Paco Castón (1954) - Campos dorados

Pictura Subastas presenteert dit magnifieke kunstwerk van Andreu Masó, dat een rustig dorp met rode daken en heldere huizen voorgesteld, gedomineerd door een toren en omgeven door gouden velden, waar een landweg naartoe leidt onder de bescherming van imposante, blauwig getinte bergen. De schilderijen onderscheidt zich door zijn uitstekende techniek en de grote picturale kwaliteit die het uitstraalt.

· Afmetingen met lijst: 53x61x3 cm.
· Afmetingen zonder lijst: 38x46 cm.
· Olieverf op doek door de kunstenaar met de hand ondertekend in de linkeronderhoek.
· Het stuk verkeert in goede staat van behoud.
· Het werk wordt verkocht met een prachtige lijst (inbegrepen in de veiling als cadeau).

Het werk komt uit een exclusieve privécollectie in Girona.

Belangrijke opmerking: de gemaakte foto's maken integraal deel uit van de beschrijving van het lot. Digitale weergave in mockup is indicatief; er kunnen verschillen bestaan ten opzichte van het werk in kleur, schaal en detail.

Het schilderij zal professioneel worden ingepakt door een IVEX-expert (https://www.instagram.com/ivex.online/), met materialen van hoge kwaliteit om de bescherming te garanderen. De verzendprijs dekt zowel de kosten voor professioneel verpakkingswerk als het eigen transport.
De verzending geschiedt via Correos, GLS of NACEX met tracking. Verzendingen mogelijk internationaal.

------------------------------------------------------------------

Dit schilderij presenteert een brede en evocatieve panorama van een klein dorp dat aan de voet van een imposante bergketen ligt. De blik van de toeschouwer betreedt de scène door een landweg die vanaf het eerste plan vertakt en geleidelijk door gouden en groene velden naar de eerste woningen voert. Boven de daken rijst de toren van een kerk op, die uitgroeit tot het belangrijkste referentiepunt van de gemeente, terwijl de blauwig getinte bergen op de achtergrond het geheel omarmen en een krachtig gevoel van diepte, bescherming en sereniteit toevoegen.

De weg heeft een centrale rol in de compositie. Hij begint in de linksonderhoeks met een aanzienlijke breedte en wordt geleidelijk smaller naarmate hij naar het dorp toe loopt. Zijn enigszins gebogen verloop vermijdt een stijve perspectief en geeft de indruk van een route aangepast aan de natuurlijke onregelmatigheden van het terrein. Deze richting trekt de blik onmiddellijk van de open ruimte van het veld naar de huizen die in de verte gegroepeerd staan.

Het oppervlak van de weg bestaat uit een rijke opeenvolging van grijstinten, oker, wit, paars en aardetinten. De heldere delen lijken rechtstreeks door licht te worden beschenen, terwijl donkere banen langs een kant schaduwen, oneffenheden of sporen van continu gebruik suggereren. Deze chromatische variaties geven de weg een natuurlijke aanwezigheid en voegen het harmonieus in bij het omliggende landschap.

De route wekt een gevoel van uitnodiging en ontdekking op. De toeschouwer bevindt zich aan de rand van de dorpskern, klaar om de laatste meters te bewandelen die het open veld scheiden van de woningen. De iets gebogen bocht verbergt gedeeltelijk het exacte toegangspunt tot het dorp, wat een subtiel mysterie toevoegt en de veronderstelling oproept van een vervolg van de route tussen de huizen, straten en kleine pleinen.

Aan beide zijden van de weg strekt zich weelderig vegetatie uit. De velden worden gedomineerd door geel, oker, groen en bruin, kleuren die op een warme tijd van het jaar of nabij oogst wijzen. De planten zijn niet uniform gerangschikt, maar gegroepeerd in zones en onregelmatige vlekken, wat de diversiteit van het landelijke terrein weerspiegelt. Deze variatie geeft beweging aan de voorgrond en voorkomt dat het landschap statisch overkomt.

In het linker gedeelte domineren warme, aardse tinten. De verticale, lange vormen van de begroeiing doen denken aan graan, hoge kruiden of rijpende gewassen die onder het licht oprijzen. Tussen deze warme gebieden verschijnen kleine groene, blauwere en grijzige accenten die schaduwen, wilde planten of variaties in de dichtheid van het veld voorstellen. De combinatie creëert een indruk van overvloed en vruchtbaarheid.

Het rechter gedeelte toont groenere en frissere begroeiing. Daar mengen zich smaragdtinten, geelachtige, blauachtige en okertinten, wat een rijk oppervlak oplevert. Dit chromatische verschil tussen beide kanten van de weg helpt de route af te bakenen en geeft balans aan de compositie. De weg wordt zo omlijst door twee verschillende maar aanvullen­de natuurlijke gebieden.

Op de voorgrond zijn de vormen van de vegetatie ruim en expressief, terwijl ze kleiner en compacter worden naarmate men dichter bij het dorp komt. Deze geleidelijke afname versterkt het perspectief en maakt de afstand tot de kern met huizen helder waarneembaar. De velden fungeren als een uitgestrekte natuurlijke foyer die de visuele komst naar de architectuur voorbereid.

