Ramon Barnadas Fàbrega (1909-1981) - Paisaje

Pictura Subastas presenteert dit magnifieke kunstwerk behorend aan Ramon Barnadas, dat een bergachtig landschap voorstelt bij het ontwaken van de lente, waarbij nog blote bomen boven een kleurrijke vegetatie uittorenen voor de sereen blauwe bergen. Het schilderij valt op door zijn uitstekende techniek en de hoge schilderkunstige kwaliteit die het uitstraalt.

· Afmetingen met lijst: 63x56x6 cm.
· Afmetingen zonder lijst: 46x38 cm.
· Olieverf op paneel gesigneerd met de hand door de kunstenaar in de rechteronderhoek.
· Het stuk verkeert in goede staat van behoud.
· Het werk wordt verkocht met een prachtige lijst (inbegrepen in de veiling als cadeau).

Het werk komt uit een exclusieve privécollectie in Girona.

Belangrijke nota: de opgenomen foto's maken integraal deel uit van de beschrijving van het lot. Digitale weergave in mockup als indicatie; er kunnen verschillen bestaan ten opzichte van het daadwerkelijke artikel in kleur, schaal en details.

Het schilderij zal professioneel worden ingepakt door een IVEX-expert (https://www.instagram.com/ivex.online/), met materialen van hoge kwaliteit om de bescherming te garanderen. De prijs van verzending dekt zowel de kosten van professionele verpakking als het transport zelf.
De verzending zal plaatsvinden via Correos, GLS of NACEX met tracking. Verzending mogelijk internationaal.

------------------------------------------------------------------

Dit schilderij presenteert een landschap met een intense persoonlijkheid, gedomineerd door een groep slanke bomen die oprijzen voor een opeenvolging van blauwig geworden bergen. De scène lijkt een van die overgangsmomenten te vangen waarin de winter begint terug te trekken en de natuur langzaam ontwaakt. De stammen zijn nog kaal en de takken bijna leeg, ze bestaan naast een laag begroeiing vol groen, geel, oker, rozerood en purper. De hele omgeving straalt een gevoel van vernieuwing uit, alsof de eerste tekenen van een nieuw seizoen zich stilmatig over het dal beginnen uit te spreiden.

De compositie is opgebouwd uit een duidelijke opeenvolging van vlakken. In het onderste gedeelte verschijnt een onregelmatig terrein bedekt met kruiden, struiken en kleine planten; in het tussenliggende gebied rijzen de bomen op, vergezeld door een dichte massa begroeiing; en op de achtergrond vormen de bergen een rustige barrière onder een grijsblauwe hemel. Deze opeenvolging trekt de blik van de rijkdom aan kleur in het eerste plan naar de sereniteit van de verte, en schept een overtuigende indruk van ruimtelijkheid en diepte.

Het eerste plan vertoont een buitengewone variëteit aan kleuren. Gele groentinten, okeren, bruin, bordeaux, roze en kleine vlekjes helder geel zijn verdeeld over het terrein, wat suggereert dat de natuur wild groeit en ongeremd is. Het gaat niet om een geordende of gedomesticeerde ruimte, maar om een stukje vrije natuur, waar elke plant zijn plek lijkt te vinden volgens alleen de ritmiek van de seizoenen.

In de onderste band vormen de groentinten en geel een heldere basis die contrasteert met de donkerdere zones achterin. Deze helderheid introduceert de scène en zorgt voor een gevoel van nabijheid, alsof de kijker aan de rand van een weiland staat. De verschillende tinten suggereren kleine oneffenheden in het terrein, jonge kruiden, vallende bladeren en hoeken waar vocht koelere kleuren behoudt.

Tussen de begroeiing verschijnen talrijke gele accenten die het landschap opleven. Sommigen kunnen herinneren aan kleine wilde bloemen die beginnen te openen, terwijl anderen lijken op reflecties van licht op de planten. De onregelmatige spreiding creëert een vrolijke en spontane cadans. Deze lichte accenten springen vooral naar voren tegen de diepe groenen en de bruinachtige omgevingen, en vormen signalen van vitaliteit in een landschap dat nog steeds gekenmerkt wordt door de kaalheid van de bomen.

