Jaume Mateu (1954) - El guardián del tiempo

Pictura Subastas presenteert dit fraaie kunstwerk afkomstig van Jaume Mateu, dat een oude klok omringd door boeken, bloemen, een kaars en een kleine zittende figuur uitbeeldt, een intieme reflectie vormen over de tijd die verstrijkt en het geheugen. De schilderkunst valt op door zijn uitstekende techniek en de hoge schilderkunstige kwaliteit die het uitdrukt.

· Afmetingen van het werk: 40,5x61,5x1 cm.
· Olieverf op paneel, met handtekening van de kunstenaar linksonder.
· Het werk verkeert in goede staat van behoud.

Het werk komt uit een exclusieve privécollectie in Girona.

Belangrijke notitie: de opgenomen foto's maken integraal deel uit van de beschrijving van het lot. Digitale representatie in mockup als indicatie; er kunnen verschillen bestaan ten opzichte van het werk in kleur, schaal en details.

Het doek zal professioneel worden verpakt door een expert van IVEX, met materialen van hoge kwaliteit om de bescherming te garanderen. De verzendprijs dekt zowel de kosten van de professionele verpakking als het transport zelf.
De verzending zal plaatsvinden via Correos of GLS met tracking. Verzendingen mogelijk internationaal.

------------------------------------------------------------------

Dit schilderij presenteert een verfijnde stilleven-natuur op een plank of tafel voor een grote venster. In het midden torent een klokschaal op met donker lichaam en een lichte wijzerplaat, vergezeld door verschillende boeken, een witte vaas met takken en bloemen, een kleine zittende menselijke figuur en een delicate houder met witte bloemen. Het zwakke licht dat door het glas dringt, omhult de objecten in een intieme en stille sfeer, waardoor een eenvoudige huishoudelijke verzameling uitgroeit tot een diepe reflectie over de tijd die verstrijkt, het geheugen, het lezen en de kwetsbaarheid van het leven.

De klok vormt het echte zwaartepunt van de compositie. Zijn rechthoekige structuur neemt een centrale positie in en valt op door de intensiteit van zijn zwarte, donkergroene en grijzige tinten. Zijn stevige aanwezigheid vormt een contrast met de fijnheid van de bloemen en met de ingestelde houding van de kleine figuur rechts.

De basis van de klok rust stevig op de schragen. Het onderste deel heeft een gestapelde vorm die zwart, bruin en grijze reflecties combineert. Deze structuur biedt stabiliteit en scheidt visueel het hoofdlichaam van het heldere oppervlak waarop het rust.

Het hoofdlichaam van de klok stijgt op met een rechthoekige en licht smalle vorm. Zijn donkere oppervlakken ontvangen kleine groene en blauwachtige reflecties die het volume doen waarnemen. De sobere vormgeving zorgt ervoor dat de wijzerplaat onmiddellijk opvalt.

De ronde wijzerplaat verschijnt gedomineerd door crèmekleurige, gele en okerkleuren. De donkere cijfers werden rondom de rand verdeeld en creëren een regelmatig ritme. Hoewel sommige details zachtjes zijn geïntegreerd in de sfeer, is het voorwerp duidelijk herkenbaar als symbool van de tijd.

De wijzers bevinden zich in het midden en zetten fijne donkere lijnen op het lichte oppervlak. Zijn exacte positie is minder belangrijk dan zijn betekenis: ze herinneren eraan dat de tijd blijft vlechten, zelfs wanneer objecten en kamer ogenschijnlijk stil lijken te blijven.

De lichtcirkel van de wijzerplaat contrasteert met het rechthoekige lichaam dat het bevat. Deze tegenstelling tussen kromming en geometrie zorgt voor evenwicht. De wijzerplaat fungeert bijna als een klein lichtje binnen een compositie die gedomineerd wordt door gedempte tonen.

