Daniel Argimon Granell (1929-1996) - Los seis símbolos

Pictura Galeria presenteert dit Magnifieke kunstwerk van Daniel Argimon, dat zes rode symbolen voorstelt die zweven boven een diepe, warrige blauwe achtergrond, als metafoor voor het contrast tussen de ogenschijnlijke orde en de complexiteit van de innerlijke wereld. Het schilderij valt op door zijn uitstekende techniek en de hoge schilderkunstige kwaliteit die het uitstraalt.

· Afmetingen van het werk: 92,5x73x2 cm.
· Olieverf op doek, met handtekening van de kunstenaar aan de achterzijde, Argimon.
· Het werk verkeert in goede staat van conservation.

Het werk komt uit een exclusieve privécollectie in Girona.

Belangrijke noot: de opgenomen foto's maken integraal deel uit van de beschrijving van het lot.

Het werk zal professioneel worden verpakt door een expert van IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), met hoogwaardige materialen om optimale bescherming te garanderen. De prijs van verzending dekt zowel de kosten van professionele verpakking als het eigen transport.
De verzending verloopt via PostNL of GLS met tracking. Internationaal verzenden is mogelijk.

------------------------------------------------------------------

Dit schilderij presenteert een compositie met hoge visuele intensiteit, gedomineerd door een diepe universum van blauwtinten waar zes roodgekleurde vormen verspreid zijn over de bovenste helft. De scène wordt op intuïtieve wijze verdeeld in twee verschillende ruimtes: een hogere, ruimtelijke, ordenende en stillere zone, en een veel dichter, donker en raadselachtig strookje onderaan. Dit contrast genereert een krachtige spanning tussen helderheid en verwarring, lichtheid en gewicht, oppervlak en diepte. Het werk nodigt uit tot contemplatie van de elementen zonder een definitieve interpretatie op te leggen, zodat elke kijker in hen zijn eigen symbolen, herinneringen en emoties kan vinden.

De achtergrond is opgebouwd uit een breed gamma aan blauwtinten die vrijwel de hele compositie doorkruist. Op sommige plaatsen overheerst een blauwtint dicht bij paars, terwijl op andere plaatsen grijzige, zwarte, turquoise en heldere blauwtinten voorkomen. Deze verscheidenheid voorkomt dat de ruimte uniform oogt en creëert de indruk van een veranderlijke atmosfeer. Het blauw kan de nacht, de diepten van de zee, een sterrenloze hemel of het innerlijke van een gedachte oproepen.

Het bovenlinkergedeelte is bijzonder donker en wordt doorkruist door zwarte verticale lijnen die dalen als druppels, schaduwen of sporen van vocht. Deze markeringen geven een gevoel van zwaarte en maken de ruimte ogenlijk beklemmender. Naarmate de blik naar rechts gaat, wordt de achtergrond iets helderder en krijgt zij blauwpaarse grijstinten. Deze overgang geeft de indruk van beweging van donker naar een zwakke lichtheid.

De zes rode vormen vormen de meest herkenbare en opvallende elementen. Ze zijn in twee rijen van drie verdeeld, waardoor een eenvoudig orde ontstaat die contrasteert met de complexiteit van de onderste ruimte. Allemaal hebben ze een gebogen structuur die naar boven is geopend, hoewel elk kleine verschillen in grootte, helling en contour vertoont. Hun herhaling creëert ritme en doet denken aan een reeks tekens behorend tot een onbekende taal.

Deze vormen kunnen herinneren aan hoefijzers, recipiënten, wiegen, boten, glimlachende monden, open armen of fragmenten van een oud symbool. Juist hun ambiguïteit schenkt ze grote rijkdom. Het zijn geen volledig herkenbare objecten, maar ze behouden genoeg vertrouwdheid om associaties op te roepen. De toeschouwer kan ze zien als beschermende elementen, begroetende gebaren of aanwezigheden die in een nachtelijke ruimte hangen.

Het eerste bovenste linkerfiguur is nauwer gesloten dan de anderen en nadert het tot een onvoltooide cirkel. De uiteinden komen bijna samen, wat de indruk van een onderbroken cyclus geeft, of een omhelzing die niet helemaal sluit. Het interieur in blauw blijft zichtbaar en vormt een sterk contrast met de rode omtrek. Zijn positie naast het donkerste deel van de achtergrond geeft het een bijzonder intense aanwezigheid.

De centrale figuur in de bovenste rij verschijnt opener en heeft twee verhogende uiteinden. Zijn silhouet doet denken aan een container die klaar is om iets te ontvangen, een boot gezien van voren, of twee omhoog gestoken armen. Naast één van zijn zijden verschijnt een kleine donkere band die het rode onderbreekt en een onverwacht detail toevoegt. Deze variatie zou een wond, een verbinding, een pauze of een individuele merkteken kunnen symboliseren.

