Rafael Jutglar Pujol (1889 - 1961) - Cesta con cerezas

Ondertekend door de kunstenaar aan de onderkant

De algemene staat van het werk is goed; slechts melden dat het enkele craquelés vertoont door de jaren heen

Het werk wordt ingelijst aangeboden

Afmetingen werk: 38 cm hoog x 41 cm breed

Afmetingen lijst: 47 cm hoog x 55 cm breed

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

RAFAEL JUTGLAR PUJOL (Badalona, 1889 - Barcelona, 1961)

Rafael Jutglar Pujol werd geboren in Badalona op 11 oktober 1889 en stierf in Barcelona in het jaar 1961. Hij volgde studies aan een School of Arts en Officieren in Barcelona, waar zijn voorliefde voor tekenen en schilderen ontkiemde, wat uiteindelijk zijn belangrijkste professionele activiteit werd.

Op jonge leeftijd vertrok hij met zijn broer Miguel naar Cuba. Daar werkte hij als tekenaar-projectontwerper, naast het leveren van kunstkritiek voor de prestigieuze Diario de la Marina in Havana. Onder zijn activiteiten in dat land valt te noemen dat hij meewerkte aan de werkzaamheden van het Presidentspaleis, het Casino Español in Havana, het monument voor Maceo en het Centro Asturiano. Het is duidelijk dat hij en zijn broer zeer goed gelieerd waren aan Cuba op officieel vlak.

In Spanje werkt hij in Badalona bij de Compañía Catalana de Productos Químicos als tekenaar van februari tot juli 1918. In die periode verhuist hij naar Sabiñánigo en treedt hij in bij EIASA als tekenaar/lay-outtekenaar. In dit bedrijf zal hij twee periodes achter elkaar doorbrengen, afgewisseld met een verblijf in Huesca: van juli 1918 tot april 1921 en van januari 1925 tot november 1927, met de tussenpozen van 1921-1925 in Huesca. Van september 1926 tot november 1927 werd hij naar Panticosa overgebracht. Bij EIASA werkte hij aan projecten gerelateerd aan watervallen en gebouwen. Uit zijn verblijf in Huesca weten we dat hij werkte bij de Militaire Op Constructie Opdrachten.

In 1927 verlaat hij EIASA en tot 1930 werkt hij in Sabiñánigo als Ontwerper en Aannemer. Wellicht is dit de periode die ons het meest interesseert, omdat hij daar duidelijk zijn persoonlijke stempel achterliet. Gedurende die drie jaren realiseert hij verschillende werken: Casa LACOMA (het oude) aan de Puente de Sardas, het eerste dat hij maakte; Casa de ROSENDO BIESCAS, nog steeds staande waar nu de "Almacenes Arrudi" staat; Casa ABADIAS (of het VINATERO), al lang verdwenen, waar nu "El Barato" is; Casa de la HISPANO TENSINA, ook verdwenen; Casa LAGUARTA waar hij woonde en waarvan nog resten zichtbaar zijn. Maar zeker is zijn meest representatieve werk de bouw van de Iglesia de Cristo Rey. In 1929 werd de bouw van deze kerk voltooid (later werd deze gerenoveerd), gezegend op 5 mei door de Edisje Bisschop Don Juan Villar Sanz; en zoals het hoort, het originele zegel van de parochie werd speciaal door Rafael Jutglar ontworpen.

In 1930, na voltooiing van Rosendo Biescas’ huis, bleef hij het contract houden om de weg van Sabiñánigo-centrum naar het station aan te leggen, hoewel hij deze niet afmaakte wegens faillissement.

Maar zijn activiteit in Sabiñánigo beperkte zich niet tot de bouw; Rafael Jutglar had tijd voor tekenen en schilderen (sommige werken uit de Expositie dateren uit de Sabiñánigo-periode), om affiches van festiviteiten te maken, briefhoofdingen, facturen, diverse logotypes, enz. Zelfs oudere mensen herinneren zich dat hij de linten schilderde voor de lintenwedstrijden tijdens de festiviteiten. Hij gaf ook tekenles in Casa VICTOR, waar hij enige tijd woonde. Hij integreerde zich zeker volledig in de Sabiñániguense gemeenschap en men herinnert zich zijn jovialiteit en sympathie en een paar anekdotes aan boord van zijn auto, een soort “torpedo”.

Wat zijn stijl betreft, kan men zeggen dat hij beïnvloed was door de modernistische stroming van het eerste kwart van de eeuw. De opkomst van de modernistische stijl in de Aragonese architectuur was een relatief late verschijning en nauw verbonden met de verspreiding van het Catalaanse modernisme, met name de "floral stijl". Hoewel het vooral een stedelijke beweging was, paste Jutglar het in Sabiñánigo op een persoonlijke manier toe, zowel in architectuur als in grafische kunsten: bloem- en plantvormen, spel van gebogen en rechte lijnen, allegorische figuren, enz.

Rafael Jutglar verliet Sabiñánigo in 1931 en woonde tot aan zijn dood in 1961 in Barcelona. Die dertig jaren leefde hij volledig toe aan de wereld van tekeningen en schilderkunst, achterlatend een zeer omvangrijk oeuvre, waarvan in deze Expositie een klein deel wordt getoond. Wat zijn schilderkunst betreft in deze periode, zijn er twee exposities te noemen: een in 1949 met tekeningen in Sala Caralt in Barcelona, met goede kritieken, en een andere in 1953 in Casa de Cultura van San Sadurní de Noia.

Na dertig jaar na zijn dood en zestig jaar sinds zijn vertrek uit ons dorp heeft "Amigos de Serrablo" deze man "teruggevonden" die zijn sporen heeft nagelaten in de korte geschiedenis van het industriële Sabiñánigo. Rafael Jutglar zal ongetwijfeld beter bekend worden in Sabiñánigo vanaf dit Expositie.