SIGNED; Robert Mapplethorpe - Robert Mapplethorpe (UNIQUE COLLECTOR'S ITEM, VINTAGE DEDICATION) - 1981

UNIEKE COLLECTOR’S KOPIE.

GETEKEN (met volledige naam), GEDETERD EN GELEGENDOOR door Robert Mapplethorpe in 1983, dus pas twee jaar na publicatie (1981) = VINTAGE HANDTEKENING EN TOEWENDING.

FANTASTISCH, VROEG CATALOGUSBOEK door de beroemde Amerikaanse fotograaf en kunstenaar Robert Mapplethorpe (1946-1989) - met enkele echt geweldige portretten van Patti Smith.

ZEER FRISS CONDITIES.

GENIET VAN DE NIEUWSTE EDITIE van DE SUPER POPULAIRE SINGLE-SELLER VEILINGEN door 5Uhr30.com
(Ecki Heuser, Keulen, Duitsland).

Aanbieding van enkele van de BESTE FOTOBOEKEN TER WERELD - uit mijn privécollectie en uit recente aankopen.

"Robert nam gebieden van donker menselijk consent op en maakte daar kunst van. Hij werkte zonder excuses, en gaf het homoseksualiteit grandeur, mannelijkheid en begerenswaardige nobelheid. Zonder posing, creëerde hij een aanwezigheid die volledig mannelijk was zonder vrouwelijke gratie op te geven. Hij zocht er niet naar een politiek statement of een aankondiging van zijn evoluerende seksuele geaardheid mee te doen. Hij presenteerde iets nieuws, iets wat hij zag en onderzocht. Robert streefde ernaar aspecten van de mannelijke ervaring te verheffen, homoseksualiteit mystiek mee te geven. Zoals Cocteau over een Genet-gedicht zei: "Zijn obsceniteit is nooit obscuur."
- Patti Smith -

5Uhr30.com garandeert gedetailleerde en nauwkeurige beschrijvingen, 100% bescherming, 100% verzekering en gecombineerde verzending wereldwijd.

Frankfurter Kunstverein, Frankfurt. 1981. EERSTE editie, eerste druk.

Paperback (zoals uitgegeven). 215 x 235 mm. 132 pagina’s. 59 foto’s. Foto’s: Robert Mapplethorpe. Bewerkt door Peter Weiermair. Tekst: Sam Wagstaff. Vertaling naar Duits: Sibylle Koch-Grünberg. Tekst in het Duits.

Condities:
Binnenin fris en feilloos; schoon zonder aanduidingen vanvoorgaande eigenaar en zonder vlekken. Buitenkant zeer fris; nauwelijks gebruikt en vergeeld. Al met al zeer fijn, veel beter en frisser dan gebruikelijk.

Prachtige fotopublicatie en must-have voor elke fan van het werk van Robert Mapplethorpe in uitstekende staat -
ondertekend door de kunstenaar.
Uitgegeven ter gelegenheid van de tentoonstelling "Robert Mapplethorpe" bij het "Frankfurter Kunstverein" van 10 april tot en met 17 mei 1981.