De heesters in het eerste plan vormen een compacte massa, maar vol met variaties. Daarin zijn olijfgroen, aardse tonen, roodbruine tinten, vervaagde purperen en bijna zwarte zones te onderscheiden. Deze rijkdom laat de begroeiing dicht en overvloedig lijken, terwijl het toch een wilde en een beetje ruwe aard behoudt. De natuur wordt niet idealistisch getoond, maar vol van contrasten, veranderingen en onvoorspelbare vormen.

In het midden van de compositie rijzen meerdere jonge bomen op met dunne stammen en lange takken. Hun verticale silhouetten doorkruisen een groot deel van het beeld en verbinden visueel het aardoppervlak met de lucht. Sommigen hebben rechte en bedachte vormen, terwijl anderen buigen of vertakken in onregelmatige takken. Deze diversiteit geeft het geheel naturaliteit en voorkomt dat de groep rigid of te ordelijk aanvoelt.

De bomen aan de linkerzijde hebben lichte, open kroonvormen, gevormd door kleine groepen bladeren of scheuten in grijstinten, groenachtig, roze en beige. Hun donkere takken strekken zich vrij uit en tekenen delicate vormen tegen de hemel. De schaarste aan bladerdek laat de structuur helemaal zien en versterkt het gevoel dat het koude seizoen net voorbij is of nog deel heeft aan de invloed op het landschap.

In het centrale gebied kruisen de takken en vormen een bijzonder dynamisch netwerk. Sommigen gaan bijna verticaal omhoog, anderen openen naar de zijkanten of dalen zachtjes af. Deze verzameling natuurlijke lijnen geeft beweging aan de scène en lijkt het geduldige groeien van de bomen te weerspiegelen. De fijnere takken verliezen geleidelijk hun weg in de hemel, alsof ze de licht willen bereiken.

Een van de meest aanwezige bomen steekt licht rechts van het midden uit. Zijn stam, dikker en helderder dan de anderen, toont roze, oker en lichtbruine tinten met kleine geelachtigereflecties. Vanuit hem ontspringen talrijke takken die in verschillende richtingen openen en een brede structuur vormen. Zijn positie en hoogte maken hem een van de belangrijkste aandachtspunten van het werk.

Deze centrale boom lijkt te fungeren als een grens tussen twee omgevingen. Links ervan ontvouwt zich een ruimer gebied, waar de bergen duidelijker te zien zijn; rechts daarvan is er veel donkerdere en dichtere begroeiing. De boom schept zo een evenwicht tussen openheid en diepte, tussen de verre ruimte van het dal en de omhullende nabijheid van de struiken.

Aan de rechterkant verschijnt een machtige massa begroeiing, samengesteld uit donkere groen-, blauwzwart, bruin en kleine roodgekleurde nuances. Zijn dichtheid contrasteert met de lichtheid van de kale takken en geeft een krachtige visuele zwaarte. Deze zone kan wijzen op een groepblijvende bomen, een dichte bosrand of een helling bedekt met struikgewas. Zijn aanwezigheid roept mysterie op, omdat het lijkt dat de voortzetting van het landschap zich erachter verschuilt.

Boven deze donkere begroeiing rijzen takken die getint zijn met vervaagde roze, paarse, grijze en rozerode tinten. Sommigen behouden kleine bladgroepen of scheuten die hun contouren verzachten. De combinatie van koude en warme kleuren geeft rijkdom en laat een zacht licht voorstellen, gefilterd door een bedek­te hemel. Deze onregelmatige kruinen lijken zacht te ruisen en brengen een gevoel van bries in de scène.

Het verschil tussen de twee zijden van de compositie is bijzonder aantrekkelijk. Het linker gedeelte straalt lucht, afstand en helderheid uit, terwijl rechts schaduw, begroeiing en diepte concentreert. Deze tegenstelling verbreekt de harmonie niet, maar maakt het landschap levendiger. De kijker kan zich verplaatsen van de open ruimtes naar de verborgen zones en een natuur ontdekken die helderheid en mysterie afwisselt.

