VOLTA - "Once Upon a Forest"

Het bos lijkt op een verhaal dat al een aanvang heeft genomen, zonder het begin of het doel te onthullen.
Diep groen, blauw en turquois vormen zich in een dichte begroeiing, doorkruist door onverwachte touches van roze, geel en koraal. Tussen de takken komt een kleine roze zonnestraal omhoog als een verre, bijna verborgen aanwezigheid in de schildering zelf.
De penseelstreken vallen elkaar overlappend zodat blad, water en diepte in elkaar overlopen, waardoor het aan het oog is om een doorgang te vinden. Het oude romantische idee van het bos als plek van het onbekende wordt hier bevrijd van beschrijvende naturalisme. Het woud wordt een drempel: volg maar de kleur en je krijgt de indruk dat er iets staat te gebeuren.

Een koraalkleurige schijf brandt achter het gebladerte en kan niet passeren: de bladeren houden hem tegen, breken hem in roze schelpen die over het hele doek terugvallen. De penseelstreek is een dichte slag van korte tikken, duizenden kleine groene, blauwe, gele komma’s die naast elkaar liggen tot elke vluchtrichting wordt afgesloten. Het blauw hier is geen water noch hemel, het is de diepte zelf van het bos, de afstand die tussen een tak en de volgende ademt. Waar het oog ooit naar de tuin vanaf de oever keek, is het nu binnenin, omringd, met het gras dat in warme slagen omhoog schiet richting de onderkant van het doek. Het is een schilderij van pure vibratie, waar het licht niet verlicht: het sluipt erin, druipt, gaat op vlammetjes aan tussen de bladeren.

Getekend en gedateerd 2026 rechts onderin
Afmetingen van de afbeelding: 90 x 70 cm
Totale afmeting van het doek: 100 x 80 cm
Het werk wordt verkocht zonder lijst, het zal opgerold worden verzonden in een kartonnen buis.
Het certificaat van echtheid wordt uitsluitend op verzoek afgegeven, digitaal.

De zoektocht van Volta beweegt zich in de sporen van een terugkeer — niet nostalgisch, maar actief. De grote traditie van de Europese schilderkunst is het uitgangspunt: de periode die elk werk oproept, telkens weer. Maar de handeling waardoor deze erfenis wordt doorkruist is ondubbelzinnig hedendaags. Kleur illustreert niet, ademt. Penseelstreken beschrijven niet, vibreren. Wat van het verleden overblijft, is de diepere structuur — een bepaalde voorstelling van het lichaam, van ruimte, van licht — terwijl het oppervlak volledig aanwezig, levend is. Volta citeert niet, restitueert: zijn composities lijken voort te komen uit een gedeelde culturele herinnering, weer tot licht gebracht door ogen die anders kijken.