Joan Vila Arimany (1944) - El antiguo lavadero

Pictura Subastas presenteert dit magnifieke kunstwerk behorend tot Vila Arimany, dat een oude stenen wasplaats omgeven door bomen en begroeiing voorstelt, gelegen naast een historische boogvormige constructie die wordt verlicht door een zacht licht. De schilderkunst valt op door zijn uitstekende techniek en de hoge schilderkunstige kwaliteit die het overbrengt.

· Afmetingen met lijst: 95x113x5 cm.
· Afmetingen zonder lijst: 73x92 cm.
· Olieverf op doek, met de hand gesigneerd door de kunstenaar onderaan rechts, Vila Arimany.
·Het stuk verkeert in goede conservatie.
· Het werk wordt verkocht met prachtige lijst (inbegrepen in de veiling als cadeau).

Het werk komt uit een exclusieve privécollectie in Girona.

Belangrijke noot: de inbegrepen foto's maken integraal deel uit van de lotbeschrijving. Digitale weergave in een oriënterende mockup; er kunnen verschillen bestaan ten opzichte van het daadwerkelijke artikel qua kleur, schaal en details.

Het schilderij zal professioneel worden ingepakt door een Ivex-expert (https://www.instagram.com/ivex.online/), met hoogwaardige materialen om optimale bescherming te garanderen. De verzendprijs dekt zowel de kosten van professionele verpakking als het transport zelf.
De verzending vindt plaats via Correos, GLS of NACEX met tracking. Wereldwijde verzendingen mogelijk.

------------------------------------------------------------------

Dit schilderij presenteert een historisch en stil hoekje waarin een oude stenen structuur, een rechthoekige wasplaats en een weelderige boomgaard in harmonie samenleven. De compositie leidt de blik van de grote stammen op de voorgrond naar een brug of aquaduct met twee bogen, gelegen links en deels verlicht door een zacht licht. Aan de rechterkant neemt een ruime stenen wasplaats een voorname positie in en geeft het landschap een dagelijkse dimensie, waarmee het gebruik van deze plek door generaties heen wordt opgeroepen.

De ruimte lijkt ver verwijderd van het stadscentrum, omgeven door hoge bomen en oude muren beschermd. Er worden geen menselijke figuren, voertuigen of moderne elementen getoond die de rust van de omgeving verstoren. Deze afwezigheid versterkt het gevoel van een plek die uit de tijd lijkt te zijn, bewaard als getuige van een voorbije levensstijl verbonden met water, huishoudelijk werk en gemeenschapsleven.

De wasplaats vormt het belangrijkste element op de voorgrond. Zijn grote rechthoekige ader strekt zich uit van de onderste rechterhoek naar het midden, waardoor een scherpe diagonaal ontstaat die de blik richting de bomen en de achtergrondarchitectuur leidt. Zijn geometrische vormen contrasteren met de onregelmatigheid van de stammen, takken en begroeiing die het geheel omringen.

De structuur is afgebakend door dikke stenen en verweerd cement. De bovenzijden zijn slijtgeraakt en tonen een gevarieerde reeks grijstinten, bruintinten, paarse, witte en kleine ocker reflecties. Deze tonaliteitsveranderingen suggereren de blijvende werking van water, vocht en de loop der jaren op de oppervlakken.

In het interieur is een lange schuine plank zichtbaar die waarschijnlijk dienst deed als wastafeloppervlak. Zijn vorm past zich aan het rechthoekige contour van de wasbak aan en wordt doorkruist door talloze lichte en donkere banden. De grijze, blauwachtige en groenachtige tonen dragen de kilte van de steen over en laten de constante aanraking met water vermoeden.

Langs de binnenmuur verschijnt een reeks kleine rechthoekige openingen. Deze holtes creëren een regelmatig ritme dat de structuur aandrijft en diepte accentueert. Hun donkerte contrasteert met de verlichte oppervlakken, wat variatie oplevert en de functionele aard van de ruimte versterkt.

Aan een van de uiteinden valt een kleine leiding of pijp op die uit de muur steekt. Zijn aanwezigheid bevestigt het belang van water in het geheel en laat een geluid van een lichte stroom die de wasbak vult voorstellen. Hoewel de scène visueel stil blijft, roept dit detail een sonore sensatie op die samenhangt met het murmelen van water.

Het onderste deel van de wasplaats behoudt een blauwachtige zone die kan overeenkomen met opstaand water of met een oppervlak dat door vocht is aangetast. Heldere en donkere reflecties geven diepte en suggereren een koele achtergrond, beschermd tegen direct licht. Deze kleine blauwe band vormt bovendien een cromatische relatie met de schaduw van de ondergrond en de bomen.