Bovenop de klok rusten verschillende boeken horizontaal neerliggend. Het onderste volume vertoont bruine en okerkleuren, terwijl het bovenste deel roodachtige, wijnrode, roze tinten en een lichte rand combineert. Hun rangschikking suggereert een onderbroken lectuur of een selectie werken die dicht bij de klok bewaard blijven.

De boeken brengen een intellectuele en persoonlijke dimensie binnen. Ze verschijnen niet als louter decoratieve objecten, maar als signalen van een aanwezige menselijke aanwezigheid die onzichtbaar is. Men kan zich voorstellen dat ze toebehoren aan iemand die graag bij het raam leest en ze daar heeft achtergelaten om ze later weer op te pakken.

De ruggen en kaften vertonen lichte onregelmatigheden en kleurovariaties. Deze variaties suggereren dagelijks gebruik en de tijd die aan hun oppervlakken is voorbijgegaan. Net als de klok zijn de boeken verbonden met geheugen en de opeenstapeling van ervaringen.

Boven de volumina rust een kleine kandelaar of metalen kom met ronde vormen. Zijn donkere basis reikt op naar een centrale kop en twee zijkanten. Dit object geeft elegantie en bekroont verticaal het geheel gevormd door klok en boeken.

Een witte en smalle kaars komt naar voren vanuit het midden van de kandelaar. Zijn verticale vorm stijgt naar de bovenkant van het venster en snijdt tegen de lichtgekleurde achtergrond. Het lijkt niet aangestoken, wat de rust van het moment en het gevoel van natuurlijk licht van buiten versterkt.

De kaars kan geïnterpreteerd worden als symbool voor licht, kennis en duur. Zijn kwetsbaarheid contrasteert met de soliditeit van de klok, terwijl zijn verticaliteit een verbinding legt tussen het schot en het bovenste gebied. Samen met de boeken voegt hij een contemplatieve dimensie toe.

Links van de klok rusten verschillende boeken in verticale en schuin geplaatste posities. Hun kaften vertonen bruin, wijnrood, donkergroen en roodgekleurde tonen. De onregelmatige ordening voorkomt rigiditeit en creëert een overgang tussen de klok en de vaas.

De schuin geplaatste boeken lijken tegen elkaar en tegen de zijkant van de klok te worden gesteund. Deze positie straalt natuurlijkheid uit, alsof ze willekeurig zijn neergezet. Hun diagonalen brengen beweging in een voornamelijk stabiele compositie.

Aan de extreme linkerkant verschijnt een grote witte vaas met een ronde buik. Zijn ruime en gebogen vorm contrasteert met de rechte lijnen van boeken en klok. Het oppervlak combineert wit, grijs en delicate blauwachtige reflecties.

De vaas loopt naar boven toe smaller en houdt een overvloedige verzameling takken, stelen en bladeren vast. Zijn heldere volume steekt uit tegen de okerkleurige muur als achtergrond en geeft licht aan de linkerkant. De ovale vorm brengt zachtheid en evenwicht.

De takken rijzen in verschillende richtingen, waardoor een dynamische en bijna sculpturale structuur ontstaat. Sommige buigen naar de klok toe, terwijl andere zich uitstrekken tot aan de linker rand. Deze verdeling leidt de blik en omlijst het centrale geheel.

De bladeren vertonen donkere groentinten, grijsachtige tinten en kleine blauwe reflecties. Hun lange vormen overlappen en vormen een vaak wat wild ogende groenmassa. Het is geen strak georganiseerde bos, maar een natuurlijke en spontane compositie.

Tussen de bladeren komen kleine bloemen en knoppen in roodoranje, roze en paarse tinten tevoorschijn. Deze warme accenten vallen subtiel op tussen het gedempte groen. De delicate bloemen brengen een vleugje leven in het stille interieur.

Sommige stelen lijken droog of gedeeltelijk ontdaan. Deze samenleving van groene bladeren, bloemen en blote takken voegt symbolische rijkdom toe. De bundel kan geïnterpreteerd worden als een beeld van natuurlijke cycli, waarin groei, volmaaktheid en ontbinding gelijktijdig voorkomen.

