Stefano - Reverie at Sunset Lake

Dromerij bij Zonsondergang aan Het Meer

Een Victoriaanse vrouw in een vloeiende paarse jurk staat aan de rand van een oever bezaaid met wilde bloemen, terwijl ze een donker parasol vasthoudt en over een glinsterend meer kijkt, in vlammen van gouden en amberkleuren. Lange cipressen rijzen als paarse silhouetten tegen een heldere rozen- en amberkleurige hemel. Ruime, expressieve penseelstreken roepen de impressionistische traditie op, met vlekkerige trekken die water met lelies bedekt, verspreide rode en roze bloemen, en de rassende warmte van het verdwijnende licht vastleggen.

Afmetingen: 100 x 75 x 2,5 cm (H x B x D)
Op doek gespannen en klaar om op te hangen!

- 100% met de hand geschilderd; uniek stuk
- Professionele olie op canvas van hoge kwaliteit
- Geen lijst inbegrepen (de randen zijn afgewerkt)
- Handtekening van de kunstenaar aan de achterzijde
- Certificaat van Echtheid (COA) inbegrepen
- Verzekerde verzending via Italiaanse koerier

***Belangrijke Verzendinformatie***
Alle kavels worden verzonden via Catawiki Smart Shipping. Gelieve je adres te bevestigen voordat je betaalt; indien je het daarna wilt aanpassen, neem dan rechtstreeks contact op met Catawiki.

Over Stefano

Stefano is een Italiaanse hedendaagse kunstenaar wiens signatuur met plamuurmes impasto impressionisme en abstractie verenigt, waardoor hedendaagse landschappen in het domein van gevoel worden getrokken. Werkend in gelaagde oliën bouwt hij terreinen van licht en textuur waar kleur, beweging en emotie botsen – randen vangen de zon, gekrabde passages ademen en horizonten worden gesuggereerd in plaats van beschreven.

Geboren in Milaan en nu gevestigd in een klein dorp in het platteland, put hij evenveel uit stedelijke dynamiek als uit landelijke rust. Zijn proces is fysiek en ritmisch: het mengen van dichte pigmenten, het neerleggen en optillen van verf, en het laten snijden en glijden van het mes zodat tijd op het oppervlak blijft ingeschreven. Stedenlijnen lossen op in gebaren; weiden veranderen in chromatische getijden.

De doeken van Stefano openen een gesprek tussen werkelijkheid en verbeelding, tussen herinnering en plek. Hij draait herinnering om in beweging en plaatsen in sensatie, en nodigt kijkers uit om te blijven hangen, te dwalen en zichzelf te herkennen in de verschuivende afstand.