Mariano Soler (1956) - Entre olas y rocas

Pictura Subastas presents dit prachtige kunstwerk van Mariano Soler, dat een woelige zee uitbeeldt die stroomt en tussen de rotsen breekt, als symbool voor kracht, transformatie, volharding en de voortdurende gang van de tijd. De schilderkunst onderscheidt zich door uitstekende techniek en de hoge schilderkunstige kwaliteit die wordt overgebracht.

· Afmetingen met lijst: 41x51x2 cm.
· Afmetingen zonder lijst: 35x45 cm.
· Olieverf op paneel, met de hand gesigneerd door de kunstenaar op de achterzijde van het werk.
· Het werk verkeert in een goede staat van conservering.
· Het werk wordt verkocht met een prachtige lijst (inbegrepen in de veiling als cadeau).

Het werk komt uit een exclusieve privécollectie in Girona.

Notitie: de bijgevoegde foto's zijn een integraal onderdeel van de beschrijving van het lot.

Het schilderij zal professioneel worden ingepakt door een IVEX-expert (https://www.instagram.com/ivex.online/), met gebruik van hoogwaardige materialen om de bescherming te garanderen. De verzendprijs dekt zowel de kosten van de professionele verpakking als het transport zelf.

De verzending vindt plaats via PostNL (Correos), GLS of NACEX met tracking. Internationaal verzenden is mogelijk.

------------------------------------------------------------------

Dit schilderij biedt een nabije en omvattende visie van een woelige zee die de volledige compositie inneemt, zonder ruimte voor de lucht, de horizon of menselijke elementen. Het water gaat in meerdere richtingen vooruit tussen donkere rotsen en met schuim bedekte zones, en schept een scène vol energie en beweging. Blauw-, groen-, turquoise-, grijs-, wit- en zwarttoons vermengen zich langs het oppervlak en tonen de enorme verscheidenheid aan kleuren die de zee kan aannemen. De voorstelling geeft de indruk tegenover een ruige kust te staan, terwijl men ziet hoe de golven tegen de kust breken, terugtrekken en voortdurend weer oprijzen.

Het ontbreken van een horizonlijn laat de toeschouwer volledig onderdompelen in de scène. Er is geen duidelijke referentie die afstand meet of exact aangeeft vanaf welke hoogte men het water observeert. Deze keuze brengt de kijker dichter bij het zeeoppervlak en maakt elke draaikolk, elke schuimstrook en elke rots deel uit van een autonoom landschap. De zee verschijnt niet als achtergrond, maar als de ware en enige hoofdrolspeler.

Onderaan overheersen brede stromingen van blauwgroene kleur die diagonaal vooruitgaan. Sommige zones zijn helder en licht, terwijl andere een donkerblauwe diepte vertonen. De afwisseling tussen deze waarden creëert de indruk van hellingen en elkaar overlappende stromingen. Het water lijkt krachtig van rechts naar links te bewegen, hoewel sommige draaikolken die richting doorbreken en bewegingen in tegengestelde richting creëren.

Turquoise tinten brengen frisheid en helderheid aan het oppervlak. Ze komen verspreid voor tussen grijs en donkerblauw, alsof het licht momentair in het water doordringt voordat het weer verdwijnt. Op sommige plaatsen veranderen ze in doffe groentinten, wat duiding geeft aan diepte, onderwatervegetatie of reflecties afkomstig uit de kustomgeving. Deze cromatische rijkdom verhindert dat het zeewater egaal oogt en geeft elk gebied een eigen karakter.

Naar het midden is een groot, rustiger lijkend waterveld te onderscheiden, bestaande uit blauwiggrijze en zachte groentinten. Deze kalmte is echter maar relatief, want talrijke kromme lijnen doorkruisen het oppervlak en kondigen de voortdurend verplaatsende stromingen aan. Het water baant zich een weg tussen obstakels en verandert van richting afhankelijk van de vorm van de rotsen. Zelfs de minder turbulente zones behouden een gevoel van beweging.

