Stefano Trapanese (1963) - L'abito rosso - 2009

Stefano Trapanese is LEIDENDE KUNSTENAAR in de provincie Salerno (Italië) en bevindt zich stabiel in de TOP10 van DE MAESTRI DI PROFILO NAZIONALE in Italië (bron PitturiAmo.com).
Geleerd in de geschiedenis van de Italiaanse kunst en, in het bijzonder, van de Napolitaanse schilderkunst uit de zeventiende eeuw, laat meester Stefano Trapanese zich inspireren door de schilder Caravaggio (Michelangelo Merisi) en door de schilders van de Italiaanse barok. Zijn schilderijen zijn allemaal origineel olieverfschilderijen op doek. Hij kiest de modellen, kleedt ze aan en poseert ze voor een portret.

"De vrouwelijke figuur die zich gekweld in een rode jurk de scène volledig domineert. Trapanese heeft een sterke diagonale lijn gebruikt die loopt van de hoek linksboven naar de blote voet rechts onder: die leidt het oog en geeft dynamiek aan een anders gesloten, introverte houding. Het formaat 60x50 verticaal is perfect omdat het het gevoel van verzameling versterkt. De keuze om een deel van de rug en de stof weg te snijden, creëert spanning, alsof we een privé-moment gade slaan.
Het rood van de jurk is de absolute protagonist. Het is een diep vermiljoen, uitgesmeerd met body, dat op zichzelf de hele emotionele kant van het schilderij draagt. De Meester heeft opmerkelijk werk geleverd aan de plooien: men leest de zwaarte van de stof, de schaduwen zijn warm, niet zwart, en de lichten op het satijn zijn niet knalwit maar gehouden in roze tonen. Dit geeft werkelijk volume.
De donkere achtergrond, bijna caravaggesk, isoaltet de figuur en laat het rood exploderen door contrast. De grijstinten tortora/bruin van de bank/het bed zijn juist gedesatureerd tot op het punt dat ze ondersteunen zonder te concurreren. Mooie detail van de fuchsiahals op de voet en van de op spellectiek versierde banden, kleine noten die menselijk maken.
Je ziet de olieverfschildering in de hand. De teint is gemodelleerd met fijne overgangen: de schouders en de rug hebben een warme, geloofwaardige helderheid. De penseelstreken op de achtergrond en op het stof van de bank zijn ruwer, materiaals, en creëren een mooi contrast met de bijna gladde weergave van huid en jurk. Anatomisch klopt de figuur: de torsie van de romp, de positie van de arm die het gezicht verbergt, de voet in hoek zijn lastig en jij hebt ze opgelost. De rechterhand die het stof vasthoudt is delicaat en goed afgesneden.
Het is een schilderij van stilte. De vrouw laat zich niet zien, ze beschermt zichzelf. Het is geen expliciete droefheid, het is meer introspectie, kwetsbaarheid, vermoeidheid. Het feit dat het gezicht verborgen is dwingt wie kijkt zich te concentreren op het lichaam en op de kleur om de gemoedstoestand te lezen. Stilistisch gezien bevindt het schilderij zich in een hedendaags realisme met invloeden uit de figuratieve stijl van de jaren negentig: zeer gericht op het gegeven, maar met een schildertechniek die geen hyperrealistische fotografie wordt."
(kunstcritiek verzorgd door de professor in kunstgeschiedenis Luigi Crescenzo)