Aan de rechterkant van de klok valt een kleine zwarte standbeeldachtige figuur op. De figuur stelt een persoon zittend voor, met een rechte houding en de handen op de benen of in de schoot gevouwen. Zijn donkere silhouet is duidelijk tegenover het raam afgetekend.

Het hoofdje lijkt lichtelijk te kantelen, wat de figuur een meditatieve houding geeft. De exacte kenmerken zijn niet duidelijk; de houding straalt sereniteit, geduld en contemplatie uit. Het lijkt stilletjes de klok of de ruimte die zich uitstrekt voor zich te beschouwen.

De figuur rust op een ronde, donkere basis. Daaronder bevindt zich een tweede, rechthoekige of ronde voet waarop de gehele opstelling wordt verhoogd. Deze opeenvolging van steunen geeft de kleine sculptuur een solide en ceremoniële aanwezigheid.

De zwarte kleur van de statuette creëert een direct dialoog met het lichaam van de klok. Beide elementen delen een diepe tint, maar hun betekenissen verschillen: de klok vertegenwoordigt de objectieve tijd, terwijl de figuur de menselijke en contemplatieve ervaring van die tijd suggereert.

De nabijheid tussen klok en sculptuur creëert een kleine symbolische vertelling. De figuur lijkt te wachten, observeren of reflecteren op de voortgang van de uren. Deze relatie maakt van de stillevens een scène met grote psychologische diepgang.

Aan de rechterkant van de statuette bevindt zich een kleine vaas of houders met een smalle stengel. Zijn verticale vorm combineert bruin, grijs en zwart. Boven erop verschijnt een massa witte objecten met een zachte en ronde uitstraling.

De bloemen vormen een heldere wolk die contrasteert met de donkere figuur en de warme tinten van de muur. Hun onregelmatige contouren suggereren talrijke bloembladen die bij elkaar liggen. Deze helderheid balanceert visueel de grote witte vaas aan de linkerkant.

Het kleine vat lijkt bijzonder delicaat tegenover het volume van de klok. Zijn smalheid en de kwetsbaarheid van de bloemen brengen een vleugje lichtheid. Het helpt ook om de compositie aan de rechterkant af te sluiten zonder te overbelasten.

Het schap waarop de objecten rusten heeft een groen-grijze tint. Zijn horizontale oppervlak dient als gemeenschappelijke basis en verenigt alle elementen. De voorkantrand is versierd met een reeks donkere vormen die lijken op emblemen of kleine hangende motieven.

Dit ornamentale detail geeft een ritmisch herhalend patroon aan de onderkant. De kleine zwarte vormen contrasteren met de helderheid van de rand en suggereren een weefsel, een tafelkleed of een decoratieve band. Zijn aanwezigheid versterkt het huiselijke en verzorgde karakter van het interieur.

De arrangement van de objecten volgt een asymmetrische balans. De grote vaas en de takken nemen links in; de klok domineert het midden; en de sculptuur met de witte bloemen voltooit rechts. Elke groep heeft een eigen identiteit, maar allen zijn met elkaar verbonden door kleuren en vormen.

De bochten van de vaas, de bolvorm en de bloemen contrasteren met de rechthoeken van de klok, de boeken en het venster. Deze samenstelling van ronde en geometrische vormen biedt variatie. Geen enkel element lijkt willekeurig geplaatst.

Het venster neemt praktisch de hele achtergrond in beslag en is verdeeld door brede verticale kozijnen. De tinten grijs, wit, violet en roze van het glas suggereren een licht dat door gordijnen, nevel of externe reflecties wordt gefilterd. De sfeer die door het venster heen gaat is zacht en omsluitend.

De donkere lijnen van het kozijn begrenzen verschillende rechthoekige zones. Deze structuur ordent de achtergrond en herhaalt de geometrie van klok en boeken. Het venster geeft diepte, hoewel wat zich aan de andere kant bevindt onbepaald blijft.

