Tijs Dragtsma (1992) - Bowie Through Three Lifetimes

David Bowie was nooit één gezicht. Hij was een reeks gezichten, elk uitgewassen als huid zodat het volgende kon bestaan. Dit werk kiest niet tussen hen. Het houdt er drie tegelijk vast, op een enkele doorlopende ondergrond, zodat de man achter de persona’s zichtbaar wordt in de ruimte waar ze elkaar ontmoeten.

Aan de linkerkant snijdt een diagonale streep door een jonge, beschilderde gezichtsuitdrukking, de ogen vastberaden en uitdagend. In het midden is de verf verdwenen en de blik is stiller, meer zoekend. Aan de rechterkant heeft het profiel rust gevonden, het haar blek, het gezicht half in schaduw gezet. Tussen hen bestaat geen harde grens. Het ene gezicht lost op in het volgende zoals geheugen oplost in mythe.

Het is een passend onderwerp voor Art with Scratch. Geen verf. Geen afdruk. Geen inkt. Het beeld wordt niet op het oppervlak aangebracht, maar gekrast in het oppervlak van het acrylglas, een veld van individuele sporen in plaats van een fotografie. Waar het oppervlak bewerkt is, rijst een gezicht in het licht. Waar het onbewoond is gelaten, houdt het zwart stand, en de andere levenssferen wachten rustig rondomhet.

Het beeld is altijd aanwezig, met of zonder direct licht. Wat licht doet, is het scherper maken. Onder een sterker contrast vangt de krassen en verdiept het contrast, zodat de drie gezichten scheiden en weer samenvloeien terwijl het oog over hen beweegt. Het leest anders vanuit verschillende hoeken, zonder ooit het beeld te verliezen. Licht vormt het beeld niet. Het scherpt het aan.

Vanuit de andere kant van een kamer lezen de drie gezichten als één monumentaal portret. Van dichtbij breekt dat portret uit in een veld van fijne krassen, bewijs van een oppervlak dat bewerkt is geweest in plaats van geschilderd. Die verschuiving, van afstand naar detail, van icoon naar materie, echoot de persoon zelf, een openbaar gezicht opgebouwd uit een leven lang privé-heruitvinding.

Bowie Through Three Lifetimes zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlaksschade in plaats van pigment of afdruk. Hier wordt diezelfde schade een manier om meerdere zelven in één frame vast te houden, zonder te vragen welk er echt was.

"Elke gezicht dat hij droeg, was waar. Dit bevat er tegelijk allemaal."

Over Art with Scratch

Art with Scratch is een reeks werken waarin het beeld niet getekend is, maar losgelaten. Uitgehakt lijntje voor lijntje in een diepe zwarte ondergrond, elke werk ontstaat door talloze precieze krassen die het licht vangen en vorm brengen uit het duister.

Van een afstand lijkt het beeld bijna fotografisch. Krachtig, herkenbaar en vol aanwezigheid. Maar van dichtbij lost het werk op in een dicht veld van individuele sporen. Fijn, fragiel en bijna gewichtloos. Wat ogenschijnlijk solide leek, blijkt een delicate web van lijnen te zijn, elke lijn een weloverwogen gebaar, elk essentieel voor het geheel.

Licht creëert het beeld niet. Het scherpt het aan. De zwarte ondergrond absorbeert, terwijl de gekraste lijnen reflecteren. Naarmate het licht over het oppervlak beweegt, ademt het beeld. Vanaf de ene hoek staat de figuur duidelijk en gedefinieerd. Vanaf een andere verzacht het en zakt het terug richting de duisternis waaruit het kwam, zonder ooit te verdwijnen. Onder een geconcentreerde spot verdiept het contrast en krijgt het beeld een sculpturale, bijna lumineuze kwaliteit.

Wat dit medium zo meeslepend maakt, is zijn stille spanning. De handeling van krassen is direct en onomkeerbaar. Elke lijn is een beslissing die niet ongedaan kan worden gemaakt. Toch is het resultaat niet hard. Het is intiem, atmosferisch en levendig met beweging. Hardheid wordt zachtheid. Verwoesting wordt schepping. Afwezigheid wordt aanwezigheid.

In werken zoals dit portret is de figuur nooit volledig vastgelegd. Door de wisselwerking van lijn, licht en schaduw verschuift het beeld met perspectief en sfeer. Op bepaalde momenten lijkt het onderwerp naar voren te treden uit het zwart. Op andere momenten zakt het terug in rust. Het is in die beweging, tussen scherpte en kalmte, dat het werk tot leven komt.

Zoals alle materialen die door de tijd zijn aangeraakt, draagt het oppervlak zijn eigen stille leven. Elke kras bevat een moment, een adem, een gebaar. Samen vormen ze niet alleen een beeld, maar een aanwezigheid, een die blijft onthullen met elke verandering van licht.

Over de kunstenaar

Mijn naam is Tijs Dragtsma, oprichter van TD Fine Art Studio.

Als kunstenaar word ik gedreven door een constant verlangen om nieuwe visuele talen te ontdekken. Ik beschouw kunst niet als een vaste stijl, maar als een zich ontwikkelend ontdekkingsveld waar materiaal, structuur, licht en gevoel samenkomen.

Mijn werk begint vaak met een simpele vraag. Hoe kan een materiaal op een nieuwe manier spreken. Hoe kan hardheid intimiteit worden. Hoe kan precisie emotie creëren. Die zoektocht ligt aan de kern van alles wat ik maak.

Binnen TD Fine Art Studio wordt elke werkenreeks benaderd als zijn eigen wereld, met zijn eigen logica, sfeer en visuele identiteit. Sommige werken worden opgebouwd door ritme, herhaling en structuur. Andere ontstaan door afwezigheid, schaduw, reflectie of spanning. Wat hen verbindt, is een gedeelde toewijding aan originaliteit, helderheid en emotionele aanwezigheid.

Ik ben gefascineerd door contrast. Tussen kracht en kwetsbaarheid. Tussen controle en gevoel. Tussen wat zichtbaar is en wat openstaat voor interpretatie. Mijn doel is niet simpelweg een beeld te maken, maar een werk te creëren dat de aandacht vasthoudt, tot nadenken aanzet en zich blijft onthullen na verloop van tijd.

TD Fine Art Studio is de ruimte waarin deze verkenningen samenkomen. Het is niet alleen een studio, maar een evoluerend artistiek universum gevormd door nieuwsgierigheid, precisie en de ambitie om werk te creëren dat onderscheidend, intentioneel en levend aanvoelt.