Walter Geraci - La Rosa dei desideri silenti

De roos was niet zomaar een ornament; het was de vorm die haar geheugen had aangenomen. Het was dicht, zwaar, een last van toewijding en pijn. Ze had dit fetisj in haar geest ingeplant, een gewicht dat haar dwong naar beneden te kijken.

Vanaf die dag keek ze niet langer naar de buitenwereld. Haar ogen sloten zich voor altijd voor de grijze Stad der As. Haar bleke huid was het marmer geworden van haar eigen standbeeld, haar decolleté blootgesteld als een kwetsbaar offer. Het donker olijfgroene fluwelen kledingstuk, om haar schouders geslagen, was een mantel van mos die haar beschermde, een band met het land dat haar vergeten had.

Olie op doek - volledig met de hand gemaakt - met echtheidscertificaat - verzonden in een stevige en goed beschermde verpakking.