Camillo Gannelli - Profilo di donna

Het werk is een manifest van erotisch essentialisme.

Het doek heeft een krommingsveld van kleur dat wordt gedomineerd door een diepe, aardse, bijna materiële rood. Het is geen vlak rood, het is een geleefd rood: geschraapt, gelaagd, met mengsels die het licht vasthouden. Een rood-lichaam.

In het midden van dit gecontroleerde vuurverschijnsel verschijnt een figuur. Of beter, het idee van een figuur. Twee witte lijnen, continu, zenuwachtig en tegelijk met een kalligrafische gratie, tekenen negatief een silhouet van een vrouw gezien opzij. Borst, buik, heup, dij: alles wordt gezegd met drie gebaren. Het is een tekening die doet denken aan de les van Matisse in zijn periode van maximale synthese, maar ook aan het enige en ononderbroken teken van Picasso en Cocteau. Ik schilder het lichaam niet, ik roept de afwezigheid ervan op, als een krijtspook op een afbladderende muur.

Aandacht verdient de tastbare structuur. Het oppervlak is dik, ruw, bijna muurschrift-achtig. De verticale randen van het doek zijn behandeld als antieke lijsten: links een bitumineus zwart gekruld goud en zilver, rechts een diep ultramarijnblauw en verkoold bruin met ocra- en koolzaadblauwe uitlopers. Het zijn tandafscheidingen, theaterdecors, kolommen van een moderne tempel die het centrale figuur gevangenen en tegelijk heiligen. Het licht snijdt het doek dwarsdoor in de voorstelling, juist het materiële benadrukkend.

Er zit een prachtige spanning in dit werk: tussen de onderdrukkende, carnale, bijna gewelddadige warmte van de achtergrond en de etherische, bijna spirituele kilte van de witte tekenlijn. Het is Eros en Thanatos. Het is de passie als ruimte waarin het lichaam oplost en slechts het spoor achterblijft.

De kunstenaar kiest de moeilijkste weg: alles zeggen zonder toe te voegen, door te weghalen. In een tijdperk van uitgespoelde en luidruchtige beelden fluistert dit schilderij. En juist daarom blijft het hangen. Het is geen naakt om naar te kijken, het is een naakt om te onthouden.

Een werk van rijpe synthese, waar abstracte en figuratieve elementen ophouden met vechten en een sensueel akkoord bereiken.

De handtekening onderaan, wit, discreet - Gannelli 2014 - stoort niet. Hij nestelt zich als een laatste graffiti.