Het dorp bestrijkt de centrale band en bestaat uit een overvloedige cluster van huizen met verschillende hoogten en kleuren. De woningen overlappen elkaar en vormen een complexe opeenvolging van gevels, daken, schoorstenen en kleine muren. Deze opeenhoping geeft de indruk van een oude kern die organisch is gegroeid door de tijd heen en zich heeft aangepast aan de zachte onregelmatigheden van het terrein.

De gevels tonen een warme en lichte palette bestaande uit wit, crèmekleuren, zachte geel­tinten, roze, grijs, oker en paarse tonen. Sommige woningen ontvangen helder licht dat hun volume accentueert, terwijl andere gedeeltelijk in koelere schaduwen liggen. Deze afwisseling laat de gebouwen onderscheiden, terwijl er toch een sterke visuele eenheid blijft binnen de stedelijke geheel.

De daken vormen een van de meest karakteristieke elementen van het dorp. Hun roodgele, rozige, bruine en oranje tinten worden door de hele centrale band verspreid en vormen een aantrekkelijk contrast met de gele velden en de blauwe bergen. De schuine bedekkingen stapelen zich op verschillende niveaus, waardoor een ritme van diagonalen ontstaat dat de horizontale werking van de gemeente levendig houdt.

In het rechter gebied vallen verschillende grotere huizen op, met lichte gevels en ruime rode daken. Deze gebouwen bevinden zich nabij de rand bij de toegang van het pad en geven visueel gewicht aan dat uiteinde. Hun witte en lichtgeelgetinte muren weerspiegelen het licht, terwijl de donkere deuropeningen en ramen privacy suggereren in interieur dat beschermd is tegen de hitte buiten.

Het ontbreken van zichtbare menselijke figuren versterkt het gevoel van rust, hoewel het dorp niet verlaten lijkt. Zorgzame huizen, paden, bewerkte velden en de ordening van de gebouwen wijzen op een dagelijkse aanwezigheid op indirecte wijze. Het is mogelijk de bewoners in de binnenruimtes van de huizen te voorstellen, terwijl ze werken op nabijgelegen landerijen of door de straten lopen die tussen de daken verborgen lijken.

De toren van de kerk rijst op in het middelste linker deel en vormt het grote verticale as van het tafereel. Zijn structuur domineert het stadsprofiel zonder zich te veel op te dringen op de huizen. Het bovenste gedeelte, bekroond door een spits en helder verlicht, snijdt duidelijk tegen de lucht af. De donkere openingen van de klokkentoren geven diepte en versterken het monumentale karakter van het bouwwerk.

De positie van de toren maakt haar het symbolische hart van het dorp. De woningen lijken eromheen gegroepeerd te zijn, terwijl haar hoogte haar zichtbaar maakt vanaf de omliggende velden en paden. Naast het visueel ordenen van de compositie, straalt de toren een gevoel van blijvende aanwezigheid, geschiedenis en continuïteit uit, alsof zij generaties lang het leven van de gemeenschap heeft begeleid.

De warme toon van het steenwerk van de toren resoneert met de gele tinten van het veld en met de roodgele daken. Het licht concentreert zich vooral op de bovenkant, waardoor dit punt van de panorama een van de helderste punten wordt. Deze helderheid trekt de blik aan en vormt een contrast met de donkere bergen die achter de bevolking oprijzen.

Aan de linkerzijde verschijnt een andere verticale structuur van bijzondere aard. Haar silhouet rijst boven de nabije woningen uit en evenwichtigt de aanwezigheid van de hoofdtoren. Hoewel minder prominent, biedt het variatie aan het stadsprofiel en suggereert het het bestaan van andere functionele of historische gebouwen binnen de gemeente. Haar heldere vorm valt zachtjes op tegen de lucht en de verte.

De verdeling van deze twee verticale structuren is essentieel voor het evenwicht van het werk. De kerk-toren domineert het midden, terwijl de constructie aan de linkerkant voorkomt dat al het visuele gewicht op één punt geconcentreerd raakt. Tussen beide ontvouwt zich een grillige lijn van daken, schoorstenen en gevels die het dorp een levieliek profiel geeft.

Achter de huizen zijn verschillende donkere bomen zichtbaar die een overgangsband vormen naar de bergen. Hun diepe, bijna blauwachtige groenen contrasteren met de helderheid van de gevels en helpen het stedelijk centrum te scheiden van het reliëf op de achtergrond. Sommige bomen hebben hoge, smalle vormen, terwijl andere zich samenvoegen in dicht opeengebod werken.

De begroeiing achter de huizen lijkt het dorp te beschermen en te verzachten de ontmoeting tussen architectuur en berg. De bomen vullen de vrije ruimtes tussen gebouwen en rijzen boven bepaalde daken uit, wat de nauwe integratie van de gemeente met zijn natuurlijke omgeving aantoont. Deze relatie voorkomt dat de gebouwen geïsoleerd lijken en geeft het landschap een aangename gevoel van continuïteit.