Soms zijn er roze en paarse vlekken te zien achter het glas. Ze zouden kunnen verwijzen naar gebouwen, gordijnen, reflecties of elementen van buiten. Hun onbepaaltheid geeft mysterie en verhindert dat de aandacht afgeleid wordt van de voorgrondobjecten.

Het buitenlicht komt niet intens binnen, maar zachtjes. Het lijkt op helder ochtendlicht of een stille middag die zich delicate over de objecten uitstrekt. Deze verlichting versterkt de zachte toon en creëert een atmosfeer van bedachtzaamheid.

De muur aan weerszijden van het venster vertoont bruin, oker en rokerige roze tinten. Deze warme kleuren vormen een contrast met de groene en zwarte tinten van het centrale geheel. De muur fungeert als een kader dat de scène huiselijk omsluit en beschermt.

Het heldere reflectie op de bol laat de klok oplichten zonder de zachtheid van het geheel te doorbreken. De boeken, de kaars en de vaas ontvangen ook kleine schitteringen. Het licht lijkt de objecten te verbinden via een subtiele continuïteit.

Het palet wordt gedomineerd door bruin, grijs, gedempte groenen, zwart en wit. De rode tinten van de boeken en de bloemen brengen warmte, terwijl de paarse tinten op de achtergrond een melancholische noot introduceren. Het resultaat is sober, harmonieus en diep intiem.

Het ontbreken van echte mensen versterkt het gevoel van een onzichtbare aanwezigheid. De boeken suggereren de lezer, de kaars herinnert aan wie hem zou kunnen aansteken, de klok markeert de uren van het huis en de bloemen onthullen de zorg van iemand. De kamer lijkt tijdelijk leeg, maar vol geheugen.

De kleine sculptuur functioneert als symbolisch substituut voor die menselijke aanwezigheid. Zijn zittende houding brengt rust en contemplatie. Het lijkt de objecten te bewaken en het stille verloop van de uren te vergezellen.

De klok vertegenwoordigt onvermijdelijk de loop van de tijd. Zijn centrale positie maakt dit idee tot de kern van het werk. Alles wat eromheen staat — de boeken, de bloemen en de kaars — kan worden verbonden met verschillende vormen van duur en geheugen.

De boeken bewaren gedachten en ervaringen voorbij de levensduur van hun auteurs. De bloemen vertegenwoordigen een tijdelijke schoonheid die uiteindelijk zal verdwijnen. De kaars verwijst naar een licht dat aangestoken en uitgeblazen kan worden. De sculptuur daarentegen lijkt stil te blijven staan.

De compositie kan worden begrepen als een reflectie op blijvende en vergankelijke dingen. Sommige objecten zijn gemaakt om te duren, terwijl andere veranderen of verdwijnen. De klok houdt beide domeinen verenigd door de constante meting van de uren.

Ook bestaat er een diep domestische dimensie. De objecten lijken verzameld te zijn uit persoonlijke smaak en behouden een affectieve waarde. Ze worden niet getoond als geïsoleerde stukken, maar als onderdeel van een intieme geschiedenis die in huis is opgebouwd.

Het venster introduceert de mogelijkheid van een buitenwereld, maar de blik blijft geconcentreerd op het interieur. Deze keuze versterkt het introspectieve karakter. De scène nodigt uit tot stilstand, observeren en waarderen van de kleine objecten die het dagelijks leven vergezellen.

In samenhang biedt dit prachtige schilderij een intiem en diep evocerend stilleven, gericht op een oude tafellamp klok vergezeld door boeken, een kaars, een grote vaas met takken en bloemen, een zittende figuur en een kleine witte bos. Het zachte licht van het venster, de soberheid van de kleuren en de evenwichtige ordening van de objecten bouwen een stille, beschaafde en melancholische sfeer. Het werk transformeert een hoekje van een huis in een delicate reflectie over de tijd die verstrijkt, het geheugen, het lezen, de vergankelijke schoonheid en de onzichtbare aanwezigheid van wie in de ruimtes woont.