De rotsen verschijnen voornamelijk verspreid over het bovenste gebied en aan de rechterkant. Hun vormen zijn onregelmatig, hoekig en gedeeltelijk door het water bedekt. De tinten zwart, grijs, bruin en beige laten de droge oppervlakken onderscheiden van die welke door de golven zijn bedekt. Sommigen lijken met vastberadenheid omhoog te rijzen, terwijl andere juist net boven komen voordat ze weer onder de schuim verdwijnen.

Aan het uiterste bovenstuk lijkt een robuuste gesteentenformatie zich uit te strekken. De verschillende vlakken leggen zich over elkaar en creëren een opeenvolging van licht en schaduw. De heldere zones zouden kunnen corresponderen met oppervlakken die verlicht zijn of bedekt met zout en schuim, terwijl de donkere delen spleten en holtes suggereren. Deze steenachtige band bepaalt een gedeeltelijke grens, hoewel het water blijft doordringen tussen de openingen.

In de linkerbovenhoek is een donkerdere en diepere waterzone te zien. De intensieve groenen en blauwen contrasteren met een heldere band die zou kunnen duiden op een kleine golf die tegen de kust breekt. Dit contrast introduceert diepte en suggereert dat de zee verder gaat dan de zichtbare grenzen. De donkerheid van deze hoek functioneert als een toegang tot een onbekende ruimte.

In de buurt van de bovenmidden-zone verschijnen verschillende langgerekte rotsen die haast horizontaal geordend zijn. Het water stroomt voor en achter hen langs en creëert kleine stromingen en ophopingen van schuim. Deze vormen verdelen het zeeoppervlak in verschillende niveaus en brengen structuur in de compositie. Hun aanwezigheid laat zien hoe krachtig water zich telkens moet aanpassen aan het reliëf.

Aan de rechterkant concentreert zich een intense opeenvolging van golven, schuim en rotsen. Daar rijzen de heldere vormen en buigen ze voor ze over de donkere zones vallen. De witten, bleke grijzen en roomtinten suggereren luchtig water dat door de botsing wordt verhit. Dit deel straalt een uitzonderlijk krachtige energie uit, alsof een golf zojuist is gebroken en nog steeds over de steen uitspreidt.

Het schuim wordt weergegeven als onregelmatige stroken die in verschillende richtingen over het oppervlak lopen. Het vormt geen continue lijn, maar wordt verdeeld, verspreidt zich en verzamelt zich weer rond de rotsen. Sommige zones zijn helder wit, andere mengen zich met beige, grijs en blauw. Deze variatie maakt het mogelijk om verschillende momenten van het bewegen te zien: de kuif van de golf, de impact, de expansie en het langzame verdwijnen van het schuim.

In het midden rechts valt een grote heldere massa op die over een donkere rots lijkt te bewegen. Zijn stijgende vorm doet denken aan een golf die net omhoog komt voordat hij breekt. Het bovenste deel wordt verlicht met wit en grijs, terwijl de basis ondergedompeld blijft in blauwtinten. Dit contrast creëert een van de meest intense visuele punten en leidt onmiddellijk de blik naar de botsing tussen water en steen.

Onder deze golf verschijnt een lange, bijna zwarte rotsformatie die diagonaal door de compositie stroomt. Zijn aanwezigheid verdeelt de beweging van het water en creëert een krachtige tegenstelling tussen soliditeit en vloeibaarheid. Het zeewater glijdt over zijn randen, hoopt zich op in zijn holtes en glipt weer terug naar het onderste gedeelte. De rots lijkt te weerstaan, hoewel haar contouren aanduiden dat ze voortdurend wordt geërodeerd door de golven.

In sommige zones verzachten beige- en okerkleuren de hardheid van grijs en zwart. Deze kleuren kunnen verwijzen naar zand, naar verlichte rotsoppervlakken of naar warme reflecties gevangen tussen het water. Hun aanwezigheid brengt evenwicht en voorkomt dat de scène uitsluitend koel oogt. Ze creëren ook kleine rustpunten binnen het algemene bewegingsveld.

De compositie wordt gedomineerd door diagonale lijnen en bochten. Diagonalen suggereren snelheid, richting en kracht, terwijl bochten het draaien van de golven en draaikolken aangeven. Geen enkel element blijft volledig statisch. Zelfs de rotsen, ondanks hun soliditeit, lijken geïntegreerd in de beweging door de manier waarop het water om hun vormen heen beweegt.