De bergen overheersen het hele bovenste rechtergedeelte en strekken zich uit achter de bevolking als een grote natuurlijke barrière. Hun profiel loopt geleidelijk omhoog naar de top, dicht bij het uiteinde van het bovenste rechteruitzicht. Het reliëf bestaat uit diepe blauwtinten, paarse tinten, grijstinten en gedempte groentinten, kleuren die afstand suggereren en een frisse contrast vormen met de warmte van de voorgrond.

De overlap van de hellingen creëert verschillende dieptevlakken. De dichtstbijzijnde heuvels lijken donkerder en beter gedefinieerd, terwijl de topjes verderop geleidelijk opgaan in de lucht. Deze opeenvolging laat de uitgestrektheid van het land zien en plaatst het dorp in een veel groter landschap, waardoor zijn intieme en compacte karakter wordt versterkt.

In sommige delen van de berg zijn lichtere, rozeachtige en grijze stroken te onderscheiden die kunnen wijzen op variaties in begroeiing, paden, rotsoppervlakken of verlichte gebieden. Deze variaties doorbreken de uniformiteit van het reliëf en geven volume. De berg fungeert niet slechts als achtergrond, maar als een wezenlijke aanwezigheid die de sfeer en identiteit van de plek bepaalt.

De hoogste top stijgt op in een ronde, stevige vorm. Zijn donkerblauwe tint contrasteert met de heldere hemel en maakt van de berg een majestieus, maar niet dreigend element. De bevolking lijkt rustig te rusten aan zijn voeten, beschermd door de ruimtelijkheid van het reliëf. Deze schaalrelatie beklemtoont de geringheid van de gebouwen vergeleken met de immensiteit van de natuur.

De lucht bezaait een ruime band in de bovenlinkerhoek en strekt zich uit over de bergen met blauwtinten, grijstinten en groenachtige tonen. Zijn verschijning is sereen en licht verduisterd, zonder duidelijk afgelijnde wolken of sterke contrasten. Deze zachte sfeer laat de toren duidelijk uitkomen en draagt bij aan een gevoel van omhullende rust.

De algemene belichting lijkt overeen te komen met een rustige dag. De gouden velden en heldere gevels krijgen een warme gloed, terwijl de bergen gekoeler en dieper blijven. Dit spanningsveld tussen warmte en frisheid ordent de verschillende vlakken van de scène en versterkt het gevoel van afstand. Het dorp fungeert als een ontmoetingspunt tussen beide cromatische werelden.

De compositie wordt opgebouwd uit drie grote ruimten: het veld en het pad op de eerste plan, het dorp in het centrale gebied en de bergen met de hemel op de achtergrond. Elk band heeft een eigen identiteit, maar ze zijn verbonden. Het pad leidt naar de huizen, de daken rijzen omhoog naar de toren en de toren leidt uiteindelijk de blik naar de bergen en de hemel.

Een van de grootste aantrekkingskrachten van het werk ligt in de harmonie tussen natuur en architectuur. De huizen lijken niet los te staan van het landschap, maar geïntegreerd tussen velden, bomen en bergen. Hun kleuren lijken te komen uit de omgeving zelf: de daken herhalen de roodachtige tinten van de aarde, de façades weerspiegelen de gele tinten van het veld en de schaduwen verwerken de blauwen van het reliëf op afstand.

De scène bezit ook een duidelijke emotionele dimensie. Het pad kan worden geïnterpreteerd als een symbool van aankomst, terugkeer of ontdekking, terwijl het dorp het idee van thuis en verbondenheid voorstelt. De toren fungeert als een zichtbare oriëntatiepunt vanaf afstand, en de bergen roepen de stabiliteit op van een landschap dat de tijd doorstaat.

De algehele sfeer straalt stilte en rust uit. Er is geen verkeer, geen grote gebouwen of elementen die de rust van het plattelandsleven onderbreken. Alles lijkt zich in een langzaam tempo te voltrekken, bepaald door de arbeid op het veld, de seizoensveranderingen en het dagelijkse leven van een kleine gemeenschap. Deze kalmte maakt van het landschap een bijzonder uitnodigende en contemplatieve voorstelling.

De overvloed aan okeren en gele tinten geeft de indruk van het einde van de zomer of het begin van de herfst. De velden lijken hun rijpheid te hebben bereikt, terwijl sommige groene tinten hun intensiteit nog behouden. Deze chromatische samenstelling suggereert een moment van seizoensovergang en geeft het landschap een verfijnde noot van nostalgie.

In zijn geheel biedt dit prachtige schilderij een serene, heldere en diep evocatieve visie van een landelijke dorpsgemeenschap aan de voet van een grote bergketen. Het kronkelende pad door de gouden velden leidt de blik naar de huizen met lichte gevels en rode daken, gesierd door een elegante toren die uittorent boven het silhouet van de gemeente. De combinatie van warme aarde, groene begroeiing, traditionele architectuur, blauwig getinte bergen en een zacht verduisterde hemel creëert een sfeer van vrede, verbondenheid en tijdloze schoonheid die de toeschouwer meeneemt naar een plek waar het leven in harmonie met de natuur lijkt te verlopen."