"Robert Michael Mapplethorpe (1946-1989) was een Amerikaanse fotograaf, vooral bekend om zijn zwart-wit-foto’s. Zijn werk omvatte een breed scala aan onderwerpen, waaronder beroemdhedenportretten, mannelijke en vrouwelijke naakten, zelfportretten en stillevens. Zijn meest controversiële werken documenteerden en onderzochten de homomannelijke BDSM-subcultuur van New York in de late jaren zestig en vroege jaren zeventig. Een tentoonstelling uit 1989 van Mapplethorpe’s werk, getiteld Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, veroorzaakte een debat in de Verenigde Staten over zowel het gebruik van publieke fondsen voor 'obscane' kunst als de constitutionele grenzen van vrijheid van meningsuiting in de VS.
Mapplethorpe werd geboren in de Floral Park-buurt van Queens, New York, zoon van Joan Dorothy (Maxey) en Harry Irving Mapplethorpe, een elektrotechnisch ingenieur. Hij kwam van Engelse, Ierse en Duitse afstamming, en groeide op als katholiek in de parochie Our Lady of the Snows. Mapplethorpe ging naar Martin Van Buren High School, waar hij in 1963 afstudeerde. Hij had drie broers en twee zussen. Een van zijn broers, Edward, werkte later voor hem als assistent en werd ook fotograaf. Hij studeerde aan het Pratt Institute in Brooklyn, waar hij afstudeerde in Graphic Arts, maar stopte in 1969 voordat hij zijn graad afrondde.
Mapplethorpe leefde met zijn vriendin Patti Smith van 1967 tot 1972, en zij steunde hem door in boekhandels te werken. Ze maakten samen kunst en bleven hun hele leven goede vrienden.
Mapplethorpe’s studio op 24 Bond Street in de NoHo-buurt van Manhattan, later door hem gebruikt als donkere kamer
Mapplethorpe nam zijn eerste foto’s in het late decennium van de jaren zestig of vroege jaren zeventig met een Polaroid-camera. Hij ontwierp en verkocht ook zijn eigen juwelen, die gedragen werden door Warhol-superster Joe Dallesandro.
Tijdens deze periode produceerde Mapplethorpe ook tekeningen, collages en sculpturen van gevonden voorwerpen.
In 1972 ontmoette Mapplethorpe kunstcurator Sam Wagstaff, die zijn mentor, geliefde, mecenas en levenslange metgezel werd. In de midden jaren zeventig verwierf Wagstaff een Hasselblad-camera in middenformaat en Mapplethorpe begon een brede kring van vrienden en kennissen te fotograferen, waaronder kunstenaars, componisten en sociale elites. In deze tijd werd hij bevriend met de New Orleans-kunstenaar George Dureau, wiens werk zo’n diepe indruk maakte op Mapplethorpe dat hij vele van Dureau’s vroege foto’s nieuw liet uitbeelden. Van 1977 tot 1980 was Mapplethorpe de minnaar van schrijver en Drummer-redacteur Jack Fritscher, die hem introduceerde bij Mineshaft (een club voor homoseksuele BDSM in Manhattan). Mapplethorpe maakte veel foto’s van Mineshaft en was op een moment de officiële fotograaf daarvan (… "Na het diner ga ik naar Mineshaft.")
In de jaren tachtig lag de thematiek van Mapplethorpe’s werk op staande mannelijke en vrouwelijke naakten, delicate bloemstillevens en zeer formele portretten van kunstenaars en beroemdheden. Mapplethorpe’s eerste studio was op 24 Bond Street in Manhattan. In de jaren tachtig kocht Wagstaff een loft op de bovenste verdieping aan 35 West 23rd Street voor Robert, waar hij verbleef en ook als fotoshoot-studio gebruikte. Hij hield de Bond Street-loft als donkere kamer. In 1988 selecteerde Mapplethorpe Patricia Morrisroe om zijn biografie te schrijven, gebaseerd op meer dan 300 interviews met beroemdheden, critici, minnaars en Mapplethorpe zelf.
Mapplethorpe overleed op 42-jarige leeftijd als gevolg van complicaties door HIV/AIDS in een ziekenhuis in Boston op 9 maart 1989. Zijn lichaam werd crematiem. Zijn as is begraven op St. John’s Cemetery, Queens in New York, bij het graf van zijn moeder, gemarkeerd met "Maxey".
Nauwelijks een jaar voor zijn dood hielp Mapplethorpe bij de oprichting van de Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. Zijn visie voor de Foundation was dat deze het "geschikte vehikel zou zijn om zijn werk te beschermen, zijn creatieve visie te bevorderen en de zaken die hem na aan het hart lagen te ondersteunen". Sinds zijn dood functioneert de Foundation niet alleen als zijn officiële nalatenschap en heeft het wereldwijd zijn werk gepromoot, maar heeft het ook miljoenen dollars opgehaald en gedoneerd aan medisch onderzoek in de strijd tegen AIDS en HIV. In 1991 ontving de Foundation de Large Nonprofit Organization of the Year-award als onderdeel van de Pantheon of Leather Awards. De Foundation schonk 1 miljoen dollar aan de oprichting van de Robert Mapplethorpe Residence in 1993, een zesverdieping-stadshuis voor langdurige residentiële AIDS-behandeling aan East 17th Street in New York City, in samenwerking met Beth Israel Medical Center. De woning sloot in 2015, vanwege financiële moeilijkheden. De Foundation promoot ook fine art photography op institutioneel niveau. De Foundation helpt bepalen welkegalerijen Mapplethorpe’s kunst vertegenwoordigen. In 2011 doneerde de Robert Mapplethorpe Foundation het Robert Mapplethorpe-archief, daterend van 1970 tot 1989, aan het Getty Research Institute.