De muur rondom de wasplaats loopt door naar het midden van de scène. Zijn rechte contour vormt een grens tussen de gebouwde ruimte en de achterliggende groene zone. Het bovenste deel ontvangt een warme licht dat de randen benadrukt, terwijl de verticale zijde in schaduwen van bruin, paars en grijstinten blijft.

De vochtvlekken en kleurschakeringen van de muren tonen hun ouderdom. Sommige gebieden lijken geërodeerd, andere hebben geelachtige en roestachtige reflecties, en meerdere zones vallen in een groene schemer. Deze variatie geeft de oppervlakken een levendige aanwezigheid, alsof elke voetafdruk een deel van de geschiedenis van de plek bewaard.

Aan de extreme rechterkant rijst een donkere muur op die het binnenste gedeeltelijk afsluit. Het oppervlak wordt gedomineerd door diepe grijzen, bruintinten en zwart, onderbroken door stroken licht of slijtage. De bovenkant wordt bekroond door een regels steen die een lichte diagonale volgt en de blik naar het berglandschap op de achtergrond leidt.

De duisternis van deze muur geeft visueel gewicht aan de rechterkant en benadrukt de helderheid van het linkerdeel. Zijn aanwezigheid versterkt ook het gevoel van intimiteit, omdat het de wasplaats omzet in een beschermde en besloten ruimte. Het lijkt een plek te zijn bedoeld om ook tijdens de warmste uren koel te blijven.

De bomen vormen het grote natuurlijke element van de compositie. Verschillende stammen rijzen verticaal uit de grond en lopen vrijwel tot bijna de hoogte van het schilderij. Hun onregelmatige vormen en de geënte schorsen vormen contrasterende variatie met de geometrie van de muren, wat beweging en variatie toevoegt aan het geheel.

In de linkervoorgrond verschijnt een bijzonder robuuste stam. Zijn schors toont grijs, paars, bruin en blauwachtige reflecties, terwijl een afgezaagde tak een lichtere ovale oppervlakte zichtbaar laat. Dit detail versterkt de nabijheid van de boom en laat zijn leeftijd en ontwikkeling zien.

Naast de hoofdstam rijst een andere, slankere en vergurende boom op. Beiden functioneren als een natuurlijk kader voor de achterliggende architectuur. De stijgende oriëntatie van hun stammen leidt de blik naar de kruinen, die zich uitstrekken over het bovenste gebied en een boomgewelf boven de binnenruimte creëren.

In het centrale rechtergedeelte verzamelen zich verschillende bomen met smalle stammen. Hun schors ontvangt kleine roze, bleekachtige en geelachtige reflecties die opvallen tegen de diepe schaduwen van de begroeiing. Deze groep creëert een aantrekkelijke verticale cadans en scheidt de wasplaats van de achterliggende muren.

De kruinen vormen een dichte en donkere massa van groen, blauw en zwart. De bladeren overlappen elkaar tot een groot deel van de lucht verbergen en een frisse schaduw over de ruimte creëren. Op sommige plekken dringt het licht door het bladerdak en ontstaan kleine verlichte zones die de vloer, de muren en de stammen verlevendigen.

De lagere begroeiing komt vooral in overvloed rondom de basis van de bomen. Planten, struiken en kruiden vullen de open ruimten tussen de constructies, mengend met lichte groenen, blauwen, gele tinten en kleine roodgeblekende accenten. Deze natuurlijke aanwezigheid verzacht de hardheid van de steen en laat zien hoe het landschap de oude structuren heeft omgeven.

De grond is bedekt met een mengsel van schaduwen in blauwachtige, groene, paarse en bruine tinten. Sommige zones lijken vochtig, terwijl andere geelachtige en roze flitsen van het gefilterde licht ontvangen. De chromatische variatie laat wortels, gevallen bladeren, aarde en kleine oneffenheden zien.

Het terrein leidt visueel naar de opening van de grote boog links. Onder deze doorgang verschijnt een groene en heldere zone die contrasteert met de schaduwen van de voorgrond. De helderheid fungeert als een uitnodiging om door de architectuur te lopen en het landschap aan de andere kant te ontdekken.

De stenen constructie op de achtergrond presenteert een grote boog en een kleinere doorgang. De hoofdboog neemt een groot deel van het linkerdeel in beslag en opent zich met een brede en stevige kromming. De rechthoekige blokken zijn duidelijk te onderscheiden, waardoor het oude en monumentale karakter van het geheel naar voren komt.

