variëteit geeft het landschap een sterke indruk van immediacy.

De wolken verdelen zich in brede onregelmatige vormen die over elkaar heen liggen en in verschillende richtingen openen. Romige witten wisselen af met blauwiggrijze, helderblauwachtige, paarse en kleine gelige reflecties. Op sommige punten lijkt de lucht op te klaren en laat een fel licht door; elders hopen de wolken zich op en krijgen meer dichtheid. Deze afwisseling maakt van de lucht een actieve aanwezigheid die invloed heeft op alle elementen van het landschap.

Het licht lijkt op veranderende wijze door de wolken te filteren. Sommige kruinen van bomen en delen van het terrein vangen geelachtige en heldere reflecties, terwijl andere gehuld blijven in groene en blauwgroene schaduwen. Hetzelfde effect is merkbaar in de zee, waar heldere en donkere banden reageren op de beweging van de wolkenmassa’s. Zo worden hemel, water en aarde verenigd door een gemeenschappelijke belichting.

De compositie wordt georganiseerd door een balans tussen horizontale en verticale vormen. De horizon, de golven en de kleurbanden van de zee brengen stabiliteit en ruimtelijkheid, terwijl de stammen van de pijnbomen stijgende lijnen introduceren die aarde met hemel verbinden. De diagonalen van de helling leiden de blik van de nabijgelegen zones naar het water. Deze combinatie voorkomt rigiditeit en maakt het landschap dynamisch zonder sereniteit te verliezen.

Ook valt het contrast tussen nabijheid en afstand op. In het eerste plan is de begroeiing overvloedig, intens en vol variaties; in de verte vereenvoudigen zee, eilanden en horizon zich geleidelijk. Deze overgang schept een overtuigende ruimtelijke perceptie en plaatst de kijker op een verhoogd punt aan de kust. De scène lijkt te worden bekeken vanaf een natuurlijk uitkijkpunt, misschien langs een wandelpad omgeven door pijnbomen.

Het ontbreken van menselijke figuren versterkt het contemplatieve karakter van het werk. Er zijn geen huizen, boten of bouwwerken die het domein van de natuur onderbreken. Het landschap presenteert zich als een vrije, stille en afgezonderde ruimte, waarin schijnbaar alleen de wind, het beweging van het water en het geruis van de bomen bestaan. Deze eenzaamheid is niet trist, maar diep kalm en herstellend.

Het schilderij geeft de indruk van een concreet ogenblik, gemarkeerd door een onstabiele hemel en veranderend licht. Men kan zich een winderige ochtend na de regen voorstellen, of een middag waarop wolken snel over de kust trekken. De opgeroepen zee en de scheve kruinen suggereren een intense bries. Desondanks behoudt de scène een natuurlijke harmonie, alsof elke weersverandering deel uitmaakt van het evenwicht van de plek.

Het kleurenpalet schept een krachtige relatie tussen koude en warme kleuren. De blauwen, turkooizen en grijzen domineren de lucht en het water, waardoor frisheid en diepte ontstaan. Tegenover hen brengen de geel-, oker-, oranje- en heldergroene tinten van het land warmte en nabijheid. Deze tegenstelling laat de kust sterk uitkomen en laat de zee zijn immensiteit behouden zonder visuele rijkdom te verliezen.

De donkerdere tonen verschijnen op strategische punten, vooral onder de kruinen van de bomen, in bepaalde wateren en rond de rotsen. Deze diepe zones structureren de compositie en laten de lichte kleuren uitkomen. De witte delen van de hemel en van de golven krijgen meer helderheid dankzij hun nabijheid tot marineblauwe en donkergroene tinten. Het resultaat is een afbeelding vol contrasten, maar verenigd door een coherente atmosfeer.

De scène heeft een sterk mediterrane karakter, herkenbaar aan de kustpinen, de heldere rots, de lage begroeiing en de intense blauw van de zee. Zonder de noodzaak om een specifieke plek te identificeren, roept het landschap inhammen en kliffen op die worden beschenen door veranderend licht. Zijn schoonheid hangt niet af van monumentale architectuur of menselijke aanwezigheid, maar van de directe relatie tussen de natuurlijke elementen.

De afbeelding nodigt uit om elk van zijn zones langzaam te bekijken. De blik kan eerst op de nabijgelegen bomen blijven, daarna het dalende helling volgen, over de bewegende stroken van de zee verdergaan en uiteindelijk rusten op de eilanden aan de horizon. Van daaruit stijgt men naar de hemel en keert terug naar de wolken voordat men weer bij het eerste plan uitkomt. Deze ronde reis maakt de compositie omhullend en voortdurend verfrist.

Verder dan zijn beschrijvende karakter kan het landschap worden geïnterpreteerd als een viering van vrijheid en de blijvende aard van de natuur. De zee vertegenwoordigt het open, veranderende en ongrijpbare; pijnbomen tonen weerstand en worteling; rotsen symboliseren stabiliteit; en de wolken herinneren aan de ononderbroken beweging van de tijd. Alle deze elementen leven samen in een scène die kracht, sereniteit en een diepe connectie met het landgebied uitstraalt.

In het geheel vertegenwoordigt het werk een brede kijk op de Middellandse Zee-kust vanuit een helling bedekt met pijnbomen, struiken en wilde begroeiing. Het eerste plan, rijk aan groen, geel, oker en aardkleuren, leidt naar een blauwe zee doorkruist door talloze schuimlijnen, terwijl diverse rotsachtige eilandjes in de verte omhoog rijzen onder een hemel vol heldere en grijsachtige wolken. De ruimtelijkheid van de horizon, de beweging van het water, de beschermende aanwezigheid van de bomen en de wisselende lichtval van de lucht creëren een sfeer van vrijheid en contemplatie. Meer dan alleen een bijzonder kusttopje tonen, viert het schilderij de kracht van het landschap, de schoonheid van de Middelllandse Zee en de eeuwige harmonie tussen land, zee en lucht.