De kijker kan zijn tocht beginnen aan de onderkant, de turquoise stromingen naar het midden volgen en daarna omhoog klimmen naar de hogere rotsen. Vanaf daar leidt schuim naar de rechterkant en terug naar de onderkant. Deze bijna cirkelvormige reis reproduceert visueel het gedrag van een zeestroom. De toeschouwer voelt zich van zone naar zone meegenomen zonder een definitief rustpunt te vinden.

Het ontbreken van menselijke figuren, boten of constructies versterkt het gevoel van een ongetemde natuur. De zee lijkt vrij van elke tussenkomst en toont zijn meest essentiële energie. Er is geen enkele aanwezigheid die het beweging van het water kan controleren. De scène viert de autonomie van het landschap en herinnert aan de enorme kracht van de natuurlijke elementen.

Het schilderij straalt tegelijk onrust en sereniteit uit. De schuim, de donkere diagonalen en de golven die breken geven opwinding weer, terwijl de harmonie van de blauwen en groenen een contemplatieve sensatie oproept. Deze dualiteit weerspiegelt de veranderlijke aard van de zee, die angst en kalmte tegelijk kan inspireren. Het werk toont geen verwoestende storm, maar een voortdurende en krachtige beweging.

Het water kan gelezen worden als symbool voor de tijd die verstrijkt. Het behoudt nooit dezelfde vorm en transformeert voortdurend wanneer het de rotsen ontmoet. Elke golf verdwijnt om plaats te maken voor een andere, terwijl schuim zich vormt en oplost zonder te stoppen. Deze constante vernieuwing maakt van het landschap een beeld van verandering, continuïteit en transformatie.

De rotsen daarentegen vertegenwoordigen permanentie en weerstand. Ze blijven standvastig tegen de beweging van het water, hoewel hun oppervlakken tonen dat ze ook onderworpen zijn aan erosie. De relatie tussen beide elementen creëert een dialoog tussen wat stabiel is en wat veranderlijk is. De zee transformeert langzamerhand de rots, terwijl de rots de richting van elke stroming wijzigt.

De scène kan ook gezien worden als een voorstelling van strijd en aanpassing. Het water stopt niet voor obstakels, maar eromheen draait, ze bedekt of er tussendoor heen beweegt. Zijn kracht hangt niet uitsluitend af van de impact, maar van zijn vermogen om van vorm te veranderen. Deze lezing maakt van het mariene landschap een metafoor voor volharding en vernieuwing.

Het kleurenpalet schept een frisse en diepe atmosfeer. De blauwen geven ruimte en mysterie; de groenen suggereren leven en beweging; de grijzen brengen kracht en soberheid; de witten introduceren helderheid; en de zwarten markeren de diepste grenzen. Al deze kleuren bestaan naast elkaar zonder dat een enkele overheerst, net zoals de verschillende stromingen zich mengen in de zee.

De nabijheid van de scène laat toe om het geluid van het breken van de golven te raden, het huidige water over de rotsen te voelen en het beweging van het schuim als het terugtrekt. Ook lijkt het mogelijk de vochtigheid, de wind en de frisheid van de maritieme omgeving te voelen. Het beeld roept zo een ervaring op die verder gaat dan alleen kijken en de toeschouwer naar een open en eenzame kust voert.

In samenhang vertegenwoordigt dit schilderij de onverstoorbare kracht van de zee terwijl zij zich tussen donkere rotsen beweegt, golven vormt, en uitgestrekte schuimzones vormt. De rijkdom van blauwen, groenen, turkoois, grijs en wit creëert een vibrerende oppervlakte die lijkt te veranderen bij elke kijk. De rotsen symboliseren weerstand en permanentie, terwijl het water transformatie, vrijheid en tijdsverloop belichaamt. Het werk maakt een fragment van de kust tot een krachtige reflectie op de relatie tussen beweging en stabiliteit, en toont de diepe schoonheid van een natuur die nooit stilstaat.