Achter de bomen strekt zich een heldere strook uit in crèmekleur, lichtgrijs en witblauw. Deze zone kan corresponderen met verre velden, verlichte hellingen of restjes sneeuw in het dal. Zijn helderheid scheidt de donkere stam van de bergen en vergroot het gevoel van afstand. Ook introduceert het een visuele pauze tussen de intense begroeiing van de voorgrond en de grote blauwtinten van de achtergrond.

De heldere vormen van het dal verschijnen gedeeltelijk achter de bomen, zodat de toeschouwer alleen via de ruimtes tussen de stammen reconstrueren kan. Deze gefragmenteerde visie is suggestief, omdat het mogelijk maakt zich een veel grotere landschap voor te stellen voorbij het zichtbare. De bleke zones lopen horizontaal en dienen als een visueel pad dat naar de bergen leidt.

De berg die in het midden ligt heeft een zachte en ronde silhouet. Zijn tinten blauw en grijzig stralen afstand en sereniteit uit, in contrast met de aardse en levendige kleuren van de voorgrond. De helling lijkt langzaam af te lopen naar het dal en is gedeeltelijk bedekt door een frisse atmosfeer. Zijn aanwezigheid biedt stabiliteit en schept een natuurlijke horizon achter de onrust van takken en struiken.

Aan de linkerzijde is nog een verder weg liggende en diffuus geformuleerde bergvorm te onderscheiden. De contouren zijn zacht door de afstand, en vagen gedeeltelijk op in de lucht. Deze geleidelijke verlies in chromatische intensiteit creëert een aangename diepte. De kijker kan zich voorstellen dat de bergen verder doorlopen dan de grenzen van de scène, deel uitmakend van een uitgestrekt en stil gebied.

De blauwtinten op de achtergrond vormen een belangrijk contrast met het groen, geel en bruin van het nabije terrein. Terwijl de bergen frisheid, kalmte en verte uitstralen, brengt de begroeiing van de voorgrond warmte, energie en beweging. Deze kleurrelatie helpt de verschillende ruimtes te onderscheiden en tegelijk te verbinden binnen een gezamenlijke sfeer.

De lucht beslaat de bovenkant en wordt gedomineerd door grijsachtige blauwtinten, gedimpt heldere azuur en delicate wittinten. Het is niet volledig onbewolkt, maar bedekt met een zwakke en uniforme helderheid. Deze atmosfeer kan herinneren aan een frisse ochtend, een begin van de lente of het moment na een lichte regen. Het ontbreken van fel licht versterkt het intieme en contemplatieve karakter van het landschap.

De helderheid van de lucht laat de fijnste takken op speciale scherpte uitspringen. Hun donkere vormen stijgen op en splitsen zich tegen de blauwe achtergrond, waardoor een delicate structuur ontstaat. Sommige takken eindigen in kleine scheuten, verspreide bladeren of gouden vormen die het voorjaar van de bomen aankondigen. Deze oppositie tussen de naaktheid van de structuur en de verschijning van nieuw leven vormt een van de poëtische aspecten van de scène.

De belichting lijkt zacht door het hele landschap uit te spreiden. Er is niet één gebied dat direct fel wordt verlicht, maar een diffuse helderheid die geleidelijk de kleuren van de begroeiing onthult. De gele tinten in het eerste plan en de roze tinten van de stammen krijgen meer verantwoordelijkheid dankzij dit ingetogen licht. Het resultaat is een frisse, rustige en licht melancolische atmosfeer.

Ondanks de algemene sereniteit heeft de scène een merkwaardige gevoel van beweging. De takken openen en kruisen in meerdere richtingen; de kleuren van het ondergroei veranderen voortdurend; en de kroonvormen van de bomen lijken op een lichte bries te reageren. De natuur lijkt actief, hoewel haar transformatie langzaam en stil plaatsvindt. Het lijkt alsof alles groeit, verandert of voorbereidt op een nieuw seizoen.

