Matteo Ciffo - Frammenti - Tritone

- Moderne sculptuur van Matteo Ciffo (Italië - 1987) . Titel Fragmenten-Tritone
- Jaar 2026 . Uitgave nr. 1/8 - Gesigneerd en geverifieerd door de kunstenaar, met echtheidscertificaat
- Materiaal : Koude fusie van marmerpoeders en steen
- Condities uitstekend

FRAGMENTEN-collectie

De vergelijking met de klassieke beeldhouwkunst vormt een centraal element van deze collectie. Die vormen, historisch gekoppeld aan het idee van perfectie, eeuwigheid en collectief geheugen, worden gezien als uitgangspunt en onderworpen aan een proces van fragmentatie en herdefiniëring.
De vorm wordt niet langer begrepen als een stabiele eenheid, maar als een transitieve conditie. Ze wordt onderbroken, ontbonden en weer opgebouwd, waardoor haar onstabiele aard naar voren komt. Het volume opent zich, splitst zich op in blokken en fragmenten, en genereert een nieuwe structuur waarin de tijd niet langer verborgen is, maar een zichtbaar element wordt.
Deze spanning elimineert het idee van perfectie als absoluta toestand. Wat eeuwig lijkt, onthult zijn kwetsbaarheid. De klassieke vorm overleeft, maar getransformeerd: niet langer symbool van onsterfelijkheid, maar aanwezigheid die door de tijd wordt doorkruist, blootgesteld aan verandering en teruggebracht naar een nieuwe dimensie.



MATTEO CIFFO

Geboren in Biella in 1987, ontwikkel ik sinds 2007 een onderzoek gericht op materie, haar transformatie en het geheugen dat zij bewaart. Mijn werk ontstaat uit een direct contact met nobele en complexe materialen zoals marmer- en steenpoeders, natuurlijke pigmenten, Armeense aarde, oxiden en metaal. Ik beschouw ze niet als eenvoudige expressieve instrumenten, maar als levende aanwezigheden, dragers van tijd, geschiedenis en de mogelijkheid van hergeboorte.

Door een proces dat ik eerder als ritualistisch dan sculpturaal beschouw: een hergeboorte van de steen geleid door mijn hand. De praktijk ontspringt aan observatie en de wens om leven terug te geven aan wat is gebroken, verlaten of vergeten. Fragmenten en afval, vaak afkomstig uit het werk van andere beeldhouwers, worden oergrondstoffen voor mijn werken.
Het gaat om materialen die zelf al een verhaal dragen. Ik ontbind ze en reconstrueer ze, waardoor vormen ontstaan die niet langer tot hun vorige staat behoren, maar tot een nieuwe conditie. Elk werk ontspringt aan een fragiele balans tussen verlies en hergeboorte, tussen herinnering en mogelijkheid, waardoor het moment zichtbaar wordt waarop de materie ophoudt te zijn wat ze was en iets anders wordt.

De weg neemt de vorm aan van een transformatie die het traditionele beeldhouwen overstijgt, en dichterbij een bijna alchemische dimensie komt. Ik gebruik materialen die al een bestaan hebben gehad, breek ze af en herbouw ze om nieuwe vormen en identiteiten te creëren. Elke creatie ontstaat uit een spanning tussen verwoesting en regeneratie, tussen verlies en herinnering, waardoor een voortdurende staat van verandering zichtbaar wordt.

Het onderzoek gaat in dialoog met materialen die een diepe tegenstrijdigheid belichamen: schijnbaar eeuwig en onvernietigbaar, maar tegelijk gevoelig en kwetsbaar. Wat onbewegelijk lijkt, onthult een instabiele aard, in staat te reageren, te oxideren en in de tijd te transformeren. Deze toestand maakt de materie tot een actieve partner in het werk, betrokken in een constant gesprek met tijd en omgeving.
De perfecte staat maakt plaats voor kwetsbaarheid, en de eeuwigheid manifesteert zich als een levende, menselijke ervaring. De materie is niet ondergeschikt, maar wordt mede-auteur en houdt op het oppervlak sporen van gebaar, proces en eigen evolutie.

autodidoot, heb ik mijn pad opgebouwd door experimenteren, observeren en luisteren. De benadering streeft niet naar controle, maar naar begeleiding van het materiaal in zijn transformatie. De gevormde uitkomsten weerspiegelen hoe geheugen werkt: structuren waarin fragmenten, sporen en afwezigheden samenleven en zich regenereren.

Deze praktijk verkent materie als levende archief. De sculpturen ontstaan als aanwezen die tussen ruïne en hergeboorte, tussen blijvende aanwezigheid en transformatie, zweven en geven de materie een diep hedendaagse en menselijke dimensie terug.