Montiel-1985 - "FÓSIL VIVIENTE"

Dit werk onderzoekt de spanning tussen de kwetsbaarheid van materie en het persistente van de essentie. De figuur van de vis verschijnt open, en onthult niet alleen zijn interne structuur, maar ook een hart dat de anatomische logica tart en een symbool wordt. Daar waar zich normaal gesproken uitsluitend de biologische mechanica zou bevinden, rijst het emotionele centrum op, het vitale geheugen dat de slijtage door de tijd overleeft.
Het lichaam, bijna tot een fossiel herleid, roept de indruk op van wat geweest is. Zijn geërodeerde vormen herinneren eraan dat elk bestaan onderhevig is aan processen van transformatie, verlies en verandering. Toch blijft het hart onaangetast, levendig en stralend, als een kracht die weigert te verdwijnen. Het is de metafoor van wat levend blijft, voorbij de uiterlijke verschijning: identiteit, emoties, herinnering en geest.
Het werk voert een dialoog tussen leven en dood, tussen blijvendheid en verdwijning. De vis, oerbewoner van de diepten, wordt hier een getuige van geologische en menselijke tijd. Zijn skelet spreekt van het verleden; zijn hart van het voortdurende heden van de emotie. Samen bouwen ze een beeld waarin kwetsbaarheid niet synoniem is met zwakte, maar met waarheid.
De blauwe achtergrond, uitgestrekt en stil, verwijst naar de oceaan als oorsprong en archief van het leven. In die zwevende ruimte lijkt het schepsel te drijven tussen twee toestanden: relikwie en organisme, herinnering en aanwezigheid. Zo stelt Fósil Viviente een essentiële vraag: wat blijft er echt over wanneer de tijd de vorm heeft verbruikt?
Het antwoord lijkt te kloppen in het midden van het beeld. Het is niet het lichaam dat blijft bestaan, maar wat het betekenis gaf. Want zelfs wanneer de materie uiteenvalt, bestaat er een onzichtbare kracht die blijft wonen in het geheugen van de wereld. Daar waar het fossiel eindigt, begint het innerlijk leven.