De compositie combineert verticale, diagonale en horizontale lijnen. De stammen brengen verticaliteit en elevatie; de takken creëren diagonalen die de ruimte dynamiseren; en de valleivlakten en bergen bieden horizontale stabiliteit. Deze variatie stuurt de blik op een vloeiende manier, zodat je de afbeelding kunt doorlopen vanaf de nabije planten tot aan de lucht en daarna terug naar de bergen.

Het ontbreken van menselijke figuren, duidelijke paden of constructies versterkt het gevoel van isolatie. Het landschap komt over als een afgelegen hoek, nog vrij van zichtbare interventie. Het lijkt een plek die je ontdekt tijdens een eenzame wandeling door het platteland, wanneer de blik onverwacht stilvalt bij de schoonheid van wat bomen, een helling en het veranderende licht van het seizoen.

Deze eenzaamheid straalt geen verlatenheid uit, maar rust uit. De scène nodigt uit tot het voorstellen van de stilte van het dal, onderbroken alleen door de wind tussen de takken, het gezang van een vogel of het bewegen van droge bladeren. De toeschouwer kan zich verbonden voelen met het landschap en het vanuit de nabijheid van de begroeiing observeren. Het werk roept zo een intieme ervaring op, verbonden met een geduldige waarneming van de natuur.

Het seizoensmoment is fundamenteel om de sfeer van het schilderij te begrijpen. De bomen zijn nog kaal en herinneren aan de soberheid van de winter, terwijl de gele en groene tinten van de bodem de komst van de lente aankondigen. Deze samenwerking tussen eind en begin maakt van het landschap een representatie van verandering. De natuur lijkt te blijven hangen tussen twee toestanden, met geheugen van de kou en al klaar voor de vernieuwing.

Het werk kan ook gezien worden als een reflectie op weerbaarheid en de tijd die verstrijkt. De bomen blijven overeind na de winter, hun kale takken tonen kracht zonder hun kracht te verliezen. Onder hen begint de begroeiing kleur en vitaliteit terug te winnen. De bergen, sereen en stil in de verte, vormen een tegenhanger voor de veranderende cyclus van planten en bomen, en symboliseren standvastigheid tegenover transformatie.

De rijkdom aan kleur maakt van elke uikering van het landschap een kleine visuele ervaring. Heldere gele acties trekken als eerste de aandacht; donkere groenen bieden diepte; roze en paarse tinten verzachten de stammen en kroons; en blauwen leiden naar de verte. Hoewel veel kleuren in het beeld samenleven, lijken ze allemaal verbonden door de frisse en licht wazige atmosfeer van de omgeving.

De kijker kan zijn reis beginnen bij de groene en gele strook van het eerste plan, daarna tussen de struiken doorgaan en omhoog klimmen langs de stammen. Vanuit de takken richt men zich naar de hemel en daalt men opnieuw af naar de blauwgetinte bergen. Tenslotte leiden de lichte delen van het dal terug naar de begroeiing. Deze ronde beweging maakt de compositie omhullend en laat elke nieuwe beschouwing opnieuw subtiele nuances ontdekken.

Samengevat presenteert het werk een bergachtig landschap in een moment van seizoensovergang, met bomen die nog kaal omhoog rijzen boven een overvloedige en kleurrijke begroeiing. De groenen, gele, oker en roodgekleurde tonen van de voorgrond contrasteren met de serene blauwen van de bergen en de hemel, terwijl de open takken een opwaarts en dynamisch ritme creëren. De helderheid van het dal, de dichtheid van het bos aan de rechterkant en de subtiele verschijning van knoppen en wilde bloemen bouwen een sfeer van stilte, frisheid en vernieuwing. Meer dan simpelweg een beschrijving van een stukje natuur, viert het schilderij de weerstand van de bomen, het ontwaken van de aarde en de schoonheid van dat moment waarin de winter begint toe te geven aan de komst van een nieuwe lente.