Nauwelijks een jaar voor zijn dood hielp de zwakke Mapplethorpe bij de oprichting van de Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. Zijn visie voor de Foundation was dat het "het geschikte vehikel zou zijn om zijn werk te beschermen, zijn creatieve visie te bevorderen, en de doelen die hij na aan het hart lag te promoten". Sinds zijn dood functioneert de Foundation niet alleen als zijn officiële nalatenschap en heeft het wereldwijd zijn werk gepromoot, maar heeft het ook miljoenen dollars opgehaald en gedoneerd aan medisch onderzoek in de strijd tegen AIDS en HIV-infectie. In 1991 ontving de Foundation de Large Nonprofit Organization of the Year-award als onderdeel van de Pantheon of Leather Awards. De Foundation doneerde 1 miljoen dollar aan de oprichting van de Robert Mapplethorpe Residence, een zes-verdiepingen-stadtoew housing voor langdurige residentiële AIDS-behandeling op East 17th Street in New York City, in samenwerking met Beth Israel Medical Center. De residentie sloot in 2015, wegens financiële moeilijkheden. De Foundation promoot ook fijne kunstfotografie op institutioneel niveau. De Foundation helpt bepalen welke galeries Mapplethorpe’s kunst vertegenwoordigen. In 2011 doneerde de Robert Mapplethorpe Foundation het Robert Mapplethorpe-archief, daterend van 1970 tot 1989, aan het Getty Research Institute.

Mapplethorpe werkte voornamelijk in een studio, en bijna uitsluitend in zwart-wit, met uitzondering van enkele latere werken en zijn laatste tentoonstelling "New Colors". Zijn oeuvre omvat een breed scala aan onderwerpen en het grootste deel van zijn werk bestaat uit erotische beeldtaal. Hij noemde sommige van zijn eigen werken pornografisch, met het doel de toeschouwer te prikkelen, maar het kon ook als hoogstaande kunst worden beschouwd. Zijn erotische kunst onderzocht een breed scala aan seksuele onderwerpen, waaronder de BDSM-subcultuur van New York in de jaren zeventig, voorstellingen van zwarte mannelijke naakten en klassieke naakten van vrouwelijke bodybuilding-lichaamsbouwers. Een van de zwarte modellen waarmee hij regelmatig werkte was Derrick Cross, wiens pose voor de gelijknamige afbeelding uit 1983 vergeleken is met de Farnese Hercules. Mapplethorpe was een deelnemende waarnemer voor het merendeel van zijn erotische fotografie, waarbij hij zelf deelnam aan de seksuele handelingen die hij fotografeerde en zijn modellen seksueel aansprak.

Andere onderwerpen omvatten bloemen, vooral orchidée en calla-lilies, kinderen, beelden, beroemdheden en andere kunstenaars, waaronder Andy Warhol, Louise Bourgeois, Deborah Harry, Kathy Acker, Richard Gere, Peter Gabriel, Grace Jones, Amanda Lear, Laurie Anderson, Iggy Pop, Philip Glass, David Hockney, Cindy Sherman, Joan Armatrading en Patti Smith. Smith was jarenlang de kamer-genote van Mapplethorpe en een veelgevraagd onderwerp in zijn fotografie, waaronder een ruw, iconisch foto die op de cover van Smith’s eerste album Horses staat.

Zijn werk verwees vaak naar religieuze of klassieke beelden, zoals een portret uit 1975 van Patti Smith uit 1986 dat teruggrijpt op Albrecht Dürerszelfportret uit 1500. Tussen 1980 en 1983 maakte Mapplethorpe meer dan 150 foto’s van bodybuilder Lisa Lyon, wat uitmondde in het fotoboek Lady, Lisa Lyon uit 1983, gepubliceerd door Viking Press en met tekst van Bruce Chatwin.

