Luis Fernández López (1900-1973) - Le chat

LUIS FERNÁNDEZ LÓPEZ

Oviedo, 1900 – Parijs, 1973

Le Chat

Olie op doek
46 × 33 cm
Ondertekend in de rechteronderhoek.

Werk met grote expressieve kracht van Luis Fernández López, een van de meest opvallende persoonlijkheden van de Spaanse avant-garde van de twintigste eeuw en van de zogenoemde Escuela de París. Gevestigd in Parijs sinds 1924, kwam Fernández in contact met de belangrijkste stromingen van de Europese moderniteit, evoluerend van purisme en geometrische abstractie naar surrealisme en, later, naar een figuratieve schilderkunst die diep persoonlijk, sober en van buitengewone psychologische intensiteit is. Het Museo de Bellas Artes de Bilbao bewaart en documenteert uitgebreid zijn oeuvre en bevestigt het bestaan van de Verantwoorde Catalogus van schilderijen, tekeningen, prenten en sculpturen 1900–1973, gepubliceerd in 2010 door de Fundación Azcona en het Museo de Bellas Artes de Asturias.

Een werk met belangrijke documentatie en provenantie

Het schilderij wordt vergezeld door een certificaat gedateerd in Parijs op 8 juni 1999, ondertekend door Cyrille Cohen, Commissaire-Priseur, van het huis S.C.P. Calmels–Chambre–Cohen, 12 rue Rossini, Parijs. In dit document wordt expliciet de werk identificerend als:

Luis Fernández, Le Chat, olie op doek, onderaan rechts gesigneerd, 46 × 33 cm.

Het certificaat vermeldt bovendien dat het schilderij is gepresenteerd als lot nr. 47 bij de veiling Art Moderne et Contemporain in Drouot-Richelieu, Parijs, op 12 april 1999.

Bij die verkoop begon het werk met een schatting van 60.000–80.000 Franse frank en bereikte het een uiteindelijke prijs van 100.000 FRF, gelijk aan 15.245 €, waarmee de hoge schatting duidelijk werd overschreden. Deze veilingprovenantie uit Parijs vormt een bijzonder interessant element in de geschiedenis van het stuk.

Provenance:
Calmels–Chambre–Cohen, Hôtel Drouot-Richelieu, Parijs.
Art Moderne et Contemporain, 12 april 1999, lot 47.
Uiteindelijke prijs: 100.000 FRF / 15.245 €.
Particuliere collectie sinds 1999.

Documentatie: certificaat van Cyrille Cohen, Commissaire-Priseur, Parijs, gedateerd 8 juni 1999; documentatie en afbeelding van de veiling van 1999; bibliografie met betrekking tot de verhandelde catalogus van Luis Fernández.

Om in de veilingscatalogus te kunnen bevestigen dat dit specifieke exemplaar “figeert in de verantwoorde catalogus”, zou ik het catalogusnummer en de exacte pagina toevoegen als je die hebt. De foto die je hebt gestuurd aantoont dat de verantwoorde catalogus bestaat, maar laat nog niet de pagina zien waarop Le Chat voorkomt. Met die pagina kunnen we het omzetten in een onweerlegbare bibliografische referentie.

Luis Fernández en Picasso

Het belang van Fernández binnen de Europese schilderkunst van zijn generatie hangt ook samen met zijn nauwe artistieke relatie met Pablo Picasso, die hij in Parijs in 1934 ontmoette. Het ging niet louter om een toevallige relatie: Fernández toonde werken aan Picasso om diens mening te weten en de door het Museo de Bellas Artes de Bilbao bewaarde documentatie toont de buitengewone indruk die zijn schilderij op hem maakte. Op een gegeven moment zei Picasso zelfs over zijn schilderijen dat hij erdoor werd gepassioneerd en ze voortdurend bekeek, juist vanwege de moeilijkheid om te begrijpen hoe ze zijn gemaakt.

Deze relatie plaatst Fernández in het intellectuele centrum van de Parijse avant-garde. Zijn werk behield echter altijd een onafhankelijke persoonlijkheid: een langzame, rigoureuze schilderkunst, met een uiterst bedachtzame uitvoering en verwijderd van elke massale commerciële productie.

Le Chat

In Le Chat transformeert de kunstenaar een ogenschijnlijk alledaags motief in een verontrustend en monumentaal beeld. De kat vult vrijwel het gehele doek, opgebouwd uit brede penseelstreken, opeenhopingen van materie en sterke contrasten van groen, oker, zwart, wit en aardetinten. De grote geelgroene ogen en de opzettelijke vervorming van het gezicht veroorzaken die mix van aantrekkingskracht en vreemdheid die kenmerkend is voor Fernández’ figuratieve fase.

De compositie toont zijn vermogen om de realiteit te transformeren zonder haar te verlaten, iets wat Picasso juist aantrok. De figuur lijkt uit de donkere achtergrond te verrijzen terwijl de schilderachtige materie, de impastos en het dessin zich vermengen tot het dier tot een bijna totemische aanwezigheid te maken.

Qua formaat, thema, visuele kracht en vooral vanwege de gedocumenteerde Parijse provenantie, certificaat uit 1999 en verantwoorde bibliografie van de kunstenaar, is dit een werk dat bijzonder aantrekkelijk is voor verzamelaars van Spaanse avant-garde schilderkunst en van de Escuela de París.