baptiste laurent - Bouquet vert sur établi

"Bouquet vert sur établi", XL, 95x98cm, acryl op doek, 2020
Gesigneerd aan de achterzijde. Verkocht ongeframed, verzonden gerold.

Bio kunstenaar/
Baptiste Laurent (1980, Nantes) is een beeldend kunstenaar die in Madrid en Parijs woont en werkt.
Hij heeft geëxposeerd in diverse artistieke en culturele instellingen, waaronder het Institut Français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galeria La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Gazzambo Gallery, Alliance Française, Museo Nacional de Antropología, Galería FL.
Zijn traditionele medium is schilderen, maar hij werkt ook met beeldhouwkunst en ontwikkelt projecten met een sterke literaire, sociale en antropologische component.
In zijn nieuwste publicaties en tentoonstellingen, "Conversaciones y puñetazos", "Mauvaises Tournures", "Bajo el Mismo Mar" en "Exit", heeft hij herhaaldelijk geëxperimenteerd met collaboratieve creatieve arbeide met andere beeldende kunstenaars en literaire auteurs.
Als antic-academische en eclectische kunstenaar houdt hij ervan om pictoriale stijlen te syncretiseren, schommelend tussen neo-figuratieve narratieve, grafische schilderkunst en expressionistische abstractie.
Oprichter van de gedeelde studio 'Latolier' in de Usera-wijk van Madrid, leidt hij een dynamische gemeenschap van Spaanse en internationale beeldende kunstenaars

(En) Trópicos, 2020/2021

Vanuit mijn venster kan ik de horizon niet zien. De zon gaat onder en ik weet het niet. De maan siddert op het glas voor mij. De dagen herhalen zich. Een paar maanden geleden hebben we een atypisch moment meegemaakt. De gestratifieerde, georganiseerde, drukke tijd glijdt weg. Onze ruimte wordt kleiner. Het gebrek aan tijd previously overwhelmed ons, nu verrast de overmaat.

Het alledaagse landschap is beperkt tot de geometrie van onze ramen. Daar kwam het licht binnen, maar in korte tijd verdwenen zijn sporen en schaduwen. Wonen in een vergde tijdruimte vroeg om een oefening in kalmte en herontdekking. De geluiden van straat behielden een grote ruimte voor stilte. Een introspectieve beweging, een nieuw horizon, waar we dichter bij onze verbeelding kwamen. De verbazing van verandering, een onhoorbaar geschreeuw vroeg ons: ‘nu wat?’ Te voet in korte ruimtes om, stap voor stap, nieuwe scenario’s te zien.

Baptiste gebruikt dit dystopische panorama om een andere dageraad te creëren, een nieuwe dageraad. De opbouw van deze schilderijen vloeit voort uit een behoefte om het landschap te vernieuwen, uit een verlangen naar vergeten natuur. Om naar zijn ontmoetingspunt te gaan, om het opnieuw te bewonen. Om de kleuren van de prism van water door de zon te zien doordringen. Het is daar dat, zoals in het ideaal van Leon Battista Alberti, in De Pictura (1436), Baptiste’s vensters uitkomen op een wereld die destijds ontoegankelijk was. Nieuwe perspectieven die wijzen naar een reis, een queeste.

Baptiste vond de stimulans voor deze symbiose met de natuur in het verhaal van de antropoloog Claude Lévi-Strauss.

In 1935 ging Lévi-Strauss op zoek naar een oprecht, puur Braziliaans land, begiftigd met een ‘wild’ energie, een bijzondere natuur. In ‘Tristes Tropico’, gedreven door een gevoel van vrijheid, vertrekt hij aan boord voor een 19-daagse reis. Hij beschrijft met volledige schoonheid de zonsondergang, de Braziliaanse kusten, de rusteloosheid van zijn reizende metgezel: de surrealist André Breton. Hij gaat naar de Guanabara-baai in Rio de Janeiro, maar wordt niet verrast. In de muziek ‘Estrangeiro’ herinnert Caetano Veloso zich het épisode.

Terug in São Paulo, waar hij werd uitgenodigd om aan de Universiteit (USP) les te geven, werd Lévi-Strauss ontzet door de dynamiek van de stad. Met zijn snelgroeiende omvang die, gezien de grootte van zijn land, geen aanwijzing van een inheemse bevolking meer toonde.

Lévi-Strauss, vergezeld door zijn vrouw Dinah Dreyfus en de modernistische dichter Mário de Andrade, trok diep het land in met een etnografisch onderzoek van de inheemse gemeenschappen. De antropoloog, die met genegenheid en precisie vertelde wat hij zag, had een verwachting van de reis die gedeeltelijk werd ingelost. Hij presenteert een zekere anguish in een fragment van het verhaal dat, met sporen van profetie, zegt: ‘over enkele honderden jaren, op dezelfde plek, zal een andere reiziger zo wanhopig als ik de verdwijning betreuren van wat ik had kunnen zien en niet heb gezien’.

Om de reiziger te gebruiken als degene die een denkbeeldige lijn in de tijd uitzet, een pad, een beweging. Wat kruist en wordt gekruist door ontmoetingen.

De reis wordt ook betaald met het lichaam. Er zijn lichamen die zich in zee werpen zonder te weten of ze zullen terugkeren. Immigratie onthult een minder avontuurlijk aspect en meer van een opoffering voor het recht op leven. Baptiste, in zijn traject, symboliseert de reiziger die worstelt, onder precaire omstandigheden, om een plek te vinden.

In die zin wijst de kunstenaar zijn blik als een aanklacht tegen een ontmenselijkte, individualistische Europa, dat deze andere lichamen laat afdrijven. De vorming van een kolonialistische samenleving gebaseerd op haar beleidslijnen van onverschilligheid, die bepaalt wie wel of niet moet sterven.

Wanorde van een systeem, draai, verandering, transformatie, energie, verlies, chaos... De veelheid van het begrip entropie herinnert ons aan een disharmonie die onze huidige tijd ontmoet. Zoals Lévi-Strauss in de jaren dertig zei, zouden we in plaats van antropologie entropologie moeten noemen.

In (EN)TRÓPICOS maakt de kunstenaar, zoals een reiziger, een reis om een vitale plek te vinden. Misschien bestaan deze soorten niet; misschien bestaan deze idyllische landschappen nooit. Door het raam dat Baptiste voor ons opent, wordt de lucht die we vandaag niet kunnen ademen gefilterd. Hij biedt ons een utopie aan; hij geeft ons met zijn gebaren een nieuw paradigma. Een (her)uitgevonden ecologie.
(Tekst door Caio Cardial, curator)