In de zomer van 1989 bracht een reizende solotentoonstelling van Mapplethorpe nationale aandacht voor kwesties rond publieke financiering van de kunsten, evenals vragen over censuur en het obscene. De Corcoran Gallery of Art in Washington, D.C. had toegezegd een van de gastmusea te zijn voor de tour. Mapplethorpe besloot zijn nieuwste serie te tonen die hij kort voor zijn dood had onderzocht. Getiteld Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, bevatte de show foto’s uit zijn X Portfolio, met afbeeldingen van urophagie, homoseksuele BDSM en een zelfportret met een stiergeleider die in zijn anus werd ingebracht. Ook bevatte het foto’s van twee kinderen met ontblote geslachtsdelen. De tentoonstelling werd samengesteld door Janet Kardon van het Institute of Contemporary Art (ICA). Het ICA ontving een subsidie van de National Endowment for the Arts om Mapplethorpe’s tentoonstelling bij de Corcoran te ondersteunen. De Corcoran beëindigde de show, waardoor het contract met het ICA werd ontbonden, omdat men zich niet wilde mengen in de politieke kwesties die het opriep, maar in plaats daarvan werd de galerij verwikkeld in controverse, wat "de discussie op zowel de media als het Congres over de financiering van NEA-projecten die door sommigen als ongepast werden gezien, versterkte".
De hiërarchie van de Corcoran en verschillende leden van het Amerikaanse Congres werden boos toen de werken aan hen werden getoond vanwege de homoerotische en sadomasochistische thema’s van sommige werken. Hoewel veel van zijn werk tijdens zijn carrière geregeld werd tentoongesteld in publiek gefinancierde tentoonstellingen, grepen conservatieve en religieuze organisaties zoals de American Family Association deze tentoonstelling aan om openlijk tegen overheidsondersteuning voor wat zij noemden "niets meer dan de sensationele presentatie van mogelijk obscen materiaal" te zijn.
In juni 1989 raakte de popkunstenaar Lowell Blair Nesbitt betrokken bij het censuurvraagstuk. Nesbitt, een langjarige vriend van Mapplethorpe, onthulde dat hij in zijn testament een legaat van 1,5 miljoen dollar aan het museum had nagelaten, maar publiekelijk beloofde dat als het museum de tentoonstelling weigerde te huisvesten, hij het legaat zou intrekken. De Corcoran weigerde en Nesbitt schonk het geld aan de Phillips Collection in plaats daarvan. Nadat de Corcoran de Mapplethorpe-tentoonstelling had geweigerd, gingen de onder schrijvers van de tentoonstelling naar de nonprofit Washington Project for the Arts, die alle beelden in haar ruimte toonde van 21 juli tot 13 augustus 1989, voor grote menigten. In 1990 werden de Contemporary Arts Center in Cincinnati, die de tentoonstelling ook had getoond, en Dennis Barrie beschuldigd van obsceen; foto’s die mannen in sadomasochistische houdingen toonden, lagen aan de basis van beschuldigingen dat het museum en zijn directeur obsceen hadden gepandereerd. Ze werden vrijgesproken door een jury.
Volgens de ICA "ontsloot de beslissing van de Corcoran een controversiële nationale debat: moeten belastinggelden de kunsten steunen? Wie bepaalt wat ‘obscene’ of ‘offensief’ is in openbare tentoonstellingen? En als kunst beschouwd kan worden als een vorm van vrije meningsuiting, is het dan een schending van het First Amendment om federale financiering te onttrekken op basis van obsceniteit? Tot op de dag van vandaag blijven deze vragen zeer actueel." Mapplethorpe werd zo’n beetje een casus-beroemdheid voor beide kanten van de Amerikaanse cultuurstrijd. Echter, de prijzen voor vele Mapplethorpe-foto’s verdubbelden en zelfs verdrievoudigden als gevolg van alle aandacht. De bekendheid van de kunstenaar zou bovendien hebben bijgedragen aan de na-oorlogse verkoop bij Christie’s, waar Mapplethorpe’s eigen collectie meubels, aardewerk, zilver en werken van andere kunstenaars voor ongeveer 8 miljoen dollar opbrachten."
(Wikipedia)