De derde vorm van de bovenste rij is langer en evenwichtiger. De uiteinden buigen zacht naar boven, waardoor een bijna glimlachende uitstraling ontstaat. Zijn plek in een iets lichter gebied maakt dat hij duidelijk opvalt. Het kan worden geïnterpreteerd als een teken van openheid, aanvaarding of hoop, hoewel zijn rode kleur nog steeds een sterke emotionele lading behoudt.

In de onderste rij keert de linkse figuur terug naar een brede en open structuur. Een van zijn uiteinden steekt hoger uit dan het andere, waardoor de symmetrie wordt gebroken en een gevoel van beweging ontstaat. Een dunne lijn lijkt af te dalen vanaf de bovenste vorm en dichter naar deze toe te komen, alsof ze met elkaar verbonden zijn. Deze discretere verbinding introduceert de mogelijkheid van een relatie tussen de symbolen, vergelijkbaar met een geheugendraad of een onzichtbare overdracht.

De middelste onderste vorm is de ruimste van de zes en neemt een prominente positie in. Zijn diepe bocht creëert een aanzienlijk binnenruimte en zijn uiteinden rijzen krachtig op. Kan herinneren aan een container die klaar is om ervaringen, emoties of herinneringen te bevatten. De plaatsing boven het meest complexe gedeelte van het werk doet vermoeden dat hij fungeert als grens tussen de ordelijke bovenruimte en de turbulente wereld beneden.

De laatste vorm, rechts geplaatst, heeft een compacter en hoekiger silhouet. Zijn omhoog staande uiteinden lijken op twee tegenovergestelde aanwezigheden of twee figuren die samenkomen aan een gemeenschappelijke basis. Dichtbij één van de zijden verschijnt een klein helderder puntje dat de continuïteit van het rood doorbreekt. Dit uiterst kleine detail voert een gevoel van fragiliteit in, alsof zelfs de meest solide symbolen een scheur of een transformatieteken zouden bewaren.

De rode kleur van de zes vormen contrasteert fel met het blauw van de achtergrond. Het rood kan geassocieerd worden met leven, bloed, passie, energie, gevaar of lichaamsherinnering. Het blauw roept daarentegen vaak diepte, stilte, afstand en contemplatie op. Het samengaan van beide kleuren veroorzaakt een emotionele spanning die begrepen kan worden als de confrontatie tussen impuls en kalmte, aanwezigheid en leegte, verlangen en gedachte.

De rode vormen hebben een onregelmatig en geplooid oppervlak dat hen een organische uitstraling geeft. Ze lijken opgebouwd uit samengevoegde fragmenten, alsof ze zijn gevormd, gerepareerd of gered na een transformatie. Hun onregelmatigheden verwijderen ze van geometrische perfectie en zorgen ervoor dat ieder een eigen identiteit behoudt. Deze zichtbare kwetsbaarheid verhoogt hun expressiviteit en maakt ze tot levende symbolen.

De onderste helft verandert het ritme van het werk volledig. Daar stapelen zich donkere massas, blauwe vlekken, zwarte vormen en uitgestrekte witte lijnen op die met elkaar verstrikt raken. De ruimte krijgt een bijna fysieke dichtheid en lijkt een verborgen landschap te bevatten. Het kan herinneren aan een onderzees landschap, wortels onder de aarde, een menigte lichamen, een nachtelijke stad of een netwerk van onordelijke gedachten.

De duidelijke lijnen doorkruisen dit gebied en vormen knopen, bochten en labyrintische structuren. Op sommige plekken lijken ze wortels, takken, zenuwen of stroompjes water; elders herinneren ze aan onleesbare inscripts of verzonnen kaarten. Hun verloop is onvoorspelbaar en schept een gevoel van voortdurende beweging. Deze vormen lijken in de duisternis naar een uitgang te zoeken, als gedachten die proberen woorden te worden.

Tussen de wirwar komen helderdere blauwe gebieden tevoorschijn die korte flitsen brengen temidden van de dichtheid. Sommige zones krijgen turquoise of elektrische tinten, terwijl andere in bijna zwarte blues verdwijnen. Deze afwisseling creëert diepte en maakt het mogelijk meerdere overlappende lagen voor te stellen. De onderste ruimte lijkt niet volledig gesloten, want er blijven kleine lichtpuntjes die weerstand en leven suggereren.

