Matteo Ciffo (1987) - Frammenti - Nefertiti

- Hedendaagse beeldhouwkunst van Matteo Ciffo. Titel Frammenti-Nefertiti
- Jaar 2026. Editie nr. 1/8 - Ondertekend en geverifieerd door de kunstenaar, met echtheidscertificaat
- Materiaal: Koude fusie van marmer- en steenpoeders
- Condities uitstekend


Collectie FRAGMENTEN

De vergelijking met de klassieke beeldhouwkunst vormt een centraal element van deze collectie. Die vormen, historisch geassocieerd met het idee van perfectie, eeuwigheid en collectief geheugen, worden als uitgangspunt genomen en onderworpen aan een proces van fragmentatie en herdefiniëring.
De vorm wordt niet langer gezien als een stabiele eenheid, maar als een tijdelijke toestand. Ze wordt onderbroken, uiteengerafeld en opnieuw samengebracht, waardoor de eigen aard onstabiel blijft. Het volume opent zich, splitst zich op in blokken en fragmenten, en genereert een nieuwe structuur waarin de tijd niet langer verborgen is, maar een zichtbaar element wordt.
Deze spanning elimineert het idee van perfectie als een absolute staat. Wat eeuwig lijkt, onthult zijn kwetsbaarheid. De klassieke vorm overleeft, maar getransformeerd: niet langer symbool van onsterfelijkheid, maar aanwezigheid doordrenkt met tijd, blootgesteld aan verandering en teruggebracht naar een nieuwe dimensie.



MATTEO CIFFO

Nato in Biella in 1987, sinds 2007 ontwikkel ik een onderzoek gericht op materie, haar transformatie en het geheugen dat zij bewaart. Mijn werk ontstaat uit een direct contact met nobele en complexe materialen zoals marmer- en steenpoeders, natuurlijke pigmenten, aardkleuren, oxiden en metalen. Ik beschouw ze niet als louter expressieve instrumenten, maar als levende aanwezigheid, dragers van tijd, geschiedenis en de mogelijkheid van vernieuwing.

Door een proces dat ik beschouw als meer ritueel dan sculpturaal: een herleving van steen geleid door mijn hand. De praktijk ontstaat uit observatie en de wens om leven terug te geven aan wat gebroken, verlaten of vergeten is. Fragmenten en restmateriaal, vaak afkomstig uit het werk van andere beeldhouwers, worden de oergrondstof voor mijn werken.
Het gaat om materialen die al een verhaal in zich dragen. Ik haal ze uit elkaar en hercomposeer ze, waardoor nieuwe vormen ontstaan die niet langer toebehoren aan hun vorige toestand, maar aan een nieuwe conditie.
Elk werk ontstaat uit een fragiel evenwicht tussen verlies en hergeboorte, tussen geheugen en mogelijkheid, en maakt zichtbaar het moment waarop de materie ophoudt te zijn wat ze was en iets anders wordt.

Het traject neemt de vorm aan van een transformatie die het traditionele beeldhouwen overstijgt, en nadert een bijna alchemische dimensie. Ik gebruik materialen die al een bestaan hebben gehad; ik haal ze uit elkaar en hercomposeer ze om nieuwe vormen en identiteiten te genereren. Elke creatie ontstaat uit een spanning tussen vernietiging en regeneratie, tussen verlies en herinnering, en maakt een continu toestand van verandering zichtbaar.
Het onderzoek gaat een diepe contradictie aan: schijnbaar eeuwig en onbederfelijk, maar tegelijkertijd gevoelig en kwetsbaar. Wat ongetwijfeld onveranderlijk lijkt, onthult een onstabare aard, die kan reageren, oxideren en over tijd kan transformeren. Deze toestand maakt de materie een actieve speler in het werk, betrokken bij een voortdurend dialoog met tijd en omgeving.
Perfectie laat ruimte voor kwetsbaarheid, en de eeuwigheid manifesteert zich als een levende en menselijke ervaring. Materie is niet ondergeschikt, maar wordt co-auteur, met op het oppervlak de sporen van de gebaar, het proces en haar eigen evolutie bewarend.

Autodidact, heb ik mijn pad opgebouwd door experimenteren, observatie en luisteren. De aanpak streeft niet naar controle, maar naar begeleiding van het materiaal in zijn transformatie. De resulterende vormen weerspiegelen het functioneren van het geheugen: structuren waarin fragmenten, sporen en afwezigheden samenleven en zich regenereren.
Deze praktijk onderzoekt materie als levend archief. De sculpturen ontstaan als verschijningen die zweven tussen ruïne en hergeboorte, tussen blijvende aanwezigheid en transformatie, en geven aan materie een diep hedendaagse en menselijke dimensie terug.