Elke steen toont lichte variaties van grijs, bruin, paars en oker. De opeenvolging van blokken laat de robuustheid van de constructie voelen, terwijl enkele slijtageplekken voor naturaliteit zorgen. De boog lijkt door de tijd heen resistent te zijn geweest en is volledig in het landschap geïntegreerd.

Aan de rechterkant van de hoofdboog bevindt zich een kleinere opening. Zijn afgeronde vorm herhaalt de kromming van de grotere structuur en genereert een interessante architectonische correspondentie. Erachter schijnen verlichte gebieden, begroeiing en blauwachtige tinten die de continuïteit van het pad suggereren.

De dubbele opening creëert verschillende diepte-niveaus. De grote boog frameert een veld en een klein paadje, terwijl de kleinere boog leidt naar een donkerder en mysterieuzer ruimte. Deze combinatie nodigt uit tot visueel wandelen door de scène en het voorstellen van de verborgen paden achter de muren.

Verder dan de constructie is een zachte heuvel te zien met okerkleurige, groene en roze tinten. De helderheid contrasteert met de schaduwrijke omgeving van de wasplaats. De heuvel lijkt door de zon te worden gebaad en vergroot het landschap, waardoor blijkt dat de plek dichtbij een open landelijke omgeving ligt.

Aan de bovenrechts kant verschijnt een andere bergachtige verheffing. Zijn vormen zijn opgebouwd uit grijs, bruin, gedempte groen en kleine warm reflecties. Ook al neemt hij een klein gebied in, hij plaatst het geheel binnen een bredere regio en zorgt voor diepte op de achtergrond.

Het licht vervult een essentiële functie. Het dringt voornamelijk van links binnen, verlicht de opening van de boog en bereikt delen van het terrein, de stammen en de muren. De wasplaats blijft in een frisse schemering, maar zijn randen krijgen voldoende reflecties om zijn structuur duidelijk te definiëren.

Deze lichtcontraste verdeelt de scène tussen een open en zonnige buitenwereld en een intieme ruimte beschermd door de bomen. Het gebied van de boog vertegenwoordigt de uitgang naar het veld, terwijl de wasplaats een sfeer van schaduw, vocht en afzondering behoudt. Beide gebieden vullen elkaar aan en verrijken elkaar.

Het kleurenspectrum wordt gedomineerd door grijstinten, groenen, blauwen en bruin. De kleine accenten geel, roze en oker brengen warmte and voorkomen dat de scène te koud aanvoelt. Deze combinatie geeft de frisheid weer van een schaduwrijke plek, nabij water en omgeven door begroeiing.

De afwezigheid van mensen maakt de objecten en de architectuur tot dragers van herinnering. De wasplaats herinnert aan een collectieve activiteit die de plek ooit vulde met stemmen, bewegingen en geluiden. Nu blijft zij leeg, met enkel de sporen van haar functie en de stille aanwezigheid van de natuur.

De scène kan worden geïnterpreteerd als een reflectie op de tijd die verstrijkt. De steen blijft bestaan, maar toont slijtage; de bomen groeien rondom de muren; en de begroeiing vult elke beschikbare ruimte. De plek lijkt zich te bevinden tussen behoud en achteruitgang, waarbij haar schoonheid intact blijft ondanks de jaren.

Het water, zij het nauwelijks zichtbaar, wordt een suggereerde aanwezigheid. De pijp, de wasbak en de vochtvlekken laten toe de circulatie ervan te voorstellen. Dit onzichtbare element bindt de architectuur, de begroeiing en het geheugen van de ruimte samen, ter herinnering aan de belangrijkheid die het voor de gemeenschap had.

De grote boog heeft ook een symbolische waarde. Zijn opening verbindt schaduw met licht, de afgesloten ruimte met het veld en het verleden met het heden van het landschap. Het erdoorheen mentally passeren betekent het verlaten van het stille van de wasplaats en het afreizen naar een lichte en open omgeving.

Gezamenlijk biedt dit kostbare schilderij een diep serene visie van een oude stenen wasplaats gelegen tussen hoge bomen, verweerde muren en een historisch gebouw met grote bogen. Het licht dat door de hoofdopening komt, de blauwachtige schaduwen van de ruimte, de overvloedige begroeiing en de vochtvlekken creëren een frisse, intieme en geheugenvolle sfeer. De harmonieuze co-existentie tussen architectuur en natuur transformeert dit stille hoekje in een poëtische evocatie van de tijd die verstrijkt, van gemeenschapsleven en van de schoonheid die blijft bestaan in oude plekken.