Antonio Di Viccaro (1935) - Sperlonga

Het artistieke parcours van Antonio Di Viccaro, een consequente en gevoelige landschapskunstenaar uit Castelforte, Latina, wordt gekenmerkt door een sleutelachtig, krachtig en incisief element: kleur, de absolute protagonist van al zijn creatie. Hij omschrijft zichzelf als schilder en bevestigt dit onderweg, want zijn materiaale en plastische werk bestaat precies uit kleur, een overheersende aanwezigheid, wiens ontstaan en aanpassing in de loop der tijd zullen aantonen dat hij een precieze coloristische zoektocht heeft verworven en omarmd. Een passie die hij als jonge jongen ontdekte, een aangeboren talent dat later uitgroeide tot meesterschap, dankzij een carrière vol studie, vasthoudendheid en arbeid.

Vandaag de dag is Di Viccaro sterk in een gevestigde en winnende kennis van het ‘schilderen’, het begint bij kleur en arriveert bij kleur, in een natuurlijk en als het ware doorgegeven traject, waarin de spatel, zijn favoriete gereedschap, op het doek een ogenschijnlijk bekende en reeds geleefde realiteit creëert en transformeert, hervervormd en door zijn aanraking opnieuw tot leven gebracht. Hij zal het gebruik van de spatel bevestigen voor het grootste deel van zijn carrière, een techniek die door weinig landschapskunstenaars in Italië wordt toegepast, wat leidt tot een persoonlijke en herkenbare stijl: kleursteentjes die ook willekeurig naast elkaar geplaatst zijn, met een opmerkelijke visuele en emotionele impact. Voorafgaand aan zijn doeken staan zijn landschappen, de glazuren van bewegende waters, de straatjes vol van kleur en licht, en de kijker is aanvankelijk verbluft, bijna geslagen; het oog onderzoekt het landschap, gevoeld en geïnterpreteerd door de kunstenaar, in een vernieuwende, moderne sleutel, waar geel naast blauw staat, rood naast roze, in een contrast dat samenhang schept. Men voelt de materie, de zintuigen worden bewogen.

Het kleur schijnt fel; op sommige plaatsen is de olie zó royaal over het doek uitgespreid dat men het bijna wilt strelen; op vissa momenten lijkt men het donderende geluid van water uit een woeste zee te horen, getint met een vervaagd blauw, of het aanraken van de overlappende glacislagen in een milde meer. Dan is er het detail, de zorg die in het bijzonder is gestoken die de aandacht katalyseert. Vensters omarmd door een sterke maar geruststellende lichtstraal, bloemen die tussen de drukke steegjes liggen, waar zelden de menselijke figuur wordt weergegeven, protagonisten zijn de natuur, het leven, de liefde voor het mooie. Di Viccaro voelt de natuur, hij heeft het landschap eigen gemaakt, dat licht krijgt door een innerlijk proces van herwerking dat duidelijk wordt op het moment van de uitvoering van het werk.

Het landschap is vol optimisme, zelfs wanneer het doek een schemerachtig tafereel toont, omdat het licht al gemanifesteerd heeft, temporeel voorafgaand en preëxistent. Kleur is een middel om de ziel direct te beïnvloeden; het suggereert ons de vader van het Abstracte, V. Kandinsky, het werk van Antonio Di Viccaro komt expliciet onder de ogen, maar zijn kracht ligt in het vermogen om zelfs verder te gaan, het emotioneren en betrekken van de ziel van de kijker."