Ook zijn er donkere verticale vormen die menselijke figuren, kolommen, gebouwen of stammen kunnen herinneren. Deze aanwezigheid komen deels omhoog uit de blauwe en witte massa, maar worden nooit volledig gedefinieerd. Hun ambiguïteit draagt bij aan het mysterie en kan denken aan een stille menigte onder de rode symbolen. Ze lijken bewoners van een verborgen wereld, gevangen tussen schaduw en verbindingen.

De scheiding tussen de twee helften wordt niet gemarkeerd door een strikte lijn. De blauwe achtergrond gaat van boven naar beneden door en sommige donkere elementen rijzen op vanuit de onderste zone. Dit laat beide ruimten met elkaar verbonden blijven, alsof het zichtbare en geordende deel voortkomt uit een chaotische diepte. De zes rode vormen zouden gedachten, herinneringen of emoties kunnen zijn die uit dat innerlijke territorium zijn gestegen.

De compositie kan worden geïnterpreteerd als een voorstelling van de geest. De bovenste zone zou de ideeën weergeven die we kunnen herkennen, ordenen en herhalen, terwijl de onderste een onderbewuste vol impulsen, herinneringen en met elkaar verweven associaties zou tonen. De rode tekens zouden dan bewuste symbolen zijn die zweven boven een veel complexer universum. Deze lezing maakt het werk tot een exploratie van identiteit en van dat wat in ieder mens verborgen blijft.

Een andere mogelijke interpretatie relateert de rode vormen aan boten die boven een donker zeeoppervlak zweven. De onderste zone zou diepe en woelige wateren kunnen voorstellen, vol stromingen en restanten. De bovenste figuren lijken kleine boten die klaar zijn om te navigeren of recipiënten bedoeld om iets waardevols te beschermen. Vanuit dit perspectief spreekt het werk over reis, overleving en de zoektocht naar veiligheid tegenover het onbekende.

Ook kunnen ze gezien worden als zes glimlachen of openhaarde gebaren die contrasteren met een emotioneel complexe achtergrond. Deze tegenstelling suggereert het verschil tussen uiterlijk en innerlijk. Het oppervlak toont ordenende en bijna vrolijke tekens, terwijl hieronder een turbulente realiteit ligt. Het werk nodigt zo uit tot reflectie over wat we verbergen achter onze dagelijkse gebaren.

Het getal zes en de opstelling in twee rijen geven een gevoel van systeem of volgorde. De vormen lijken tot dezelfde familie te horen, maar geen van hen is identiek aan de anderen. Dit kan geïnterpreteerd worden als een weergave van verschillende mensen, stadia, herinneringen of emotionele toestanden. De herhaling elimineert de uniciteit niet, maar laat de verschillen zien.

De verticaliteit van het formaat versterkt het idee van diepte. De blik begint bij de symbolen die zweven en daalt naar het lagere gebied, waar de vormen dichter en moeilijker te begrijpen worden. Ook kan men de tegenovergestelde route volgen, oprijzend vanuit chaos tot orde. Deze dubbele richting maakt de compositie tot een beeld van val en verhoging tegelijk.

Ondanks zijn donkere tinten zendt het werk niet uitsluitend angst uit. De rode tinten brengen energie en de witte lijnen van de onderste ruimte brengen heldere accenten. Zelfs binnen de meest dichte zones komen verbindingen en bewegingen voor die wijzen op de mogelijkheid tot transformatie. De duisternis blijft niet stil, maar bevat een intense innerlijke activiteit.

Het werk nodigt uit tot een rustige, persoonlijke observatie. Er bestaat geen volledig gedefinieerde verhalende scène, dus de kijker moet zijn eigen betekenis construeren. De vormen kunnen veranderen afhankelijk van de stemming van de beschouwer: soms lijken ze beschermend en andere keren beangstigend; ze kunnen herinneren aan glimlachen, wonden, recipiënten, armen of tekens. Dit vermogen tot transformatie vormt een van de belangrijkste rijkdommen van het werk.

Kortom, dit doek vormt een intense en mysterieuze abstracte compositie waarin zes rode vormen boven een blauw universum zweven, verdeeld tussen orde en chaos. Het bovenste gebied straalt herhaling, evenwicht en een ogenschijnlijke rust uit, terwijl het onderste deel een dense wereld vol lijnen, knopen, schaduwen en verbindingen onthult. De tegenstelling tussen het vitale rood en het diepe blauw suggereert een dialoog tussen emotie en gedachte, oppervlakte en interioriteit, veiligheid en onzekerheid. Het werk kan worden begrepen als een representatie van de complexiteit van de menselijke geest, waarin de zichtbare symbolen ontstaan uit een verborgen territorium vol herinneringen, spanningen en mogelijkheden tot transformatie."