Elizabeth (XXI) - Utopía Suspendida

Werk van de kunstenaar Elizabeth uitgevoerd in de techniek olieverf op hoogwaardig doek.
Afmeting 60 x 80 cm schilderij.
Originele uitgave.
De verzending zal plaatsvinden via United Parcel Service (UPS) naar Spanje en Europa, en via FedEx naar de rest van de wereld.
Het werk zal opgerold worden verzonden en zal beschermd zijn door meerdere lagen verpakking, bubbeltjesfolie en geplaatst in een stevige koker.
Nadat het werk is betaald, zijn er drie dagen nodig voor het verpakkingsproces en de levering aan het verzendbedrijf.
Het stuk zal na tien dagen bij de bestemming arriveren, afhankelijk van het land van bestemming.

De Cubaans-Chilense schilderes Elizabeth (professionele opleiding), woonachtig en actief in Havana, ontwikkelt een reeks dromerige landschappen waarin het huiselijk-achtige van de architectuur boven drijvende rotsen en onmogelijke evenwichten balanceert. Haar composities — tussen zee en hemel — bieden een poëtische reflectie over onderdak, geheugen en de kwetsbaarheid van wat bewoonbaar is. Met een atmosferische aanpak van de lucht en een heldere palet van blauw, roze en groen creëert de kunstenaar scènes met een intense emotionele helderheid: brandende ramen, rokende schoorstenen, trappen die omhoog leiden, bomen die bloeien op onwaarschijnlijke hoogten. Het werk combineert precisie in detail met expressiviteit in materie, resulterend in afbeeldingen met een sterke visuele en narratieve impact, die kunnen bestaan tussen contemplatie en verwondering.

Deze stukken van Elizabeth bouwen een universum waarin het huis — dat intieme symbool van onderdak — een poëtisch idee wordt en geen architectuur: het lijkt te zweven, verankerd aan onmogelijke rotsen, uitgebalanceerd op stenen torens, geïsoleerd op minimale eilandjes alsof de echte wereld tot het essentie is teruggebracht. Er schuilt een stille verhaalvertelling in elke scène: de trap die naar het onbekene toe gaat, de rook die uit een schoorsteen komt als teken van leven, de brandende ramen die het verre warm maken, en de bomen die, zelfs op onwaarschijnlijke hoogten, openen als een belofte van continuïteit.

Het thema is in wezen een metafoor over belonging en evenwicht: ‘bewonen’ is niet alleen ergens zijn, maar het dragen/onderhouden ervan. Elizabeth maakt van het landschap een emotionele toestand. De steen — zwaar, archaïsch — verschijnt bewerkt met volume en nuances, met kleuren die verschuiven van violet naar oker en van diepblauw naar mosgroene tinten, alsof elke rots herinnering en tijd bewaart. Daarboven, het leven: rode daken, verlicht hout, weelderige bladeren. Die spanning tussen het solide en het fragiele, tussen wat stabiel en wat opgehangen is, is waar het werk met de meeste kracht ademt.

In het cromatische opzicht is er een duidelijke beslissing: ruime, atmosferische lucht, geladen met wolken die dienen als podium en als muziek. Kleur beperkt zich niet tot beschrijven; het interpreteert. De blues worden oceaan en afstand; de roze en oranje van de schemer brengen een warme melancholie; de groenen, soms fel, brengen hoop en frisheid. De penseelstreek varieert tussen zachte zones (hemels en glazuren) en meer indringende momenten in het gebladerte en de rots, waar men houdt van contrast en textuur. Het resultaat is een beeld met grote leesbaarheid — bijna als een verhaal — maar met een symbolische diepgang die decoratie pretendeert te vermijden.

Ook valt de compositorische zin op: Elizabeth weet de blik te sturen met duidelijke routes (trappen, balustrades, diagonalen van de klif, krommingen van stammen) en centra van interesse te creëren zonder te verzadigen. Vogels, golven, stenen op de voorgrond of details van deuren en balkons zijn geen ornamenten; het zijn signalen die de scène activeren, kleine “bewijzen” van realiteit in een wereld die zich het onmogelijke toestaat. Die mix van fantasie en emotionele waarheid situeert deze werken in een gebied dicht bij magisch realisme in schilderkunst: een plek waar het buitengewone niet verrast, het gebeurt gewoon.

Dit boeiende olieverfschilderij op doek, met een duidelijk surrealistische en illustratieve stijl, presenteert een elegante houten victoriaanse woning die op een kolom van gestapelde rotsen staat en die trotseert boven een dichte wolkenzee. De compositie valt op door een gedurfd gebruik van contrasten: het intense heldere groen en magenta van de majestueuze boom die het huis omarmt tegenover de koude tinten en paarse tinten van de hemel en de rotsachtige schaduwen. De warmte van de brandende lichten in de ramen, samen met het dynamische touwbrug-suspend, en de zwerm vogels aan de horizon, geven de scène een sfeer van poëtisch isolatie, huiselijke warmte en fantasierijke verbeelding.”